نشانیِ سوّم

امشب مامان و آبجی که دوییدن بالا، زیرِ لب گفتم جمع، جمعِ عرزشیا. بابا زیرِ لب خندید. گفت: با سیاست باش. آدم بعضی وقتا خیلی چیزایِ درستی می‌دونه اما چیزی نمی‌گه. و من به این فکر کردم که دیگه چه قدر دیر بود برایِ این حرف. چه‌قدر..

تو هرچقدر هم بلند داد بزنی الله اکبر، صدای بابای سپهر بلندتر بود.

یک روزی که مامانم سرمو نبره بذاره رو سینه‌م، گیاهخوار می‌شم. بالآخره.

کاش بیشتر از این ها از اتاق بیام بیرون. زیرِ "آسمونِ دیده شدنی" که می‌خوابی همه چیز امکان پذیر تره انگار. رویا ها، فانتزی‌ها، هدف ها. خواب هام انگار اینجا دست‌یافتنی ترن. انگار مثلا همیشه می‌شدن و نمی‌دونستم. انگار فقط یه سری خط و فکر رو دیوار و طرحایِ سقف نبودن. واقعی بودن. اینجا بودن. لایِ ابرا.

نقاش ها قدیم که عکاسی نبود چه شکلی آسمون ابری رو می‌کشیدن؟ این ابرا همه‌ش دارن حرکت می‌کنن. هر ثانیه یه جورن.

(But a little softer.)

(This song is sooo me.)

She's satisfied in the scorchin' summer Like the trees and stars she's layin' under They're fine bein' right where they are Give her a buzz and a beat-down boy She hates bullshit and loves the noise.

You'd feel her in a room if you was blind.

امشب با لبخند غرق شدم تو این ادیت. انگار سقفِ اتاق برداشته شده باشه و امید و دلگرمی یهو پخش شده باشه تو قلب و روحم. چند بار رو تکرار دیدم و حرفایِ آهنگ حک شد تو وجودم. خوشحالم که می‌تونم اینارو تو چنلم بگم چون همه چیزِ این دوستی سالمه. و می‌گم و راحت احساساتمو ابراز می‌کنم. و به این فکر می‌کنم که امشب تنها چیزی که می‌خوام اینه که این خاطره ساختن ها باهاش، حداقل صد سال انقضا داشته باشه.

از امروز به بعد دیگه واقعا یکی از کارایِ موردِ علاقه‌م خوابیدن و نگاه کردن به آسمونِ یه‌کم ابریه.

بااااااید دانلودش کنید و ببینیدش بایدیه بااااید. خخیلیخوشگلهههههه.

حجمش زیاده چون باید با کیفیت باشه. واقعا زیباست این روز‌ها. واقعا. این دختر واقعا موردِ علاقه‌مه. واقعا. ۱۴۰۴/۱۱/۲۰

آسمون، ابرا، دوازده دقیقه‌یِ تمام شادکامی. زنگ، استرس، اینجا، زندانِ ملایر، خنده‌یِ دستپاچگی، پاک کردنِ تماسِ ضبط‌شده، پیام و حسِ حمایتِ هانیه. معامله با مامان، شال قرمز، لباسِ کوتاه و نوزده سالگی. اسنپِ محترم، خرید وسطِ راه. زوتوپیا دو، دوباره کراش زدن رو نیک برایِ بارِ هزارم، شیرکاکائو میلی بابی براونی، پخش شدن رو زمین از خنده، برایِ بارِ دوم دیدم برقِ اشک رو تو چشماش از شدتِ خنده. همون یک دقیقه‌یِ تمام شادکامی برایِ تمامِ زندگی بس نبود؟ تیلور سوئیفت، اینستا، اسنپِ خانوم، پرت شدنِ این ور و اون ورِ علی صالحی، چت gpt و تپش قلب، ۵ لیوان آب خوردن و دو استکان چایی و تب، تروما تروما تروما همون یک دقیقه‌یِ تمام شادکامی، برایِ تمامِ زندگی بس نبود؟

آسمون این‌شکلی بود. خوابیدم و حرکتِ ابرارو نگاه کردم. ریحانه زنگ زد. حالش خوب بود.

نور نور آفتاب نور. خورشید. از تهِ دل احساسِ زنده بودن می‌کنم.

می‌خواهید باور کنید یا نه، انگار آدمیزاد تمامِ خوشبختی‌اش را یک روزی یک جایی در یک لحظه، جا می‌گذارد و می‌رود. "من در چشمانت اندوهِ آزادیِ هزار پرنده‌یِ بی‌راه را گریسته بودم و تو نمی‌دانستی." هر چه قدم بیشتر، دور تر از یادآوریِ لحظات. اما هر بار پایم به یک خاطره گیر می‌کند و می‌اندازتم زمین. انگار هنوز که هنوز است، تمامِ جهانم فدایِ یک چکه خوشبختی. انگار طعمِ شیرینی باشد که از دهان نرود. انگار تو باشی هنوز.