Gold dust woman.

من که نمی‌دونستم کی‌اَم، کجام، بین چه کسایی‌اَم، دارم چیکار می‌کنم اما حس می‌کردم زنده‌ام و می‌خوام زنده باشم.

پدربزرگم؛ سال ۶۰ بعد از عملیات فتح‌المبین در جبهه. منطقه دشت‌عباس.

امروز بیشتر از همیشه بهت فکر می‌کنم نسترن. به اینکه همه چیز از امروز شروع شد.نبودن تو و کسایی که به سرنوشت تو دچار شدن از امروز شروع شد.غم ما از امروز شد.غم نبودن تو از امروز شروع شد نسترن. به این‌ فکر می‌کنم که اگر الان بودی داشتی چی‌کار میکردی؟داشتی شیرینی موردعلاقه‌ت رو میخوردی؟ذوق داشتی که هوا داره سرد میشه و میتونی کاپشن موردعلاقه‌ت رو بپوشی؟موهای بلندت رو شونه می‌کردی؟واسه خاله چایی میریختی؟پر از زندگی بودی.وقتی عکس‌هات رو میبینم،وقتی ویدیوهات رو می‌بینم، تو لبخندهات زندگی رو می‌بینم.اون لبخندی که حالا با خودت بردی زیر خاک.ولی ما هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنیم. شاید اگه الان بودی من هیچ خبری ازت نداشتم.شاید اگه الان بودی فقط به این فکر میکردم تو همون دختری هستی که عیددیدنی رفتم و خونشون و اولین و آخرین باری بود که دیدمش.کاش اون روز بغلت می‌کردم. اما نسترن کاش الان بودی و ازت خبر نداشتم.کاش بودی و هر لحظه بهت فکر نمی‌کردم.کاش بودی و همون دختری که اون روز تو عید دیدنی فقط به موهای بلندش نگاه میکردم میموندی.کاش بودی و اصلا اسمت رو نمی‌دونستم نسترن.کاش فقط بودی.کاش بودی و خودت کاغذ آرزوهایی که نوشته بودی و گذاشته بودی لای قرآن رو پیدا می‌کردی.نه مامانت‌.کاش بودی و وقتی پیداشون می‌کردی که همه‌شون برآورده شده بودن.نه الان که همه‌شو با خودت بردی زیر خاک.کاش الان بودی و آهنگ «نسترن،ای عشق من»برامون یه آهنگ عادی بود.کاش انقد تلخ نبود این آهنگ برامون.کاش بودی و بخاطر موفقیت هات،بخاطر بودنت میومدیم خونه‌تون.نه بخاطر اینکه نیستی نسترن. هیچ‌وقت بار غمت از رو شونه‌م برداشته نمی‌شه.از روشونه هیچکدوم‌مون.این غمی که لمسش کردیم.از نزدیک. همیشه بهت فکر می‌کنم.به موهات.به لبخندت.به خاطره‌هایی که مامانت ازت برامون تعریف کرد.به لبخند.به اداهات.به شادی وجودت که تو تک تک عکس‌هات مشخصه. همیشه بهت فکر می‌کنم نسترن.

تو که بیشتر از همه ما عاشق زندگی بودی.