𝙊𝙪𝙩𝘤𝘢𝘴𝘵

درد یک سرزمین،فقط خرابی دیوارهایش نیست؛خستگی مردمانی‌ست که دیگر به چیزی باور ندارند.

زندگی نکرده‌ام، تنها خواب زندگی را دیده‌ام.

حتی اگر روزی این جوانی را به من بازگردانند، نمی‌دانم چگونه باید به آن نگاه کنم. ورقش خواهم زد؛ اما آن را نخواهم خواند! برای گذشته هرگز دلتنگ نخواهم شد. چگونه می‌شود این جوانی را خواست؟ چگونه می‌توان نام این دوره را حتی جوانی نامید؟

من که به آواز می‌میرم، چرا به خنجر می‌کشی‌ام؟ من که به دیدن گُلی می‌میرم، چرا به رگبار می‌کشی‌ام؟

اگر به راستی حقیقت آزادمان می‌کند چرا هر آنکه حقیقت را گفت یا دیوانه شد یا کشته؟ -داستایوفسکی

در این باغ کوچک چرا صدای تبر قطع نمی‌شود؟ در این باغ کوچک مگر چند سرو و صنوبر هست که این دندان برنده ی تبر از شکستن‌شان سیر نمی‌شود؟

‏هیچ وقتی اینجا بخیر نیست. ما نفرین شده‌ایم.