𝙊𝙪𝙩𝘤𝘢𝘴𝘵

غم و افسوس به آدمی فرصت اندیشیدن نمی‌دهد! پس برای نادان‌نگه‌داشتن انسان، می‌بایست او را در اندوه زندانی کرد.

تلگرام و توییتر و اینستاگرام رو مثل در یخچال هی باز و بسته میکنم.

درد یک سرزمین،فقط خرابی دیوارهایش نیست؛خستگی مردمانی‌ست که دیگر به چیزی باور ندارند.

زندگی نکرده‌ام، تنها خواب زندگی را دیده‌ام.

حتی اگر روزی این جوانی را به من بازگردانند، نمی‌دانم چگونه باید به آن نگاه کنم. ورقش خواهم زد؛ اما آن را نخواهم خواند! برای گذشته هرگز دلتنگ نخواهم شد. چگونه می‌شود این جوانی را خواست؟ چگونه می‌توان نام این دوره را حتی جوانی نامید؟