مأوے|мανα

کتاب «روضة العقلاء»

همون‌طور که امام محمد بن حبان البُستی تو مقدمه کتاب اشاره می‌کنه، میفرماید: تو این کتاب درباره چیزهایی حرف زدم که اگه آدم بهشون عمل کنه، جایگاهش بین اطرافیانش بالا میره و شخصیتش رشد می‌کنه. حتی اون‌قدر این کتاب ارزشمنده که خودِ علما هم ازش بی‌نیاز نیستن. یعنی اگر یه عالم بیاد این کتاب رو خوب و دقیق یاد بگیره و بهش عمل کنه، از بقیه علمای هم‌دوره خودش هم برتر میشه.این کتاب برای آدم عاقل مثل یه دوست صادق و واقعی می‌مونه، مخصوصاً وقتی تنهاست. تو تنهایی‌ها، تو سفرها،و جاهای خلوت، مثل یه همدم و مونس کنار آدمه. در کل، این کتاب درباره دو چیز مهمه: یکی خصلت‌ها و ویژگی‌های خوب و پسندیده، و یکی هم اخلاق‌ها و رفتارهای بد و ناپسند. کتاب شامل نوع ادب و رفتار زیبا و قابل توجهه، و در کنارش خصلت‌های زشت و ناپسند رو هم معرفی می‌کنه که هر انسان عاقل و فهمیده‌ای باید خودش رو از اون‌ها دور نگه داره و مراقب باشه بهشون دچار نشه.این کتاب یه جور راهنمای زندگیه؛ هم نشونت میده چطور آدم بهتری باشی، هم هشدار میده که از چه چیزهایی باید فاصله بگیری.

این کانال را هم از همین زاویه می‌ بینم . جایی برای فرار از هیاهوی ظاهرسازی‌ ها ؛ جایی برای اینکه انسان دوباره به اصل خودش برگردد .نه قرار است اینجا نمایشِ دینداری باشد ، نه مسابقه دانستن ، نه محلی برای جدل و خودبرتر بینی .زیرا علم ، اگر انسان را متواضع‌ تر نکند ، بیشتر از آنکه نور باشد ، حجت علیه او خواهد شد . و عبادت ، اگر قلب را اصلاح نکند ، ممکن است فقط خستگیِ جسم باقی بگذارد . اینجا بیشتر از هر چیز ، تلاشی است برای تزکیه ؛ برای شناختن بیماری‌ های پنهانِ قلب ، آن بیماری‌ هایی که شاید از گناهان ظاهری هم خطرناک‌ تر باشند :ریا ، عجب ، حبِ شهرت ، تکبر ، حسد ، دلبستگی افراطی به دنیا ، و آن عطشِ دیده شدن که آرام‌ آرام نیت انسان را می‌ خورد بی‌ آنکه خودش متوجه شود . چون حقیقت این است که سخت‌ ترین جهاد ، همیشه جهاد با نفس بوده ؛ همان نفسی که گاهی در لباس خیر وارد می‌ شود اما مقصدش فقط تغذیه‌ کردنِ غرور انسان است .در اینجا سعی می‌ کنم چیزهایی نوشته شود که قبل از همه ، خودم به شنیدنش نیاز دارم ؛ از اخلاص و صدق ،از توکل واقعی در زمانی که همه چیز انسان را به اضطراب دعوت می‌ کند ،از صبری که فقط تحمل درد نیست بلکه ایستادگی بر حق است ،از زهدی که به معنای ترک دنیا نیست ، بلکه اسیر دنیا نشدن است ،و از یاد مرگی که اگر درست فهمیده شود ، بسیاری از وابستگی‌ های پوچ را در چشم انسان کوچک می‌ کند .ما در دورانی زندگی می‌ کنیم که اطلاعات زیاد شده اما بصیرت کم ؛حرف زیاد شده اما سکوتِ اهل تفکر کم ؛ظاهرهای مذهبی زیاد شده اما اخلاص نایاب‌ تر از همیشه است . برای همین ، انسان بیش از هر زمان دیگری نیاز دارد که گاهی از شلوغی فاصله بگیرد، ببیند برای چه آمده ، به کجا می‌ رود ، و اصلاً این همه دویدن ، او را به خدا نزدیک کرده یا فقط خسته‌ ترش ساخته است . شاید این کانال هیچ‌ وقت بزرگ نشود .شاید مخاطبانش اندک باشند .شاید حتی روزی برسد که هیچ‌ کس جز خودم این نوشته‌ ها را نخواند .اما اگر حتی یک جمله ، اول قلب خودم را بیدار کند ، برایم کافی است . چون ارزش هر کاری ، پیش از آنکه به وسعت دیده شدنش باشد ، به صدق نیتِ پشت آن است .و خدا ، کارهای کوچکی را که با اخلاص انجام شوند ، گاهی چنان برکت می‌ دهد که عقل انسان از درکش عاجز می‌ ماند . اگر خدا توفیق دهد ، اینجا ادامه پیدا می‌ کند ؛نه بر اساس احساسات زودگذر ، بلکه بر اساس یادگیری ، رشد ، و تلاش برای نزدیک‌ تر شدن به حقیقت . و اگر روزی دیدم که حضور در این فضا ، قلبم را از اخلاص دور می‌ کند، ترک کردنش برایم ارزشمندتر از ماندن خواهد بود .زیرا نجاتِ قلب ، از هر دیده شدن و هر تأییدی مهم‌ تر است . اللهم ربنا، نیت‌ های ما را اصلاح کن ؛ ما را از فریب نفس و تاریکیِ ریا حفظ کن ؛ علمی عطا کن که سبب خشیت شود نه غرور ؛و قلبی بده که در میان این همه آشوب ، هنوز راهِ تو را گم نکند . و اگر در این نوشته‌ ها خیری هست ، اول آن را نصیبِ خودِ من قرار بده ، پیش از هر کس دیگر .