𝒎𝒚 𝒎𝒐𝒐𝒏

موقعی که باید ناراحتیمو نشون می‌دادم، خندیدم. موقعی که باید می‌رفتم‌‌‌، یه دلیل برای موندن پیدا کردم. موقعی که باید جا می‌زدم، گفتم حتی خسته‌ هم نشدم. موقعی که نیاز به کمک داشتم وانمود کردم همه چیز روبه راهه. موقعی که داشتم تو بدبختیام دست و پا می‌زدم از کسی کمک نخواستم. و در نهایت آدما فراموش کردن که منم قلب دارم.

شدیداً نیاز دارم تنها نباشم، تنهایی باعث میشه خیلی فکر کنم، من از فکر کردن بیش از حد متنفرم.

اگر مرگم فرا رسید و یکدیگر را ندیدیم؛ بدان که من دیدار تورا بسیار آرزو کردم:)

از نشونه‌های احساسِ امنیت در حضور یک‌نفر، پرحرف شدنه.

یه روزی حالمون خوب میشه، اگه اون روز من نبودم تو جایِ من بخند.

او رفیق واقعی من است؛ کسی که که بی‌حساب از ترس‌ها، تاریکی‌ها و سیاهی‌هایم برایش گفتم و باز هم مرا شجاع، پرنور و پررنگ دید.

از امروز تا فردای روزی که مردم، بدان عاشقتم.

او در این لحظه از زندگی سیر شده بود و در نهایتِ نومیدی با خود می‌گفت: "آیا این زندگی به زحمتِ زنده‌ماندنش می‌ارزد؟"

و مُرد در من، هر آنچه زنده بود.

کاش منم last seen a long time ago میشدم .

و ای کاش؛ میدانستی چقدر گریه کردم٫زمانی که تصمیم گرفتی از “من” دور شوی:>

ولی کاش زندگی برعکس شروع میشد؛ پیر به دنیا می اومدیم با یه عشق جوان میشدیم و آخرش یه شب تو بغل مامان میمردیم:)

من از اون آسمون آبی میخوام من از اون شب های مهتابی میخوام🥲

شاید حرف‌هایی که زدی رو فراموش کنم اما احساسی که با زدن اون حرفا بهم منتقل کردی هیچ‌وقت از قلبم پاک نمی‌شه.

بعضی آدما اشتباه نیستن فقط زود میان… یا دیر. تو به‌موقع نیومدی یا من دیر رسیدم؟ نمی‌دونم. فقط می‌دونم دو تا دل تو یه زمان اشتباه گم شدن.🫠

نشد دیگه باید میرفتم، موندن من چیزی رو درست نمیکرد، بعضی وقت‌ها همین میشه همه وجودت میخواد بمونه، دلت گیر کرده، حتی اگه بمونی حالت بهتره، ولی باید جمع کنی بری طوری بری که انگار هیچوقت نبودی و هیچ راه برگشتی نداشته باشی، من هم باید میرفتم انگار هیچوقت نبودم.

گیرم اصلا به دلم کلِ جهان را بدهند؛ تو نباشی بتپد این دل وا مانده که چه؟

شاید در دنیایی دیگر…