‌𝐴𝗌𝗍𝗋𝗈𝗌𝗐𝖺𝗇`

حرف من به اوناست؟

چی

متاسفم که اینو‌ میگم ولی این حرف خود لیبراست

حرف دل کدومتون به لیبراست برام بفرسته باهم غمگین شیم؟

چقدر این لینکه خاک خورده اون وسط شخصا ندیده بودمش تا الان

سروشمون رو داشته باشید حتما

پشمام واقعا ده تا استارز زد روش:))

نمیخواید ریکتای اینو مثل بقیه ی ساین ها به شیشصد تا برسونید؟؟

ریکت بذارید خوشگلا اگر نظری هم داشتید، @Bumbleboobot اینجا در خدمتم.

نمیخواید ریکتای اینو مثل بقیه ی ساین ها به شیشصد تا برسونید؟؟

ریکت بذارید خوشگلا اگر نظری هم داشتید، @Bumbleboobot اینجا در خدمتم.

یکی از پستاییه که خودم خیلی دوستش دارم

🗝 Pisces | پایسیز

نمی‌دونم چطور باید از کسی خداحافظی کرد که هنوز یه بخش از وجودت باهاش حرف می‌زنه. من خیلی وقت‌ها با خودم فکر کردم که دیگه همه‌چیز تموم شده. به خودم گفتم که باید قبول کنم، باید بپذیرم که بعضی آدم‌ها برنمی‌گردن و بعضی داستان‌ها هیچ‌وقت اون پایانی رو که آرزوش رو داریم، پیدا نمی‌کنن. اما بعد یه اتفاق کوچیک می‌افته و من دوباره به یاد تو می‌افتم. نه لزوما به روزی که رفتی یا لحظه‌هایی که همه‌چیز بینمون سخت شده بود. گاهی به یه لحظه کاملا معمولی فکر می‌کنم. به چیزی که گفتی، به طرز خندیدنت، به مکالمه‌ای که احتمالا از نظر تو اهمیت خاصی نداشت، اما برای من تبدیل به خاطره‌ای شد که هنوز نمی‌دونم چطور باید ازش عبور کنم. من همیشه فکر می‌کردم عشق یعنی دیدن چیزی در یه نفر که شاید خودش هنوز نتونسته ببینه. یعنی درک کردن ترس‌هاش، پذیرفتن نقص‌هاش و باور داشتن به نسخه‌ای از اون که شاید هنوز به وجود نیومده. وقتی دوستت داشتم، گاهی بیشتر از چیزی که واقعاً وجود داشت، به چیزی که می‌تونست وجود داشته باشه فکر می‌کردم. به اینکه اگه زمان بیشتری داشتیم، اگه شرایط متفاوت بود، اگه هر دومون آماده‌تر بودیم، شاید داستانمون شکل دیگه‌ای پیدا می‌کرد. نمی‌دونم این امید بود یا راهی که ذهنم پیدا کرده بود تا مجبور نباشم با پایان چیزی که برام مهم بود، روبه‌رو بشم. شاید من فقط خودت رو دوست نداشتم. شاید عاشق لحظه‌هایی هم بودم که کنار تو تجربه نکرده بودم، حرف‌هایی که هنوز نزده بودیم و آینده‌ای که توی ذهنم ساخته بودم. و وقتی رفتی، مجبور شدم نه‌فقط با نبودنت، بلکه با نبودن تمام اون چیزهایی کنار بیام که هیچ‌وقت واقعا وجود نداشتن. این بخشش رو هیچ‌وقت نمی‌دونستم چطور باید توضیح بدم. چطور می‌شه برای چیزی دلتنگ بود که هیچ‌وقت اتفاق نیفتاده؟ چطور می‌شه برای آینده‌ای غصه خورد که هیچ‌وقت فرصت نکردی بفهمی واقعا چطور می‌تونست باشه؟ من هنوز گاهی توی ذهنم باهات حرف می‌زنم. چیزهایی رو که اتفاق می‌افتن برات تعریف می‌کنم، تصور می‌کنم چه جوابی می‌دادی و برای چند لحظه فراموش می‌کنم که دیگه اون آدمی نیستی که می‌تونم باهاش این لحظه‌ها رو شریک بشم. بعد یادم میاد که خاطره داشتن با کسی، به معنی حضور داشتن اون نیست. کاش می‌شد احساسات رو مثل یه اتاق ترک کرد. در رو بست، کلید رو گذاشت و دیگه هیچ‌وقت بهش برنگشت. اما من هنوز بعضی روزها وارد همون اتاق می‌شم، بین خاطره‌ها قدم می‌زنم و سعی می‌کنم بفهمم چطور چیزی که یه زمانی این‌همه زنده به نظر می‌رسید، حالا فقط در ذهن من وجود داره. من نمی‌خوام تمام عمرم منتظر برگشتنت بمونم. نمی‌خوام زندگیم رو به امید روزی متوقف کنم که شاید هیچ‌وقت نرسه. اما هنوز دارم یاد می‌گیرم که چطور می‌شه کسی رو دوست داشت و هم‌زمان پذیرفت که دیگه قرار نیست بخشی از زندگی‌ت باشه. شاید یه روز بتونم اسم تو رو بشنوم و فقط به یاد چیزی که بودیم لبخند بزنم. شاید یه روز دیگه دلم نخواد بدونم که آیا تو هم گاهی به من فکر می‌کنی یا نه. ولی اگه یه روز این نامه رو پیدا کردی، می‌خوام یه چیز رو بدونی. من هیچ‌وقت از اینکه دوستت داشتم پشیمون نشدم. فقط گاهی آرزو می‌کنم کاش می‌تونستم تو رو دوست داشته باشم، بدون اینکه برای از دست دادنت مجبور بشم این‌همه از خودم فاصله بگیرم. چون بعد از تو، دیگه دقیقا همون آدم قبلی نیستم. و هنوز نمی‌دونم این تغییر، بخشی از بزرگ شدن منه یا فقط راهیه که قلبم پیدا کرده تا با نبودنت زندگی کنه.

زودی ری‌اکت‌ها رو بالا ببرید بچه‌ها ۱۲ تا پست طولانی درست کرده

🗝 Aquarius | اکواریس

نمی‌دونم چطور باید توضیح بدم که هنوز گاهی بهت فکر می‌کنم، بدون اینکه این جمله به معنی تمایل به برگشتن باشه. من می‌تونم قبول کنم که چیزی تموم شده. می‌تونم بفهمم که آدم‌ها تغییر می‌کنن، مسیرهاشون جدا می‌شه و بعضی رابطه‌ها با وجود تمام لحظه‌های خوبشون، دیگه جایی در زندگی امروز ما ندارن. اما پذیرفتن پایان یه رابطه با پاک شدن معنای اون رابطه فرق داره. تو یه زمانی بخشی از دنیای ذهنی من بودی. کسی که باهاش درباره چیزهایی حرف می‌زدم که شاید برای بقیه بیش از حد پیچیده یا بی‌اهمیت به نظر می‌رسیدن. کسی که گاهی فقط با شنیدن یه جمله ازش، می‌تونستم ساعت‌ها درباره یه موضوع فکر کنم. و شاید چیزی که بیشتر از همه دلم براش تنگ شده، همین احساسه که یه نفر وجود داره که می‌تونه دنیا رو از زاویه‌ای متفاوت از من ببینه و در عین حال، من هنوز بخوام حرف‌هاش رو بشنوم. بعد از تو، متوجه شدم که چقدر از آدم‌ها رو می‌شه شناخت، بدون اینکه واقعا اجازه بدیم به ما نزدیک بشن. می‌شه درباره همه‌چیز حرف زد، اما درباره چیزهایی که واقعاً اهمیت دارن سکوت کرد. می‌شه کنار کسی بود، اما همچنان بخش‌هایی از خودمون رو پشت فاصله‌ای نامرئی نگه داریم. شاید منم همین کار رو با تو کردم. شاید بعضی وقت‌ها بیش از حد منطقی به نظر رسیدم، چون نمی‌خواستم احساساتم چیزی رو پیچیده‌تر کنن. شاید وقتی باید می‌گفتم که از دست دادنت می‌ترسم، درباره این حرف زدم که آدم‌ها نباید به هم وابسته بشن. شاید سعی کردم همه‌چیز رو از بیرون تحلیل کنم، چون نگاه کردن به احساسات خودم از نزدیک، سخت‌تر از چیزی بود که می‌خواستم قبول کنم. من همیشه فکر می‌کردم فاصله داشتن از احساسات به این معنیه که می‌تونم بهتر درکشون کنم. اما حالا می‌فهمم گاهی فاصله فقط راهیه برای اینکه مجبور نباشیم با چیزی که واقعاً حس می‌کنیم، روبه‌رو بشیم. نمی‌دونم تو هم هیچ‌وقت به این فکر کردی که اگه بعضی حرف‌ها رو صادقانه‌تر می‌زدیم، شاید چیزهایی متفاوت می‌شدن یا نه. نمی‌دونم تو هم گاهی به آینده‌هایی فکر می‌کنی که هیچ‌وقت فرصت نکردیم تجربه‌شون کنیم. شاید جوابش نه باشه. شاید تو واقعا از این داستان عبور کردی و من فقط دارم به چیزی فکر می‌کنم که برای تو مدت‌هاست تموم شده. من نمی‌خوام مجبور باشی گذشته رو مثل من به یاد بیاری. نمی‌خوام احساس کنی باید برای چیزی که دیگه وجود نداره، توضیحی داشته باشی. فقط دلم می‌خواست بدونی که من هنوز ارزش چیزی رو که بینمون بود، انکار نمی‌کنم. تو دیگه بخشی از زندگی روزمره‌م نیستی، اما یه زمانی بخشی از چیزهایی بودی که درباره دنیا باور داشتم. و شاید همین برای واقعی بودن یه رابطه کافی باشه، حتی وقتی برای موندگار شدنش کافی نبود.



🗝 Capricorn | کپریکورن

من هیچ‌وقت نمی‌خواستم ازت چیزی بخوام که خودم نتونم بهت بدم. وقتی دوستت داشتم، سعی کردم قابل‌اعتماد باشم. سعی کردم وقتی قولی می‌دم، بهش عمل کنم؛ وقتی مشکلی پیش میاد، به‌جای فرار کردن، برای حل کردنش تلاش کنم؛ و وقتی روزهای سختی داریم، بهت نشون بدم که احساسات من فقط به روزهایی که همه‌چیز خوب پیش می‌ره، وابسته نیستن. شاید به همین دلیل بود که وقتی رابطه‌مون شروع به تغییر کرد، اولین واکنشم این بود که بیشتر تلاش کنم. فکر کردم شاید باید زمان بیشتری بذارم، بهتر حرف بزنم، بیشتر درکت کنم یا صبورتر باشم. فکر کردم اگه بتونم بفهمم چی درست پیش نمی‌ره، می‌تونم کاری کنم که دوباره همه‌چیز به حالت قبل برگرده. من به ساختن چیزها عادت دارم. به اینکه اگه چیزی برام مهمه، براش برنامه بریزم و قدم‌به‌قدم به سمتش برم. اما تو چیزی نبودی که بشه با برنامه‌ریزی نگهت داشت. رابطه‌مون پروژه‌ای نبود که اگه به‌اندازه کافی تلاش می‌کردم، حتما به نتیجه می‌رسید. و پذیرفتن این حقیقت برای من سخت‌تر از چیزی بود که انتظار داشتم. بعد از رفتنت، زندگیم ادامه پیدا کرد. کارهایی بود که باید انجام می‌دادم، هدف‌هایی که هنوز برام اهمیت داشتن و مسئولیت‌هایی که نمی‌شد به خاطر ناراحتی کنار بذارمشون. به خودم گفتم باید قوی باشم، باید روی چیزهایی تمرکز کنم که هنوز در اختیارم هستن و نباید اجازه بدم گذشته آینده‌م رو تعیین کنه. اما هیچ‌کدوم از این‌ها جواب سؤال اصلی رو نمی‌داد. با احساسی که هنوز بهت داشتم، باید چیکار می‌کردم؟ من بلد بودم از مشکلات عبور کنم. اما بلد نبودم با چیزی کنار بیام که نه می‌تونستم درستش کنم، نه می‌تونستم به عقب برگردم و تغییرش بدم. بعضی شب‌ها دلم می‌خواست فقط برای چند دقیقه مسئول هیچ‌چیزی نباشم. لازم نباشه تصمیم درستی بگیرم، لازم نباشه خودم رو جمع‌وجور کنم، لازم نباشه به خودم یادآوری کنم که فردا هم یه روز دیگه‌ست و باید از خواب بیدار بشم و ادامه بدم. دلم می‌خواست یه بار کسی ازم بپرسه چقدر خسته‌ام و واقعا منتظر جوابم بمونه. نه اینکه بخواد مشکلم رو حل کنه. فقط اینکه لازم نباشه برای توضیح دادن احساسم، اول مطمئن بشم که باعث ناراحتی کسی نمی‌شه. من ازت انتظار نداشتم تمام مشکلاتم رو بفهمی. فقط می‌خواستم بدونم وقتی برای یه مدت نمی‌تونم قوی باشم، هنوز هم می‌خوای کنارم بمونی. شاید هیچ‌وقت متوجه نشدی که چقدر از احساساتم رو پشت مسئولیت‌پذیریم پنهان کردم. چقدر وقت‌ها که دلم می‌خواست بهت بگم دلم برات تنگ شده، اما به‌جاش پرسیدم روزت چطور گذشت. من هنوز به زندگیم ادامه می‌دم. هنوز برای آینده‌م برنامه دارم و هنوز می‌خوام چیزهایی رو که برام مهمن بسازم. اما یه بخش از من همیشه یادش می‌مونه که یه زمانی، وسط تمام تلاش‌هام برای ساختن یه زندگی خوب، فکر می‌کردم تو هم قراره بخشی از اون باشی. و هیچ‌وقت نفهمیدم چرا برای ساختن اون آینده، من تنها کسی بودم که حاضر بود تا آخرش تلاش کنه.

.