‌𝐴𝗌𝗍𝗋𝗈𝗌𝗐𝖺𝗇`18᪹

من هیچ‌وقت نمی‌خواستم ازت چیزی بخوام که خودم نتونم بهت بدم. وقتی دوستت داشتم، سعی کردم قابل‌اعتماد باشم. سعی کردم وقتی قولی می‌دم، بهش عمل کنم؛ وقتی مشکلی پیش میاد، به‌جای فرار کردن، برای حل کردنش تلاش کنم؛ و وقتی روزهای سختی داریم، بهت نشون بدم که احساسات من فقط به روزهایی که همه‌چیز خوب پیش می‌ره، وابسته نیستن. شاید به همین دلیل بود که وقتی رابطه‌مون شروع به تغییر کرد، اولین واکنشم این بود که بیشتر تلاش کنم. فکر کردم شاید باید زمان بیشتری بذارم، بهتر حرف بزنم، بیشتر درکت کنم یا صبورتر باشم. فکر کردم اگه بتونم بفهمم چی درست پیش نمی‌ره، می‌تونم کاری کنم که دوباره همه‌چیز به حالت قبل برگرده. من به ساختن چیزها عادت دارم. به اینکه اگه چیزی برام مهمه، براش برنامه بریزم و قدم‌به‌قدم به سمتش برم. اما تو چیزی نبودی که بشه با برنامه‌ریزی نگهت داشت. رابطه‌مون پروژه‌ای نبود که اگه به‌اندازه کافی تلاش می‌کردم، حتما به نتیجه می‌رسید. و پذیرفتن این حقیقت برای من سخت‌تر از چیزی بود که انتظار داشتم. بعد از رفتنت، زندگیم ادامه پیدا کرد. کارهایی بود که باید انجام می‌دادم، هدف‌هایی که هنوز برام اهمیت داشتن و مسئولیت‌هایی که نمی‌شد به خاطر ناراحتی کنار بذارمشون. به خودم گفتم باید قوی باشم، باید روی چیزهایی تمرکز کنم که هنوز در اختیارم هستن و نباید اجازه بدم گذشته آینده‌م رو تعیین کنه. اما هیچ‌کدوم از این‌ها جواب سؤال اصلی رو نمی‌داد. با احساسی که هنوز بهت داشتم، باید چیکار می‌کردم؟ من بلد بودم از مشکلات عبور کنم. اما بلد نبودم با چیزی کنار بیام که نه می‌تونستم درستش کنم، نه می‌تونستم به عقب برگردم و تغییرش بدم. بعضی شب‌ها دلم می‌خواست فقط برای چند دقیقه مسئول هیچ‌چیزی نباشم. لازم نباشه تصمیم درستی بگیرم، لازم نباشه خودم رو جمع‌وجور کنم، لازم نباشه به خودم یادآوری کنم که فردا هم یه روز دیگه‌ست و باید از خواب بیدار بشم و ادامه بدم. دلم می‌خواست یه بار کسی ازم بپرسه چقدر خسته‌ام و واقعا منتظر جوابم بمونه. نه اینکه بخواد مشکلم رو حل کنه. فقط اینکه لازم نباشه برای توضیح دادن احساسم، اول مطمئن بشم که باعث ناراحتی کسی نمی‌شه. من ازت انتظار نداشتم تمام مشکلاتم رو بفهمی. فقط می‌خواستم بدونم وقتی برای یه مدت نمی‌تونم قوی باشم، هنوز هم می‌خوای کنارم بمونی. شاید هیچ‌وقت متوجه نشدی که چقدر از احساساتم رو پشت مسئولیت‌پذیریم پنهان کردم. چقدر وقت‌ها که دلم می‌خواست بهت بگم دلم برات تنگ شده، اما به‌جاش پرسیدم روزت چطور گذشت. من هنوز به زندگیم ادامه می‌دم. هنوز برای آینده‌م برنامه دارم و هنوز می‌خوام چیزهایی رو که برام مهمن بسازم. اما یه بخش از من همیشه یادش می‌مونه که یه زمانی، وسط تمام تلاش‌هام برای ساختن یه زندگی خوب، فکر می‌کردم تو هم قراره بخشی از اون باشی. و هیچ‌وقت نفهمیدم چرا برای ساختن اون آینده، من تنها کسی بودم که حاضر بود تا آخرش تلاش کنه.

همه فکر می‌کنن من خوبم، چون هنوز دارم زندگی می‌کنم. هنوز می‌خندم، چیزهای جدید رو امتحان می‌کنم، با آدم‌های تازه آشنا می‌شم و درباره آینده حرف می‌زنم. از بیرون، احتمالاً هیچ‌چیز متوقف نشده. و شاید همین باعث شده کسی متوجه نشه که بعضی از بخش‌های من هنوز در همون جایی گیر کردن که تو رفتی. من همیشه فکر می‌کردم زندگی بزرگ‌تر از هر رابطه‌ایه. فکر می‌کردم آدم‌ها باید بتونن رشد کنن، تغییر کنن، تجربه‌های تازه داشته باشن و بدون اینکه از دست دادن کسی تمام دنیای اون‌ها رو تعریف کنه، به مسیرشون ادامه بدن. هنوز هم به این چیزها باور دارم. اما هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم ممکنه کسی رو ملاقات کنم که بخوام تمام اون تجربه‌های تازه رو باهاش شریک بشم. کسی که وقتی اتفاق جالبی می‌افتاد، اولین فکرم این بود که کاش تو هم اینجا بودی. کسی که حضورش باعث می‌شد آینده فقط یه مسیر ناشناخته نباشه، بلکه چیزی باشه که دلم می‌خواست با هم کشفش کنیم. من ازت نخواستم تمام زندگیت رو به من اختصاص بدی. هیچ‌وقت نمی‌خواستم احساس کنی برای دوست داشتن من باید از خودت فاصله بگیری. فقط فکر می‌کردم بین تمام راه‌هایی که می‌تونستی انتخاب کنی، یه جایی هم برای من وجود داره. شاید اشتباه کردم که این رو بدون اینکه ازت بپرسم، باور کردم. بعد از رفتنت، سعی کردم خودم رو قانع کنم که همه‌چیز یه تجربه بوده. اینکه قرار نبوده هر آدمی که وارد زندگی‌م می‌شه، تا آخرش بمونه. اینکه بعضی آدم‌ها فقط برای یه فصل میان و بعد مسیرشون جدا می‌شه. اما این توضیح‌ها، هرچقدر هم منطقی باشن، نمی‌تونن تمام چیزی رو که احساس می‌کنم از بین ببرن. چون من فقط برای گذشته دلتنگ نیستم. برای آینده‌ای هم دلتنگم که هیچ‌وقت اتفاق نیفتاد. برای جاهایی که نرفتیم، حرف‌هایی که هنوز نزده بودیم، نسخه‌ای از زندگی که توی ذهنم ساخته بودم و فکر می‌کردم یه روز فرصت می‌کنیم واقعا تجربه‌ش کنیم. شاید هیچ‌وقت نفهمی که چقدر از چیزهایی که بعد از تو تجربه کردم، با یه فکر ساده همراه بودن؛ کاش می‌تونستم این رو بهت نشون بدم. اما نمی‌خوام زندگیم رو متوقف کنم تا ثابت کنم هنوز برام مهمی. نمی‌خوام از تمام چیزهای تازه‌ای که می‌تونم تجربه کنم، دور بمونم، فقط چون یه زمانی فکر می‌کردم قراره با تو تجربه‌شون کنم. دارم یاد می‌گیرم که می‌شه دلت برای کسی تنگ بشه و همچنان جلو بری. می‌شه کسی رو دوست داشته باشی و قبول کنی که دیگه قرار نیست بخشی از روزهات باشه. فقط یه چیزی هست که هنوز نمی‌تونم بهش عادت کنم. اینکه یه زمانی، تو اولین کسی بودی که دلم می‌خواست همه‌چیز رو براش تعریف کنم. و حالا هر اتفاق تازه‌ای که می‌افته، یه لحظه طول می‌کشه تا یادم بیاد دیگه قرار نیست بهت بگم.

چیزهایی هست که هیچ‌وقت ازت نپرسیدم، چون می‌ترسیدم جوابشون رو بشنوم. بارها فرصت داشتم که ازت بپرسم واقعا چه احساسی داشتی، چرا بعضی وقت‌ها اون‌قدر نزدیک بودی و بعد ناگهان فاصله می‌گرفتی، چرا بعضی حرف‌ها رو گفتی و بعد طوری رفتار کردی که انگار هیچ‌وقت معنایی نداشتن. اما هر بار سکوت کردم، چون یه بخش از من ترجیح می‌داد با سؤال‌های بی‌جواب زندگی کنه تا اینکه حقیقتی رو بشنوه که دیگه هیچ راهی برای انکارش نداشته باشه. من به‌راحتی به کسی اعتماد نمی‌کنم. وقتی اجازه می‌دم کسی به من نزدیک بشه، فقط بخشی از زندگیم رو باهاش شریک نمی‌شم؛ بهش اجازه می‌دم چیزهایی رو ببینه که معمولا حتی خودم هم سعی می‌کنم نادیده‌شون بگیرم. ترس‌هام، تردید‌هام، بخش‌هایی از من که دوست ندارم کسی درباره‌شون قضاوت کنه. و من فکر می‌کردم تو می‌فهمی که این برای من چه معنایی داره. شاید به همین دلیل بود که رفتنت این‌قدر همه‌چیز رو تغییر داد. نه چون فکر می‌کردم تو باید تا ابد کنارم می‌موندی، بلکه چون بعد از تو، به تمام چیزهایی که درباره نزدیک شدن به آدم‌ها باور داشتم، شک کردم. شروع کردم به مرور کردن خاطراتمون. نه فقط لحظه‌های خوب، بلکه لحظه‌هایی که یه چیزی درست به نظر نمی‌رسید. مکث‌هات، حرف‌هایی که نصفه موندن، چیزهایی که احساس می‌کردم باید درباره‌شون صحبت کنیم اما هیچ‌وقت نکردیم. گاهی از خودم می‌پرسم آیا من نشونه‌هایی رو دیدم و نخواستم باور کنم، یا بعد از رفتنت بود که ذهنم شروع کرد برای گذشته معنای تازه ساختن. نمی‌دونم کدوم حقیقت داره. شاید هیچ‌وقت هم نفهمم. چیزی که بیشتر از همه اذیتم می‌کنه، اینه که هنوز نمی‌دونم کدوم بخش از تو رو باید به یاد بیارم. آدمی که باهام حرف می‌زد، بهم نزدیک می‌شد و باعث می‌شد احساس کنم برای اولین بار لازم نیست همه‌چیز رو کنترل کنم؟ یا آدمی که در نهایت تصمیم گرفت بدون من ادامه بده؟ شاید هر دو واقعی بودن. شاید آدم‌ها می‌تونن واقعا کسی رو دوست داشته باشن و بااین‌حال نتونن کنارش بمونن. شاید احساسات همیشه به اون نتیجه‌ای که ما انتظار داریم، نمی‌رسن. من از تو متنفر نیستم. فکر می‌کنم اگه متنفر بودم، همه‌چیز ساده‌تر می‌شد. می‌تونستم خاطراتمون رو به چیزی تبدیل کنم که دیگه دلم نخواد بهش برگردم. اما من هنوز بعضی لحظه‌ها رو دوست دارم. هنوز برای چیزهایی که بینمون واقعی بودن ارزش قائلم، حتی اگه پایانشون چیزی نبود که می‌خواستم. فقط کاش قبل از رفتنت می‌دونستی که اعتماد کردن برای من یه اتفاق معمولی نبود. من خیلی بیشتر از چیزی که نشون دادم، بهت اجازه نزدیک شدن داده بودم. و شاید هیچ‌وقت نفهمی که بعد از تو، سخت‌ترین بخش ادامه دادن این نبود که دیگه کنارم نبودی. این بود که باید دوباره یاد می‌گرفتم چطور بدون ترس، به کسی اجازه بدم منو بشناسه.

اگه بخوام صادق باشم، فکر می‌کنم تو هیچ‌وقت تمام چیزی رو که از دست دادم، نفهمیدی. نه به این دلیل که من آدم بی‌نقصی بودم، یا چون فکر می‌کنم هیچ‌کس نمی‌تونه جای من رو بگیره. فقط چون بخش بزرگی از چیزی که برای تو انجام می‌دادم، چیزهایی بود که هیچ‌وقت درباره‌شون حرف نمی‌زدم. من خیلی وقت‌ها از چیزی ناراحت می‌شدم و به‌جای اینکه بهت بگم، سعی می‌کردم رفتارت رو از زاویه نگاه خودت بفهمم. وقتی فاصله می‌گرفتی، برای خودم توضیح می‌ساختم که شاید خسته‌ای، شاید روز سختی داشتی، شاید نمی‌دونی چطور درباره احساساتت حرف بزنی. بارها به خودم گفتم نباید همه‌چیز رو شخصی کنم. نمی‌خواستم رابطه‌مون به جایی برسه که هر اختلاف کوچیکی تبدیل به یه جنگ بشه. می‌خواستم کنار هم احساس امنیت کنیم، بدون اینکه لازم باشه برای هر چیزی از هم دفاع کنیم. برای همین خیلی وقت‌ها سکوت کردم، کوتاه اومدم و وانمود کردم که مسئله اون‌قدرها هم مهم نیست. اما مسئله‌ها از بین نرفتن. فقط من یاد گرفتم چطور باهاشون زندگی کنم. و یه روز متوجه شدم که برای حفظ آرامش بینمون، دارم آرامش خودم رو قربانی می‌کنم. دارم از خودم می‌پرسم چطور می‌تونم حرفم رو بزنم که ناراحت نشی، چطور می‌تونم از چیزی که نیاز دارم بگم که احساس فشار نکنی، و چطور می‌تونم دلتنگت باشم بدون اینکه به نظر بیاد ازت توقعی دارم. نمی‌دونم چه زمانی این اتفاق افتاد. فقط می‌دونم یه جایی بین تلاش برای درک کردن تو و تلاش برای حفظ کردن ما، فراموش کردم که منم باید توی این رابطه احساس دیده شدن کنم. هنوز گاهی دلم می‌خواد باهات حرف بزنم. نه برای اینکه همه‌چیز رو بهت ثابت کنم، نه برای اینکه مجبور بشی بابت گذشته احساس گناه کنی. فقط چون یه زمانی تو کسی بودی که دلم می‌خواست تمام چیزهایی رو که نمی‌تونستم به بقیه بگم، باهاش در میون بذارم. عجیبه که آدم می‌تونه هنوز برای کسی آرزوی خوشبختی کنه و هم‌زمان از اینکه دیگه بخشی از خوشبختی اون نیست، ناراحت باشه. من امیدوارم یه روز رابطه‌ای داشته باشی که توش احساس کنی می‌تونی خودت باشی. امیدوارم کسی رو پیدا کنی که بدونی لازم نیست برای دوست داشته شدن، همیشه قوی یا کامل باشی. اما یه بخش کوچیک از من هم آرزو می‌کنه یه روز بفهمی من چقدر تلاش کردم که تو کنارم همین احساس رو داشته باشی. نه برای اینکه برگردی. فقط برای اینکه بدونم تمام اون تلاش‌های بی‌صدا، واقعا وجود داشتن و من تنها کسی نبودم که می‌دیدشون.

من هنوز دارم دنبال جواب می‌گردم. می‌دونم شاید مسخره به نظر بیاد، چون مدت زیادی از رفتنت گذشته و احتمالاً تو خیلی وقت پیش از این داستان عبور کردی. اما ذهن من هنوز برمی‌گرده به همون لحظه‌ها. به چیزهایی که گفتیم، چیزهایی که نگفتیم، روزهایی که همه‌چیز خوب به نظر می‌رسید و بعد ناگهان دیگه خوب نبود. من همه‌چیز رو بررسی کردم. حرف‌هام رو، رفتارهام رو، حتی لحظه‌هایی رو که فکر می‌کردم باید یه واکنش دیگه نشون می‌دادم. سعی کردم بفهمم کجا می‌تونستم بهتر عمل کنم، کجا باید زودتر متوجه می‌شدم که چیزی تغییر کرده، کجا باید کمتر تلاش می‌کردم و کجا باید بیشتر حرف می‌زدم. انگار اگه بتونم دقیقاً لحظه‌ای رو پیدا کنم که همه‌چیز شروع به خراب شدن کرد، می‌تونم از خودم در برابر تکرار دوباره‌اش محافظت کنم. اما یه حقیقت هست که هنوز پذیرفتنش برام سخته. شاید هیچ اشتباه مشخصی وجود نداشت که اگه انجامش نمی‌دادم، تو می‌موندی. شاید ما در بعضی چیزها با هم فرق داشتیم که هیچ میزان تلاشی نمی‌تونست از بینشون ببره. شاید من تمام تلاشم رو کردم و بااین‌حال، نتیجه همونی نشد که می‌خواستم. من به خودم اجازه ندادم به اندازه کافی ناراحت باشم، چون همیشه یه کاری وجود داشت که باید انجامش می‌دادم. باید زندگی‌م رو ادامه می‌دادم، به مسئولیت‌هام می‌رسیدم، روی آینده‌م تمرکز می‌کردم و نمی‌ذاشتم یه اتفاق تمام چیزهایی رو که ساخته بودم، متوقف کنه. ولی هیچ‌کس به من نگفت با احساساتی که وقت نداشتم تجربه‌شون کنم، باید چیکار کنم. گاهی وسط یه روز کاملاً عادی، یه خاطره برمی‌گرده و برای چند ثانیه همه‌چیز متوقف می‌شه. بعد دوباره ادامه می‌دم، چون عادت کردم حتی وقتی چیزی درونم حل‌نشده باقی مونده، به کارهام برسم. فکر می‌کنم چیزی که بیشتر از همه دلم می‌خواست ازت بشنوم، این نبود که هنوز دوستم داری. فقط می‌خواستم بدونم آیا تو هم هیچ‌وقت به این فکر کردی که می‌شد جور دیگه‌ای پیش بریم؟ آیا تو هم لحظه‌هایی داشتی که فکر کنی شاید اگه کمی بیشتر حرف می‌زدیم، کمی صادق‌تر بودیم، یا کمی زودتر متوجه همدیگه می‌شدیم، پایانمون متفاوت می‌شد؟ شاید هیچ‌وقت جواب این سؤال‌ها رو نگیرم. و شاید سخت‌ترین درس این ماجرا برای من همین باشه، اینکه نمی‌تونم با تحلیل کردن همه‌چیز، جلوی تمام دردهای آینده رو بگیرم. گاهی یه اتفاق تموم می‌شه، بدون اینکه توضیحی داشته باشه که آدم بتونه باهاش کنار بیاد. من هنوز دلم برات تنگ می‌شه. فقط دیگه نمی‌خوام تمام عمرم رو صرف پیدا کردن اشتباهی کنم که شاید اصلا وجود نداشته.

فکر می‌کنم تو هیچ‌وقت نفهمیدی چقدر برام مهم بود که تو منو چطور می‌دیدی. من همیشه سعی می‌کردم آدمی باشم که حضورش حس می‌شه؛ کسی که وقتی وارد یه اتاق می‌شه، لازم نیست برای دیده شدن تلاش کنه. شاید به همین دلیل بود که وقتی تو منو دیدی، وقتی یه جوری نگاهم کردی که احساس کردم لازم نیست برای جلب توجهت کاری انجام بدم، بیشتر از چیزی که انتظار داشتم بهت وابسته شدم. کنار تو، برای اولین بار دلم نمی‌خواست همیشه قوی‌ترین آدم داستان باشم. دلم می‌خواست گاهی خسته باشم، اشتباه کنم، ندانم چه کاری باید انجام بدم و بااین‌حال مطمئن باشم که نگاهت به من عوض نمی‌شه. اما وقتی رفتی، احساس کردم نه‌فقط تو رو، بلکه اون نسخه از خودم رو هم از دست دادم که کنار تو ساخته بودم. نسخه‌ای که فکر می‌کرد شاید بالاخره لازم نیست برای دوست‌داشتنی بودن، همیشه چیزی برای ارائه داشته باشه. هیچ‌وقت بهت نگفتم که چقدر دلم می‌خواست یه بار بدون اینکه خودم چیزی بخوام، بهم اطمینان بدی. اینکه بدونم هنوز منو انتخاب می‌کنی، حتی وقتی بهترین روزم رو نمی‌گذرونم. حتی وقتی ساکتم. حتی وقتی اون آدم پرانرژی و مطمئنی نیستم که بقیه می‌شناسن. شاید منم اشتباه کردم. شاید بیشتر از چیزی که باید، انتظار داشتم تو بدونی چه چیزی رو ازت پنهان می‌کنم. شاید فکر می‌کردم اگه واقعاً منو می‌شناسی، باید بفهمی پشت لبخندم چه خبره. اما آدم‌ها نمی‌تونن همیشه چیزی رو ببینن که ما از نشون دادنش می‌ترسیم. بااین‌حال، یه چیز هنوز آزارم می‌ده. اینکه بعد از تمام چیزهایی که بینمون بود، یه روز رسید که دیگه حتی نمی‌دونستم جای من توی زندگی تو کجاست. نمی‌دونستم هنوز کسی هستم که به یادش می‌افتی یا فقط یه خاطره‌م که گاهی از کنارش رد می‌شی. من دلم نمی‌خواست برای همیشه توی ذهنت بهترین آدم باشم. فقط نمی‌خواستم یه روز به خودم بیام و ببینم کسی که یه زمانی منو اون‌قدر خاص می‌دید، دیگه حتی دلیلی برای پرسیدن حالم پیدا نمی‌کنه. هنوز گاهی تصور می‌کنم اگه برگردی، چی می‌شه. آیا می‌تونم بدون یادآوری گذشته باهات حرف بزنم؟ آیا می‌تونم دوباره بهت اعتماد کنم؟ یا فقط دلم می‌خواد برگردی تا مطمئن بشم که واقعاً اون‌قدرها هم راحت فراموش‌شدنی نبودم؟ شاید حقیقت اینه که من هنوز منتظر یه عذرخواهی نیستم. منتظر اون لحظه‌ام که بفهمم چیزی که بین ما بود، فقط برای من ارزشمند نبوده. ولی اگه هیچ‌وقت این اتفاق نیفته، یه روز مجبور می‌شم قبول کنم که ارزش من با توانایی تو در دیدن من تعیین نمی‌شه. کاش این رو زودتر می‌فهمیدم. شاید اون‌وقت کمتر از رفتنت می‌ترسیدم و بیشتر از خودم مراقبت میکردم.

نمی‌دونم هنوز چیزی از من یادت مونده یا نه. گاهی فکر می‌کنم شاید یه روز یه اتفاق کوچیک باعث بشه من هم از ذهنت عبور کنم؛ یه آهنگ، یه خیابون، یه جمله که یه زمانی بینمون معنای خاصی داشت. بعد با خودم می‌گم شاید حتی اون لحظه هم متوجه نشی که چیزی تو رو یاد من انداخته، و همین فکر بیشتر از چیزی که باید ناراحتم می‌کنه. من چیزهایی رو به خاطر می‌سپارم که شاید برای بقیه هیچ اهمیتی ندارن. طرز حرف زدنت وقتی خسته بودی. چیزهایی که دوست نداشتی درباره‌شون صحبت کنی. تغییر کوچیک صدات وقتی چیزی ناراحتت می‌کرد، حتی وقتی می‌گفتی حالت خوبه. من سعی می‌کردم به چیزهایی توجه کنم که خودت هم شاید نمی‌دونستی چقدر برام مهمن. شاید اشتباه من همین بود. شاید اون‌قدر به احساساتت توجه کردم که فراموش کردم احساسات خودم هم به همون اندازه اهمیت دارن. وقتی ناراحت بودی، سعی می‌کردم درکت کنم. وقتی فاصله می‌گرفتی، بهت زمان می‌دادم. وقتی نمی‌دونستی چی می‌خوای، سعی می‌کردم بهت فرصت بدم تا پیداش کنی. همیشه یه دلیلی برای رفتارت پیدا می‌کردم، چون نمی‌خواستم باور کنم ممکنه کسی که دوستش دارم، با وجود تمام علاقه‌ای که بهش دارم، نتونه همون‌طور که من نیاز دارم دوستم داشته باشه. من بارها به خودم گفتم که باید بیشتر درکت کنم. کمتر حساس باشم. کمتر انتظار داشته باشم. کمتر از سکوتت نتیجه بگیرم. اما هیچ‌وقت از خودم نپرسیدم چرا برای فهمیدن تو این‌همه تلاش می‌کنم، درحالی‌که برای فهمیده شدن خودم باید این‌قدر صبر کنم. من نمی‌خواستم همیشه همه‌چیز کامل باشه. نمی‌خواستم هیچ‌وقت اشتباه نکنی یا همیشه بدونی چطور باید با من رفتار کنی. فقط می‌خواستم وقتی چیزی بینمون تغییر می‌کنه، مجبور نباشم به‌تنهایی حدس بزنم. می‌خواستم وقتی ازت می‌پرسم چه اتفاقی افتاده، بتونی باهام حرف بزنی، نه اینکه مجبور بشم از بین سکوت‌ها و فاصله‌ها جواب پیدا کنم. هنوز نمی‌دونم دلتنگ خودت هستم یا اون احساسی که کنار تو داشتم؛ احساسی که باعث می‌شد فکر کنم بالاخره یه نفر پیدا شده که می‌تونم بدون ترس از دست دادنش، دوستش داشته باشم. گاهی دلم می‌خواد برگردی و بهم بگی که همه‌چیز فقط توی ذهن من نبوده. که تو هم بعضی شب‌ها به یادم می‌افتی. که من تنها کسی نبودم که از یه اتفاق کوچیک، یه خاطره بزرگ می‌ساخت. اما حتی اگه هیچ‌وقت این اتفاق نیفته، نمی‌خوام از دوست داشتنت خجالت بکشم. نمی‌خوام فقط چون موندگار نشدی، وانمود کنم که هیچ‌وقت ارزش موندن نداشتی. من واقعا دوستت داشتم. شاید بیشتر از چیزی که بلد بودم ازش مراقبت کنم. و چیزی که هیچ‌وقت بهت نمی‌گم اینه که هنوز گاهی آرزو می‌کنم کاش یه بار تو هم همون‌قدر که من مراقب قلبت بودم، مراقب قلب من بودی.

این نامه رو احتمالا باید با یه جمله خنده‌دار شروع می‌کردم. شاید می‌نوشتم که نمی‌دونم چرا دارم اینو می‌نویسم، یا اینکه نگران نباش، قرار نیست یه اعتراف عجیب بخونی. بعد چند خط می‌نوشتم، مکث می‌کردم، یه چیز دیگه بهش اضافه می‌کردم و سعی می‌کردم همه‌چیز رو طوری جلوه بدم که انگار هیچ‌کدوم از این حرف‌ها واقعاً مهم نیستن. من همیشه بلد بودم حرف بزنم. می‌تونستم درباره هر چیزی بحث کنم، از یه موضوع کاملا بی‌اهمیت به یه مکالمه عمیق برسم، ساعت‌ها بخندم و کاری کنم که هیچ‌کس متوجه نشه توی ذهنم چه خبره. اما وقتی موضوع به احساسات خودم می‌رسید، انگار تمام کلمه‌هایی که داشتم ناگهان بی‌استفاده می‌شدن. با تو هم همین‌طور بودم. خیلی چیزها بود که می‌خواستم بگم، اما هر بار یه راه دیگه پیدا می‌کردم که مجبور نشم مستقیم اعتراف کنم. شاید فکر کردی من هیچ‌وقت جدی نبودم. شاید شوخی‌هام باعث شدن فکر کنی هیچ‌چیز نمی‌تونه واقعا بهم آسیب بزنه. ولی حقیقت اینه که بعضی از حرف‌هایی که با خنده گفتم، تنها راهی بودن که بلد بودم از طریقشون حقیقت رو بهت نزدیک کنم، بدون اینکه مجبور بشم مسئولیت اعتراف کردن بهش رو بپذیرم. هنوز گاهی اتفاق‌های کوچیک روزم رو توی ذهنم برای تو تعریف می‌کنم. یه چیز عجیب می‌بینم و اولین فکرم اینه که باید برات بفرستمش. یه جمله می‌شنوم و می‌دونم دقیقا چه واکنشی نشون می‌دادی. گاهی حتی قبل از اینکه متوجه بشم، دارم جواب احتمالی تو رو توی ذهنم تصور می‌کنم. بعد یادم می‌افته که دیگه اون آدمی نیستی که می‌تونم هر لحظه بهش دسترسی داشته باشم. فکر کنم چیزی که بیشتر از همه دلم براش تنگ شده، خود مکالمه‌هامون نیست. دلم برای این تنگ شده که یه نفر وجود داشت که می‌تونستم باهاش چندین نسخه از خودم باشم. می‌تونستم مسخره باشم، جدی باشم، سردرگم باشم، از چیزهایی حرف بزنم که شاید برای بقیه عجیب بودن، بدون اینکه مجبور باشم قبل از هر جمله فکر کنم چطور باید خودم رو توضیح بدم. بعد از تو، آدم‌های زیادی رو دیدم که می‌شد باهاشون حرف زد. اما حرف زدن با یکی با احساس فهمیده شدن فرق داره. و من نمی‌دونم چطور باید این تفاوت رو توضیح بدم، بدون اینکه به نظر بیاد دارم تو رو بهتر از چیزی که بودی به یاد میارم. شاید تو هم نقص‌هایی داشتی که من نمی‌خواستم ببینم. شاید بعضی چیزها رو اشتباه فهمیدم. اما هنوز فکر می‌کنم یه بخش از چیزی که بین ما بود، واقعی بود؛ حتی اگه نتونستیم نگهش داریم. کاش یه بار می‌تونستم بدون شوخی بهت بگم که نبودنت رو حس می‌کنم. نه هر لحظه، نه همیشه، اما در جاهایی که قبلاً فکر می‌کردم تو همیشه اونجا خواهی بود. و شاید اگه این نامه رو می‌فرستادم، آخرش فقط می‌نوشتم امیدوارم حالت خوب باشه. چون هنوز نمی‌دونم چطور می‌شه به کسی گفت دلت براش تنگ شده، وقتی حتی مطمئن نیستی اون آدم هنوز دلش می‌خواد صدات رو بشنوه.

نمی‌دونم چطور باید با نبودنت کنار بیام، وقتی تمام چیزی که از عشق می‌خواستم، یه جایی بود که مجبور نباشم هر روز از واقعی بودنش مطمئن بشم. من هیچ‌وقت آدمی نبودم که به‌راحتی به کسی اعتماد کنم. برای من نزدیک شدن به یه نفر فقط به معنی دوست داشتنش نبود؛ یعنی کم‌کم اجازه بدم بخش‌هایی از خودم رو ببینه که معمولا از همه پنهان می‌کنم. یعنی به حضورش عادت کنم، اسمش رو توی برنامه‌های روزمره‌م جا بدم، و بدون اینکه متوجه بشم، آینده‌ای بسازم که توی اون دیگه مجبور نباشم همه‌چیز رو تنهایی تجربه کنم. وقتی وارد زندگی من شدی، نمی‌دونستم دارم چقدر از خودم رو بهت می‌سپارم. فکر می‌کردم فقط دارم دوستت دارم. نمی‌دونستم یه روز ممکنه نبودنت حتی ساده‌ترین چیزها رو هم تغییر بده. آهنگ‌هایی که قبلا عادی بودن، جاهایی که هیچ معنای خاصی نداشتن، ساعت‌هایی از روز که حتی متوجهشون نمی‌شدم. بعد از تو، همه‌چیز انگار یه خاطره پنهان داشت که من نمی‌خواستم بهش دست بزنم. شاید از بیرون به نظر بیاد که من هنوز به گذشته چسبیدم. شاید حق هم داشته باشن. من نمی‌تونم وانمود کنم چیزی که برای من عمیق بوده، فقط چون تموم شده، دیگه هیچ ارزشی نداره. نمی‌خوام برای فراموش کردن تو، تمام چیزهایی رو که واقعاً بینمون وجود داشت انکار کنم. تو یه زمانی بخشی از آرامش من بودی. این حقیقت با رفتنت تغییر نمی‌کنه. اما چیزی هست که هیچ‌وقت بهت نگفتم. من از رفتنت فقط ناراحت نیستم؛ از این ناراحتم که دیگه نمی‌دونم با اون بخشی از خودم که به تو اعتماد کرده بود، چیکار کنم. اون بخش هنوز گاهی می‌خواد باور کنه که آدم‌ها می‌تونن بمونن، که صمیمیت همیشه مقدمه رفتن نیست، که لازم نیست هر چیز خوبی رو از همون اول با ترس از دست دادنش تجربه کرد. دلم می‌خواست تو همون آدمی باشی که کنارش می‌تونستم آینده رو تصور کنم، بدون اینکه از خودم بپرسم این بار قراره چی رو از دست بدم. من نمی‌خوام برگردی فقط چون دلت برام تنگ شده. نمی‌خوام یه روز از تنهایی به یادم بیفتی و فکر کنی می‌تونی دوباره وارد زندگی من بشی. اگه یه روز برگردی، دلم می‌خواد بدونی که موندن فقط یه کلمه نیست. موندن یعنی وقتی همه‌چیز سخت می‌شه، هنوز همدیگه رو انتخاب کنیم. شاید هیچ‌وقت این نامه رو نفرستم، چون هنوز نمی‌دونم اگه جوابش رو ندی، چطور باید با اون سکوت کنار بیام. فقط دلم می‌خواست یه بار بدونم چیزی که برای من خونه بود، برای تو هم همین معنا رو داشت یا نه.

نمی‌دونم اگه الان روبه‌روم بودی، واقعاًچی بهت می‌گفتم. احتمالا اولش باهات سرد برخورد می‌کردم، طوری که فکر کنی دیگه هیچ اهمیتی برام نداری. شاید حتی یه شوخی می‌کردم تا مجبور نباشم به چشم‌هات نگاه کنم و اعتراف کنم که هنوز یه چیزهایی توی من وجود دارن که با شنیدن اسمت بیدار می‌شن. همه فکر کردن من خیلی زود ازت عبور کردم. چون بعد از رفتنت دنبالت نیومدم، چون التماس نکردم بمونی، چون اجازه ندادم کسی ببینه چقدر این اتفاق منو به‌هم ریخته. اما هیچ‌کس نپرسید چند بار مجبور شدم جلوی خودم رو بگیرم که بهت پیام ندم. هیچ‌کس ندید چند بار یه جمله نوشتم، چند دقیقه بهش خیره شدم و بعد پاکش کردم، فقط چون نمی‌خواستم آخرین چیزی که از من می‌بینی، آدمی باشه که هنوز منتظرته. می‌دونی بدترین قسمت ماجرا چی بود؟ اینکه من واقعا فکر می‌کردم اگه کسی رو دوست داشته باشم، باید بتونم برای نگه داشتنش بجنگم. اما تو بهم یاد دادی که گاهی هرچقدر هم بجنگی، نمی‌تونی کسی رو مجبور کنی همون‌قدر که تو می‌خوای، تو رو بخواد. و من نمی‌دونستم با این حقیقت چیکار کنم. من به شکست خوردن عادت داشتم، به دوباره شروع کردن، به اینکه وقتی چیزی رو می‌خوام، براش تلاش کنم. ولی چطور باید برای چیزی تلاش می‌کردم که فقط وقتی ارزش داشت که تو هم بخوایش؟ هنوز یه بخش از من ازت عصبانیه. نه فقط به‌خاطر اینکه رفتی، بلکه به‌خاطر اینکه باعث شدی برای اولین بار از خودم بپرسم شاید من اون‌قدرها هم دوست‌داشتنی نیستم که فکر می‌کردم. از اینکه حتی بعد از این همه مدت، یه گوشه از ذهنم هنوز منتظره برگردی و ثابت کنی که اشتباه می‌کردم. ولی اگه یه روز برگشتی، نمی‌دونم دیگه چیزی برای گفتن داشته باشم یا نه. شاید فقط نگاهت کنم و بفهمم چقدر از حرف‌هایی که یه زمانی می‌خواستم بهت بگم، دیگه برای آدمی که الان هستم مهم نیستن. فقط یه چیز رو بدون. من نرفتم چون دوستت نداشتم. رفتم چون یه جایی فهمیدم اگه بیشتر بمونم، بالاخره از آدمی که هستم متنفر می‌شم؛ آدمی که برای شنیدن یه جمله از تو، حاضر بود تمام غرورش رو زیر پا بذاره. و بااین‌حال، اگه صادق باشم، هنوز گاهی آرزو می‌کنم یه بار، فقط یه بار، تو هم برای من از غرورت می‌گذشتی.

ִ ࣪𖤐.ᐟ Signs And The Letters They’ll Never Send;

ִ ࣪𖤐.ᐟ Signs And The Letters They’ll Never Send;