‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ژرفا‹Olympus› ‌ ‌ ‌

وایو رو خیلی دوست دارم چون واقعا فکر کنم به شخصیتم نزدیکه البته یک جورایی به شخصیت اکثر انسان ها نزدیکه. چون وایو نه کاملا شر و نه کاملا خیره، و اتفاقا زرتشتیسم رو ای موضوع خیلی دقت به خرج میده مثلا ما در اسلام و مسیحیت داریم که انسان از نسل فرشتگان بهشتی بوده و تبعید شده چون گناه کرده. اما در دین زرتشتی انسان یک موجود کاملا مستقل و خنثی در خیر و شره. انسان توانایی انتخاب داره، به ارتش اهورامزدا بپیونده یا با اهریمنان همراه بشه. یکی از داستان هایی که از وایو خوندم و دوست دارم این بود که وقتی هنوز جهان مرز کامل بین دنیای زیرین و زمین رو تشکیل نداده بود وایو تو جایی زندگی میکرد به نام سرزمین میانه زندگی می‌کرده و نگهبان مرز بوده. یک روز نیرو های اهریمنی میخوان از طریق همین دنیای میانه بیان بالا، اونجا وایو جلوشون رو میگیره. اهرمین‌ها شروع میکنن به حمله و جنگ آغاز میکنن ولی وایو حمله نمیکنه، فقط مرز رو نگه میداره. اینجا اهرمین میاد از نیروی ابهام استفاده کنه تا مرز از هم بپاشه ولی وایو خودش موجودیت ابهامه، خودش مرز بین "بودن و نبودن" هست. برای همین میشه یه چیزی شبیه بازی تو زمین خودش و اهریمنا سکندری میخورن دیگه، نه میتونن رد بشن و نه دیگه راه برگشت به دنیای خودشون رو پیدا میکنن.

وایو (Vayu / Vayu-Vāta) در ایران باستان یکی از ایزدان مهم در آیین زرتشتی است که با باد و فضای میان زمین و آسمان مرتبط است. او ایزد «هوا، باد و نیروی حرکت‌دهنده‌ی جهان» دانسته می‌شود و در اوستا جایگاه کهنی دارد. در تصور اسطوره‌ای، وایو به شکل نیرویی نامرئی و گاهی جنگجویی باشکوه و تندخو تصویر می‌شود. او می‌تواند هم مهربان و زندگی‌بخش باشد و هم در شکل طوفانی خود ویرانگر و سهمگین شود. بدن او معمولاً انسانی ثابت ندارد و بیشتر به صورت جریان باد یا حضوری آسمانی تصور می‌شود. قدرت اصلی او حرکت، تغییر، سرعت بادها و تأثیر بر سرنوشت جنگ‌ها و طبیعت است. در برخی روایت‌ها، وایو میان جهان نیک و جهان تاریک قرار می‌گیرد و دو چهره دارد (نیک و مخرب). او می‌تواند به نیروهای ایزدی نزدیک باشد یا در حالت خشم به نیرویی خطرناک تبدیل شود. با این حال در اسطوره‌های ایرانی، او به‌طور کلی یک ایزد باستانی و مهم محسوب می‌شود. در نتیجه «وایو» ایزد باد و یکی از نیروهای قدرتمند و کهن ایران باستان است.