ژرفا‹Olympus›
Закрытый канал
—پین رو چک کن— بله بنده راست گرا هستم دوست نداری نیا اینجا شعر و داستان می‌نویسم گیتار میزنم، درمورد عقایدم میگم و چیزای جالب (تاریخ، فلسفه،جامعه‌شناسی، روانشناسی، ادبیات و...) تعریف میکنم اما در حقیقت90%مواقع دارم در مورد فیلم و کتاب و گیم‌هام کسشعر میگم
БольшеСтрана не указанаКатегория не указана
335
Подписчики
Нет данных24 часа
-87 дней
-4730 дней
Архив постов
+1
هیچ چیز عزیز تر از مادر نیست و هیچ چیز مادر تر از وطن نیست.
Repost from ژرفا‹Olympus›
ایرانِ عزیزم، قلبِ جان، کهنه ترین سربازِ این دنیا. روزی مظهر عشق و هنر بودی، پررنگ مثل بوم های نقاشی. مظهر امید بودی، زیبا بودی. امان از سرنوشت بی‌رحم این جهان که تو را به این پرده از نمایش روزگار کشاند. دست دنیا خوبی ها رو پس می‌زند، و این تنها پاداشِ مهربانی تو با انسان ها و فرزندانت بود. تمدن داشتی، تاریخ داشتی، همه سوختند. سوختی اما دوباره ساختی، شکوهمند تر و زیباتر شدی، شکوفا شدی. اما بعد چه کردند؟ حمله کردند، نابود شدی. دو قرن سکوت اختیار کردی و پیراهنِ سیاهِ سوگواری بر تن کردی برای تمام سربازانی که سر بریده شدند، برای تمام دخترانی که جلوی پدرانشان آزار دیدند و برای زبان هایی که بریده شده بود؛ اما دوباره ظهور کردی، دوباره نور بی نهایتت را بر این جهانِ ناسپاسِ فانی فشاندی. شعر گفتی، قصه گفتی. عشقِ فلسفه داشتی، مولانا داشتی، ابن سینا داشتی، حافظ و فردوسی داشتی. اما بعد جهان چگونه پاسخ داد؟ سربازانات دوباره تکه تکه شدند، کوهی از چشم گریان این آدم های شرمنده بر تنت ساختند. سوختی و ساختی. غارت شدی و دوباره روییدی؛ از دل خاکستر شکوفه زدی. تکه تکه ات کردند، بخش بخش وجودت را بخشیدند. باز هم سازش کردی، قلبت را روشن نگه داشتی. چه فلاکت هایی که بر سر مردمانت نیامد و تو محکوم به تماشا بودی. حالا چه ایرانِ من؟ حالا چه می‌کنی وقتی تمام امیدت را به نسلی بستی که هوای تو را نفس می‌کشند، شب ها بر خاک تو سر می‌گذارند و همچنان دل به خیانت به وطن بسته اند؟ حالا چه میشود وقتی تاریخت را کوچک می‌شمارند و موسیقیِ گوشنوازِ زبانت را به مسخره میگیرند؟ آخر چه میشود کرد؛ همه‌ی این ها فرزندان تو هستند، مادر ها گاهی بیش از حد دل به ازخودگذشتگی می‌بندند. آری، مادر می‌بخشد. اما آیا آقایِ تاریخ هم، مثل مادر بخشنده است؟
حیف آریان گوشیش سوخته نمی‌بینه اینارو رشادم نمی‌دونم چک می‌کنه یا نه😭
آدمایی که عصبانیتون میکنن بعد میگن چرا انقدر عصبانی رو بکشید تا آرامش بگیرید❤️
من یه حسی دارم که سر بنر اونتورین قراره دوباره نت قطع بشه و من بمونم و 200 وارپ رو دستم و طناب دار
به نظرم وقتمون با ارزش ترین چیزه توی زندگیمون پس اگر وقتی برای کسی میزاری مهمه💥
به هر حال این شعر رو برای تو نوشته بودم، هرچند شاید هیچوقت نفهمی اما خب حیف میشه فقط توی دفترم خاک بخوره و آخر به فراموشی سپرده بشه
ندانستم که روزی دل چنین از دست خواهم داد به یک لبخندِ پنهانی، جهان از دست خواهم داد نه آن موی بلندِ یار، نه آن زلفِ پریشان بود همان مویِ سیاهش مرا در بند و زندان بود چو می‌خندید، از شهدِ سخن شیرین‌تر آید کس؟ زبانش قند می‌بارید و دل بی‌اختیار از بس نخستش چون تماشایی گذر کرد از کنارِ من نه شوری بود در جانم، نه آتش در شرارِ من ولی هر روز و هر شب، قطره‌قطره بی‌خبر گشتم چو برفی زیر نورِ آفتابش بی‌رمق گشتم نگاهش را نمی‌جستم، نگاهم سوی او افتاد قدم آهسته می‌رفتم، دلم در کوی او افتاد ندانم از کجا آغاز شد این قصه‌ی شیرین که ناگه من خودم دیدم اسیرِ حلقه‌ای دیرین نه زنجیری، نه بندی، نه کمندی آشکارا بود فقط یک خنده، یک گفتار؛ و صیدی، این‌چنین ها بود کنون هر سو نظر دارم، نشانِ روی او بینم در آیینه، در اندیشه، فقط در روی او بینم اگر حافظ مرا بیند، بگوید «عشق، این‌سان است» که اول قطره‌ای بارد، سپس دریای طوفان است
چقدر عجیب که بعد از چند بار معرفی کردن یک فیلم، تصمیم گرفتی الان ببینیش. الان که دیگه نمیتونی تعریف کنی از حست، از این که دوستش داشتی یا نه، از این که چقدر دَرِش غرق شدی.
الان که دیگه منم نمیتونم ازت بپرسم دوستش داشتی؟ جالب بود؟ به سلیقه‌ت نزدیک بود؟
چقدر عجیب که بیشتر اطرافیانت هم اون فیلم رو دیده بودن و الان نمی‌دونم بخاطر من دیدیش یا اونا.
چقدر ناراحت کننده که بجای من درموردش با اونا حرف میزنی.
چقدر عذاب آور که هیچوقت فرصت نکردم پیشت درمودش غر بزنم.
چقدر ناامید کننده که هیچوقت دیگه فرصت نمیشه از بقیه ی فیلمام، کتابام، اهنگام، و اتفاقات روزم برات حرف بزنم ولی اونا هرروز دارن این کارو میکنن.
چقدر مسخره که به هم دیگه می‌گفتیم از اونا نزدیک تریم اما الان از دور هم نمیبینمت.
