『 بَعدِ آدم‌ها 』

یادش بخیر قرار بود با دوستم بریم اصفهان تابستون الان باید اصفهان بودم نه اینکه ی گوشه خونه غمباد بگیرم🗿🗿

پاييز ميشه، هوا خنك ميشه بارون مياد ، هودى و بوت ميپوشيم، ميريم بيرون هات چاکلت ميخوريم، دووم بيار

‏حتی اینجا هم بهم خیانت شد :)))

فهمیده‌ام انسان باید همیشه مشغول باشد، وگرنه غصه خواهدخورد! انسان باید همیشه کار کند و مسئولیت داشته‌باشد و خسته و خواب‌آلوده به رختخواب برگردد آدمیزاد اگر ذره‌ای استعدادِ زیاد فکر کردن و زیاد فهمیدن داشته‌باشد، رنج دنیا را تاب نخواهد آورد، مگر اینکه خودش را تا حد خفگی، در کار و مشغولیت‌ها غرق کند، آنقدر که دیگر نتواند دقت کند و اهمیت بدهد و به چیز دیگری فکر کند...

هر چیزی، که اذیتت می کنه، داره صبر کردن رو بهت یاد میده؛ هر کسی که ترکت میکنه داره ایستادن رو پای خودت رو، بهت یاد میده؛ چیزی که عصبانیت می‌کنه داره بخشش رو بهت یاد میده، هیچ چیز بدون نتیجه نمی‌مونه.

قفلی جدیدم.

فقط افسانه‌ها آن را به خاطر خواهند آورد :)

موفقیت خاصی ندارم اما حس میکنم آدم خوبیم، دین کسی گردنم نیست، بد کسی رو نخواستم، حسادت کسی رو نکردم، به همه احترام گذاشتم، از پیشرفت دیگران بیشتر از خودشون خوشحال شدم، برای رسیدن به اهدافم، اهداف بقیه رو پایمال نکردم، در مقابل صداقت دیگران سیاست نداشتم و این وسط درسته بهم زیاد ضربه زدن و دلم رو شکستن ولی من هیچوقت این کار رو با کسی نکردم.

از آدمهایی که حوصله زندگی کردن دارن خوشم میاد.

اون اتفاقی که فکر می‌کردم اگه بیفته من می‌میرم، افتاد و من چیزیم نشد اون آدمی که فکر می‌کردم اگه بره من دیگه بعد اون زندگی نمی‌کنم، رفت و من همچنان دارم زندگی می‌کنم آدمیزاد واقعاً موجود پررو و غیرقابل پیش‌بینی‌ایه

اما گاهی نزدیک ترین آدما با گفتن یه جمله دور میشن،خیلی دور.

‏واقعا حسود شدم. رابطه سالم می‌بینم میگم چرا من نه؟ آدم با شغل‌ خوب می‌بینم میگم چرا من نه؟ یکی مهاجرت می‌کنه میگم چرا من نه؟ یکی یه استعدادی داره میگم چرا من نه؟ آدم خوشحال می‌بینم میگم چرا من نه؟ واقعا چرا من نه؟

آدمی که فقط موقع نیازش سراغت میاد حق نداره اسم خودش رو رفیق، عشق یا همدل بذاره. بعضیا فقط تا وقتی حالت خوبه کنارتن، تا وقتی میتونی براشون کاری انجام بدی، تا وقتی حضورت براشون منفعتی داره؛ اما همین که یه روز خودت خسته بشی، خودت به یه نفر احتیاج داشته باشی، آروم‌آروم ناپدید میشن، انگار نه انگار که یه روز ادعای موندن داشتن. یه زمانی ناراحت میشدم، دنبال دلیل رفتنشون میگشتم، فکر میکردم شاید تقصیر از منه؛ اما امروز میفهمم بودن بعضی آدم‌ها ارزش نبود، فقط عادت کرده بودم به حضورشون و وقتی این عادت از بین رفت، دیدم نه چیزی از من کم شد، نه زندگی متوقف شد.

بعضیا از زندگیت نمیرن که تنهات بذارن؛ میرن تا بهت ثابت کنن از اول هم ارزش موندن نداشتن.