『 بَعدِ آدم‌ها 』

اگه یه روز جواب پیام‌ هات رو دیر دادم، بهم حق بده. اگه مثل قبل پیگیرت نبودم و سراغت رو نگرفتم، بهم حق بده. اگه دیگه هر ناراحتی‌ای رو به جون نخریدم، بهم حق بده. اگه یه روز دیدی ساکت شدم و ترجیح دادم چیزی نگم، بهم حق بده. من مدت زیادی از خودم گذشتم تا کسی که دوسش داشتم راحت‌ تر زندگی کنه. مدت زیادی ندیدم، نشنیدم و تحمل کردم. نه از روی اجبار، فقط چون دوسِت داشتم. اما آدمی که همیشه کوتاه میاد، یه روزی میرسه که دیگه چیزی برای بخشیدن نداره. اون روز اگه دیدی فاصله گرفتم، اگه دیدی مثل قبل نیستم، اگه دیدی بیصدا از کنارت رد شدم و چیزی نگفتم؛ امیدوارم همونقدر که من همه‌ چیز رو درک کردم، این بار تو منو درک کنی.

آدم خوبی باش ولی وقتتو برای ثابت کردنش هدر نده.

من پذیرفته ام که گاهی ممکن است ما برای آدمها فقط پناگاهی باشیم تا زمانی که یک خانه امن پیدا کنند و بروند.

تبریک به بچه های کنکوری ❤️

بعضی از خستگی‌ها هیچوقت از تن آدم بیرون نمیره‌ فقط از روزی به روز بعدی منتقل میشه.

گاهی لازمه ساکت بمونی، چون هیچ کلمه ای نمیتونه چیزی که توی دلت هست رو توصیف کنه.

تقدیر را خودمان رقم می‌زنیم یا جفرافیا؟

من تاریکی مطلقی که مال خودم باشه رو ترجیح میدم به اون نوری که به بقیه هم میتابه.

هروقت دورتون خلوت شد یاد من میفتید؛ منم هروقت حوصلم سر رفت جوابتوتو میدم.

ولی من حضور آدما تو روزای سختمو، با جزئیات یادم میمونه.

این روزا نه اعصاب دارم، نه حوصله، نه سلامت روان، نه انگیزه، نه اراده، نه انرژی، نه عفت كلام.