«اریحا»

هرچند موضوع چنل عکسه، دوست داشتم این کار رنگ روغنمم اینجا باشه.

...

اره عزیزم، من زنده‌ام؛ هنوز هم زندگی درون رگ‌هام در جریانه. هنوز آسمون این شهر از دم و بازدم‌هام پره. اما حالاحس می‌کنم سهمی که توی دنیا داشتم، مثل شن‌های بیابون از بین انگشت‌هام سر خورده و توی باد گم شده. انگار هر روز آفتاب طلوع می‌کنه و بی‌اینکه ذره‌ای نورش رو به من بتابونه، ازم گذر می‌کنه. اون گیاه کوچیکی شدم که لابه‌لای علف‌ها گم شده و مهمون لگدهای آدم‌هاست. این روزها تنها چیزی که برام باقی مونده، ریشه‌های جون‌سخت و ساقه بی‌برگمه.

...

آدم‌ها و کارهاشون باعث شدن ستاره‌های قلبم سقوط کنن؛ همون ستاره‌های اعتمادی که یک‌روز دونه به دونه، با سختی و زحمت روی هم گذاشته بودم، ولی امروز دارم خُرد شدنشون رو تماشا می‌کنم.

...

مسیری که روحت رو سردرگم می‌کنه، ادامه نده؛ این‌جوری فقط با هر قدمی که رو به جلو برمی‌داری، تکه‌ای از خودت رو پشت سرت جا می‌ذاری. نزدیک شدن به هیچ چیزی اون‌قدرها نمی‌ارزه که از خودت دور بشی.

...

گاهی خدا جوری زندگیت رو دگرگون می‌کنه که فکرش هم نمی‌کنی، تو در مسیری قرار می‌گیری که باید، حتی اگر کیلومترها ازش دور باشی...

...

یک بار هم تو، اون پله‌ای باش که من ازش قدم به قدم بالا میرم، دستی باش که از سقوطم جلوگیری می‌کنه، آغوشی باش که از غم پناهم می‌ده. یک بار هم که شده، تو نجاتم بده.

...

حیف بود، خونه‌ی قلبم برای تو بزرگ‌تر از چیزی بود که لایقش بودی. تو دیوارهای رنگی قلبم رودونه به دونه سیاه کردی و روی خنده‌هام سایه انداختی.

...