یادداشت های روانشناسی

ولی همیشه اینطور نیست. بالغانه فکر کردن می‌تونه مرز بین اینکه آیا تقصیر من بوده که باهام اینگونه بودند یا واقعا حق من نبود که اینگونه باشند رو جدا کنه.

خود شناسی میگه: ببین خودت چگونه‌ای که اونها با تو آنگونه اند.

در زمانهٔ فریب همگانی، گفتن حقیقت عملی انقلابی است. -1984

آزادی یعنی حق گفتن این حقیقت که دو به‌علاوهٔ دو می‌شود چهار. اگر این حق وجود داشته باشد، باقیِ چیزها از پی آن خواهند آمد. -1984

اگر امیدی وجود داشته باشد، در میان مردم عادی است. -1984

تا زمانی که از آن‌ها آگاه نشوند، هرگز شورش نخواهند کرد؛ و تا زمانی که شورش نکنند، آگاه نخواهند شد. -1984

کتابهای جورج اورول منو یاد ایران میندازن، بعضی جملات بیش از حد آشنا به نظر میان.

داشتم میخوندم خوردن قرص ضدافسردگی سروتونین قشر مخ و افزایش میده و باعث ترمیم مغز میشه! و باز الان بعضیا به این معتقدن که خوردن قرص اعصاب ضرر داره و اعتیاد آوره و فلان، تازه خوردن قرص اعصاب مغز و برای تغییر رفتار توی تراپی منعطف میکنه.

و لطفی که میتونی به خودت بکنی اینه که: دردت رو، غمت رو، اندوهت رو کوچیک نشمری

«امروز می‌خوام قوی نباشم»

بنظر من اینکه بتونی این جمله رو بگی یعنی یک قدم برای خودت برداشتی: «امروز حالم خوب نیست.»

شاید شجاعت  و قوی بودن واقعی این باشه که خودمون رو همان‌طور که هستیم بپذیریم؛ با اشک‌هامون، با آسیب‌پذیری‌هامون و با همه لحظه‌هایی که نیاز داریم بگیم: «امروز حالم خوب نیست.»

بعضی دردها واقعاً درد دارن. نیاز داریم اعتراف کنیم که ترسیدیم، خسته شدیم، کم آوردیم و دلمون گرفته. این‌ها ضعف نیست؛ بخشی از انسان بودنه. نقشِ آدمِ همیشه قوی رو بازی کردن، شاید مدتی ما رو سرپا نگه داره اما احساساتی که نادیده گرفته می‌شن، بالاخره راهی برای بیرون اومدن پیدا می‌کنن؛ شاید درست وقتی که دیگه خیلی خسته‌ایم.

گاهی فکر می‌کنم زیادی به خودمون یاد دادیم که قوی بودن، یعنی هیچ‌وقت نشکنیم، گریه نکنیم و بگیم: چیزی نیست، من خوبم. اما همیشه هم خوب نیستیم.

زندگی چیزی نیست؛ جز دلخوشی ساختن از چیزای کوچیک.

آدمها چیزهایی هستند که باور دارن باور مثل یه لباس نیس که راحت بشه عوضش کرد. باور مثل پوسته، پوستت باید کنده بشه تا یه باور جدید جاش بیاد.

تو مسئول آرزوهای والدینت نیستی.. تو مسئول آرزوهای والدینت نیستی.. تو مسئول آرزوهای والدینت نیستی.. تو مسئول آرزوهای والدینت نیستی.. تو مسئول آرزوهای والدینت نیستی..

طفلی به نام شادی، دیریست گم شده‌ست، با چشم های روشن براق، با گیسویی بلند به بالای آرزو. هر کس ازو نشانی دارد، ما را کند خبر، این هم نشان ما: یک سو خلیج فارس، سوی دگر خزر. -محمدرضا شفیعی کدکنی

تو ‌حق داری اگر ناراحتی، حق داری اگر عصبانی هستی و هر حس دیگه‌ای که داری.. احساسات رو ببین و به رسمیت بشناس ببینشون ببین چی می‌خوان بهت بگن حتما پیامی دارن.