باستان شناس بیکار

من از همه نویسنده ها می خونم حتی اونایی که اصلا نمی‌شناسه کسی در واقع کتاب منو انتخاب می‌کنه 🌚

https://t.me/Unemployed_archaeologist/1601 فروغ فوق العاده هست پیشنهاد میکنم دفتر ایمان بیاوریم رو حتمااا بخونین

ویلیام شکسپیر:)

نویسنده کسی فعلا نیست اما شاعر مورد علاقم فروغ فرخزاده.

فریدریش نیچه درباره اخلاق ارادهٔ قدرت و بازنگری در ارزش‌های انسانی امیل چوران برای بدبینی فلسفی رنج هستی و پرسش از معنای وجود. آلبر کامو برای پوچی عصیان و مواجههٔ انسان با جهانی بی‌معنا 🥰

چنلت کدوم بود

اینو خیلی دوس داشتم فرستادممم چنلممم بزن

رازِ تضاد : درون من جهانی است پر از تناقض ، جهانی که گه گاهی خویشتن نیز ساکن حقیقی آن نیستم ؛ بلکه تنها تماشاگری در حاشیه توفان احساسات هستم . نامم را می‌گذارم " آذرخش ساکت و دوگانه" ناگهانی و توفنده در سکوت ... از نظر خویش شخصیت عجیب و درک نشدنی ای دارم ،گاهی ستایش درونم چون خاری در گوش جانم فرو می رود، تحمل تعریف و تمجید برایم دشوار است ؛ گویی این واژه ها به جای آنکه مرا بر فراز قله ای بنشانند،در ژرفای دره ای از تردید رهایم می‌کنند. چگونه می‌توان باوری که دیگران از من دارند را با آنچه خود در آینه ی درون خویش میبینم تطبیق دهم؟! پس در برار این ستایش دیواری میکشم که از هر هراسی عجیب از باور کردنی که از دگران رانده شده است ؛و این تنهایی من چه گنجینه ی گرانبهایی است! در خلوت خویش با اندیشه هایم هم کلام و در سکوت فریاد هایی را می‌شنوم که در شلوغیِ قلم کاغذم گم می‌شوند ؛ اما در همین حین گاهی موجی از هیجان برمن چیره می‌شود و مرا به سوی جمعیت می‌کشد. عاشق آن هیاهو می‌شوم،عاشق انرژی ای که در فضای شلوغی پخش شده است ، اما این عشق و علاقه دیری نمی پاید . خیلی زود از انسان ها خسته میشوم . شاید برایتان سوال پیش بیاید " ( از انسان ها متنفری؟)" و من در پاسخش مکثی میکنم و می‌گویم : شاید نفرت نباشد ، بلکه گریزی از ریا ، از حرف های تکراری ، سخنان دورغینِ به ظاهر حقیقت، از نگاه های قضاوت گر ، از سطحی نگری هایی که جان مرا می فشارانند و می آزارند ، میگریزم . اما درست در همین نقطه بزرگترین تناقض من نمایان میشود : "عاشق پرخاش و جنجال" ،وقتی بحثی جدی و پر حرارت در می‌گیرد گویی آتشی اهریمن درونم روشن می‌شود؛ گاهی دوست دارم همه چیز را خراب کنم و نابود سازم ، همانند رالف خرابکار ، و گاهی منطق را در بر میگیرم و دوست دارم اندیشه هایم را مانند شمشیری به میدان ببرم و با استدلال از آنها دفاع کنم ؛ این برخورد فکر ها و جنجال های انسانی، برای من و ستایش درونم ، هیجان انگیز ترین نمایش جهان است. اینجاست که دیگر از انسان ها نمی گریزم ، بلکه به استقبال آنها میروم ، نه برای دوستی ای که بار دگر باعث شکست افکارم شوند ، بلکه برای جنگ و جنجالی فکری. پس من یعنی " آذرخش ساکت و دوگانه " مجموعه ای از ناسازمان ها و ناسازگاری هاست ؛ گریزان از انسان ها ، ولی مشتاق اعتبار فکرم ، عاشق خواب و خلوت و خاموشی . و در عین حال عاشق برخورد و جنجال با اندیشه هایشان ، و شاید اینگونه است که من از انسان ها میگریزم ، اما عاشق ذهن پیچیده شان هستم . شاید به همین دلیل است که به نوشتن روی آورده ام ، من یک معمای بزرگ هستم ؛حتی برای خودم ، و شاید زیبایی وجودِ من در همین باشد ؛ گرچه دیگران من را بی منطق می‌دانند، برایم حائز اهمیت است ، در این که هرگز به طور کامل و منصفانه درک نمی‌شوم. و این راز ستایشِ من و ستایشِ خلقت ستایش جاودانه می ماند ‌...🫠

زیباااا و خاصه✨✨ موضوعت خیلی قشنگه خیلی.. فقط به نظرم سطر سوم بجای اندکی، اندک بنویسی بهتره باز هر طور خودت صلاح میدونی

خانه های خالی ... کوچه های سرد و بی پروا اندکی آدم‌هایی که گوشه‌ی گرم انزوا را رها کرده و به اسارتِ عریض این خیابان ها هجوم آورده‌اند؛ تنهایی برای آنها مزاح بود ... گنجینه را در خرابه‌ی انزوا ندیدند . عشق را برای خود خواسته و فرهادوار مدعیِ عاشقی می‌شوند . مطیعانه زندگی می‌کنند و " کتاب " برای آنها معنایی ندارد ابایی از نفهمیدن ندارند ! دانستن را عذاب،نادانی را آسودگی می‌دانند و از معماری اندیشه ها می‌هراسند . سفر در ساحت وجود برایشان مسدود و دریچه ی قلب‌هایشان با سیمان‌های ِ شقی قفل شده ؛ اما مکررا ، دم از ارحام می‌زنند . دست هایشان سوی آسمان می‌رود ؛ اما نه برای بندگی، که برای کامجویی‌ها و آرزوهایشان . زانو می‌زنند و نماز می‌برند نه برای خشوع در برابر معبودشان، که برای رها شدن از دوزخِ گناه‌هایشان . هکتارهایشان می‌سوزد ؛ اما عشق را نمی‌فهمند ! در این قرن خاک همه چیز " آبستن بیهودگی‌ست" میشه نظرتو راجع‌به قلمم بگی؟

آغاز خلقت؛ انسان یا حیوان؟ نمی‌دانم کدام درست است؛ «انسانم آرزوست» یا «حیوانم آرزوست»؟ وقتی به رفتارها، قضاوت‌ها و تناقض‌های آدم‌ها نگاه می‌کنم، تردید می‌کنم که آغاز خلقت از کدام‌یک بوده است؛ از انسان یا از حیوان؟ این‌جا نگاه‌های قضاوت‌گر ما برمی‌خیزند تا این تضادها را ترازوی سنجش قرار دهند: انسان، همچو موری، زیر بارهای سنگینِ روزگار رنج می‌برد، اما هم‌زمان، همان مور را زیر پاهای خود لگد می‌کند و از بین می‌برد. آدم‌ها، انسان‌ها را به اسب نسبت می‌دهند و دم از «وفاداری» می‌زنند؛ دریغ از آنکه ذره‌ای از وفای اسب را پیشه کنند. حرف از «نجاست» سگ‌ها می‌زنند، در حالی که خود قلبی سیاه‌تر و تیره‌تر از زغال دارند. حیوان بیچاره را به نادانی و «خری» متهم می‌کنند، اما حرف زدنِ خودشان با ذهنی خالی و تهی از تفکر را عیب نمی‌دانند. حرف از «سلطان» بودن شیر می‌زنند، اما در روابط واقعی، خود از پدر و مادر طرد شده‌اند و بویی از اصالت نبرده‌اند. حرف از «حمالی» قاطر می‌زنند، اما خود چنان زیر بار کار و روزمرگی له شده‌اند که لذت زندگی را کاملاً فراموش کرده‌اند. دم از «امید» می‌زنند، اما در نهایت، مسیر ناامیدی را طی می‌کنند و همچو نهنگ‌های به ساحل‌نشسته، به سمت خودکشی و پایان می‌روند. حرف از زشتی ظاهر کلاغ می‌زنند، در حالی که سینه‌هایشان لبریز از کینه‌های سیاه و عمیق است. دم از «عدالت» می‌زنند و زیبایی و زشتی را میان پروانه و سوسک در ترازو می‌گذارند تا قضاوت کنند؛ کما اینکه طاووس را هم فقط به خاطر رنگ‌وبویش ستایش می‌کنند، نه به خاطر ذاتش. حال باید پرسید: کدام‌یک اصیل‌تر است؟ حیوانی که غریزی زندگی می‌کند و نقاب ندارد، یا انسانی که با تمام ادعاهایش، در قفس تناقض‌های خودش گرفتار شده است؟ #خانوم_آویژه

فریدون ۳ پسر داشت رو خوندی؟

سمفونی مردگان عالییی بود سال بلوا هم خوبه ولی اول سمفونی رو پیشنهاد میکنم

از متنات بفرست بذارم چنل

شاعر مورد علاقم حافظ و نویسنده داستایوفسکی شایدم خودم ولی خودم هنوز کتابام‌منتشر نشدن💆‍♀

زیبا بود ممنونمم❤️

دُژَم: غمگین، گرفته، خشمگین یا ترش‌رو روبه‌رو شده باشی؛

می‌دانیم همه‌ی ما آن را داریم که شاید بخاطر دلمان باشد، دلی که گرفته است، شایدم بخاطر جانِ خسته‌ی ماست، ولی ما همه‌ی عمر اینگونه نیستیم، دلشکسته و ناراحت و فرسوده نیستیم، ما همیشه یه جور و یه مدل نیستیم، تغییر می‌کنیم و از روحی با روحی دیگر شکل میابیم، ولی این چهر‌ه‌ی خسته و تن نحیف و جان رفته از یاد، دیگر توانی ندارد و صورتی دژم به رخش گرفته، زندگانی این صورت شاداب و خوشحال را به چه روزی انداخته است و دل را پژمرده و گل وجود را دارد می‌خشکاند، ولی این تمام نبود که اتفاق افتاد و ادامه یافت تا...

آقای معروفی که نگم دیگه

کدوم کتابشونو دوست داشتین؟