Ez û Ez

ثانیه شمر و عقربه می‌چرخید؛ به نرسیدن. هرچیز را از حد بیشتر بشماری به ستوه خواهی آمد، چه بسا آن شمردن ثانیه‌ها، دقیقه‌ها و روزهای نرسیدن باشد. همیشه از روزی که این شمردن به پایان برسد هراس داشتم، چون حتی فکر به این‌که نرسیدن به او هنوز ادامه دارد را دوست داشتم. ای تمامِ کلمه‌های مربوط به حسرت خوردن در زبانِ مادری‌ام. عاشقان گیاهانند؛ که می‌رویند، می‌میرند، سبز می‌شوند، می‌ریزند. باران که می‌بارد چتر نمی‌خواهند. زمستان‌ها بی‌کلاه و پالتو نپوشیده می‌ایستند روی در روی نگاهِ برف؛ چشم در چشم یخبندان، بی‌شرمساری اندامِ برهنه‌ی‌شان از برگ. عاشقان گیاهانند؛ که ریشه‌هایشان فرو رفته است، در کفِ دست من، در استخوانِ کتفِ تو. در جمجمه‌ی شکسته‌ی من. و این خاطرات من و توست که توت می‌شود یک روز، انار می‌شود گاهی، که دیروز انگور شده بود؛ که فردا زیتون و تلخ.

20:00

«هرکه می‌گرداند از ما روی، ممنونیم ما.»

- صائب

توی کامنت‌‌ها یک بیت شعر مهمونمون کنین❤️

بیداری‌ام چه دانی؟ ای خفته‌ای که شب‌ها نَنْشَسته‌ای به حسرت، نشمرده‌ای ستاره

- فروغی بسطامی

«آنچه گردون می‌کند با ما نهانی می‌کند» آدم یهو به خودش میاد می‌بینه همونی شده که همیشه می‌گفت من هیچ‌وقت این‌طوری نمی‌شم. دنیا، سرنوشت یا هرچیزی که اسمش رو بذاریم، از جاهایی آدمی رو گذر می‌ده که نه فکرِ پا گذاشتن توی اون مسیر رو می‌کنه و نه فکر به تواناییِ دراومدن ازش. خیلی وقت‌ها خیال می‌کنیم که انتخاب دست خودمونه اما مسیر از جای دیگری به آرومی عوض شده و تنها نقطه‌ی عیان شدن این موضوع چیزی جز گذر زمان و به خودت اومدن در ورطه‌ای که نه با پای خودت اومدی توش و نه راه بیرون اومدن ازش رو بلدی؛ نیست.

- مصرع از شهریار.

در غمت گَر جان به دشوارى دَهَم معذور دار زآنكه دل تنگ است، آسان بر نمى‌آيد نفس

- هلالى جغتایی