«یک قاب رنگی»

‏روح بابابزرگم وقتی منتظر فاتحه‌ست ولی مامانبزرگم از این دنیا لعنت به روحش میفرسته:

‏یعنی من روزی ۱۶ بار دستامو با الکل میشستم که زنده بمونم دلار ۱۲۳ تومنی ببیینم؟

‏یه مرحله از زندگی هست که یه مدت طولانی دلت نمیخواد وارد رابطه بشی. نه اینکه دورت آدم نباشه یا کسی نخوادت، نه اینکه وقتت پُر باشه. کلا نیاز به وجود هیچکس تو زندگیت نداری، هیچ تمایلی، هیچ حس منحصربفرد و خاصی به هیچ آدمی نداری که جذبت کنه. این دوره اسمش «خودشناسیه»...

براتون کسی رو آرزو میکنم که: حامی باشه. کسی که بتونید بدون ترس از قضاوت همه چیز رو براش تعریف کنید. کسی که هیچ‌وقت بهتون حس ناکافی بودن نده. کسی که جوری نگاهتون کنه انگار خوشگلترین موجود دنیایید. کسی که روزای خوب و‌ بد همیشه پیشتون باشه. کسی که پناهگاه باشه، کسی که وقتی دنیا آوار میشه رو سرتون بگید خداروشکر که دارمش. کسی که اگه کار اشتباهی کنید، اولین نفر به اون زنگ بزنید. کسی که بودنش بیارزه به نبودن همه.

دست بردار از مجبور کردنِ آدمهایِ غلط برای دوست داشتنت به شکلِ درست.

می‌دونی بزرگ‌ترین باگ من چیه؟ این‌که من هیچوقت به کسی الکی اهمیت نمی‌دم. اگر به کسی اهمیت می‌دم، واقعا از تهِ قلبمه.

خدایا از اِستقامت ما راضی هستی؟!

آدم خوب به پستتون خورد نگهش دارید؛ رفاقت کنید،شراکت، رابطه،ازدواج،خلاصه یکاری کنید. آدم خوب خیلی کم پیدا میشه...

‏نظریه نامحبوب : هیچ برنامه‌ای جز تلگرام مناسب چت کردن نیست.

تو لیاقتش رو داری که یه نفر با افتخار جوری بهت نگاه کنه که انگار همه‌ی موفقیت زندگی‌ش هستی…

‏آدم وقتی در ضعیف‌ترین و آسیب‌پذیرترین حالتشه نیاز داره بدونه تو این دنیا کَس‌و‌کار داره و تنها نیست. اون‌نقطه دقیقا همونجاست که اطرافیانمون می‌تونن بهمون نشون بدن کجای قصه‌ما هستن. اونجاست که روابط ما با آدم‌های دوروبرمون یا اوج می‌گیره یا کمرنگ میشه.

اسکار مزخرف ترین حسو میشه به زمانی داد، که هم از تهِ دلت یکیو دوست داری و هم از چشمت افتاده…

هیچوقت زبونم کوتاه نبود،تو عزیز‌بودی.