my soul...

چگونه شرح دهم عمق خستگی هارا ؟

انسان خوبی باش ولی وقتتو برای اثبات کردنش به دیگران تلف نکن .

حتی اگر روزی این غم پایان یابد . من دیگر شاد زیستن را از یاد برده ام ..

مشکل اینه که فکر میکنی همه قلب تورو دارن ..

پرسید چه شده؟ گفتم این روزها از همه چیز خسته‌ام. گفت باید صبر داشته باشی. گفتم از صبر کردن بیشتر از همه چی خسته‌ام.

من به چشم‌های بی‌قرار تو قول می‌دهم: ریشه‌های ما به آب شاخه‌های ما به آفتاب می‌رسد، ما دوباره سبز می‌شویم. -قیصر امین‌پور.

راستش را بخواهی، بعضی حرف‌ها، مثلِ غذایِ مانده می‌مانند؛ نه اشتها می‌آورند، نه خاصیت دارند. پس لطفا، اگر حرفِ تازه‌ای نداری، سکوت کن. هم به نفعِ من است، هم به نفعِ تو.'

‌من هم خوش اخلاقم هم بداخلاق هم سرسنگینم هم شیطون هم کم حرفم هم پر حرف هم بهترین هم بدترین اینکه تو کدومش رو می‌بینی بستگی به این داره که « خودت » کی هستی . . .

باز باران با ترانه ، میخورد بر بام خانه.. خانه ام کو ؟! خانه ات کو ؟! آن دل دیوانه ات کو ؟! روز های کودکی کو ؟! فصل خوب سادگی کو ؟ یادت آید روز باران ! گردش یک روز دیرین ! پس چه شد دیگر کجا رفت ، خاطرات خوب و شیرین ؟ در پس آن کوی بن بست ! در دل تو آرزو هست کودک خوشحال دیروز.. غرق در غم های آمروز ! یاد باران رفته از یاد ! آرزو ها رفته بر باد ! باز باران باز باران میخورد بر بام خانه بی ترانه بی بهانه شایدم گم

هر کاری که از من میبینی، جواب کار خودته! اگه کار بدی کردم، به کارای خودت فکر کن ! اگه کار خوبی کردم، به خاطر کارای خودت بوده! اگه مهربون بودم چون تو مهربون بودی باهام! اگه بد اخلاق بودم چون تو باهام بد رفتار کردی ! اگه بی اهمیتم بهم اهمیت ندادی! اگه بهت اعتماد ندارم چون تو باعثش شدی! اگه نگرانت نیستم نگرانم نبودی ! حساب کتاب نیستا ولی من یاد گرفتم جایی اضافه نباشم :)

می‌خواستم سعی کنم آدما رو دوست داشته باشم اما هر بار بهم ثابت می‌کردند که ارزشش رو ندارن و جز نفرت و کینه لایق چیز دیگه‌ای نبودند وقتی تماشاشون می‌کنم می‌فهمم که چقدر می‌تونن کثیف باشند و پشت نقاب مهربونشون یه هیولای ترسناک خوابیده که هر لحظه تغییر شکل میده نمیشه دوسشون داشت غیر ممکنه

من صدمو واست میذارم ولی موندن کسیو گدایی نمیکنم، بهتر از من دیدی درم پشت سرت ببند .

این جمله محشره ، میگه: نه محبتشان برای تو قصری میسازد نه نفرتشان قبری!

برای خودت زندگی کن، نه برای دهن‌هایی که بسته نمی‌شن!

از بچگی هیچیو زوری نمیخواستم. حتی نزدیک ترین آدمای زندگیمو. هرکسی میتونست هرجا که دلش خواست خودشو پاک کنه از زندگیم؛ اعتراضیم نمیکردم. هیچوقت خواهش نکردم واسه اینکه برسم به چیزی یا کسیو نگه دارم. سعی میکردم خودم به دستش بیارم. نه با خواهش، نه با التماس، حتی نه با کمک کسی. اگرم نمیشد بیخیالش میشدم. ولی هیچکدوم از اینا از سر غرور یا یه دندگیم نبود. مشکل فقط اینجاست که چیزایی که با خواهش و التماس به دست بیان دیگه دوست داشتنی نیستن...!!

در «کارد به استخوان رسیده»ترین حالت ممکنم...

من غم ‌انگیز‌ترین شعر جهانم، تو نخوان...

اگه من بخوام راجب مودم ی توضیح کلی بدم اینطوریه ک خوابم میاد ولی نمیبره؛ خستم ولی انگار نیستم میخام برم ولی انگار دلیلی برای موندن دارم! حرف میزنم ولی عصبی میشم از حرف زدن حرف نمیزنم حوصلم سر میره میخام برم بیرون ولی حوصله ی بیرون رفتن ندارم؛ از خونه موندنم خوشم نمیاد ها ولی بازم تو خونم نمی‌دونم میفهمی یا ن تویی ک داری میخونی ببین من تو کلافه ترین حالت ممکنم کلافه ترین!

شاید من