Fika

خدا حفظت کنه

خیلی خفنم خودمو تحمل نمیکنم

وای لعنت بهم از کجا بلدم اینارو اه

بمب خندس این بشر لعنت بهت پسر

بمب خندم

دارم ایستاده دست می‌زنم

انقدر خندیدم مردم وای

وای واقعا سونگمینو میبینم ناراحت میشم چمه

اقای پستچی رسمش نبود زنگ بزنی کتابامو نیاری

از این اصطلاح و ترند nonchalant بودن خوشم نمیاد؛ بی‌تفاوت، بی‌علاقه، بی‌اعتنا. می‌فهمم چرا آدم‌ها ممکنه بخوان این‌طوری باشن. احتمالا خودم هم یه دوره‌ای همین شکلی بودم، ولی نمی‌تونم بی‌اهمیت بودن رو به عنوان یه سبک زندگی انتخاب کنم فقط به خاطر این‌که خودم رو در برابر آسیب حفظ کنم. این‌که بتونی چیزی رو احساس کنی، بدون این‌که اجازه بدی احساساتت کنترلت کنن، چیز خوبیه؛ ولی این‌که اصلا نذاری اون احساس شکل بگیره، یه چیز دیگه‌ست. متاسفانه حتی یک اینچ از وجودم هم nonchalant نیست. انگار مجبورم به همه‌چیز توجه نشون بدم و نمی‌تونم بی‌تفاوت باشم؛ دوست داشتن رو در بزرگ‌ترین شکل ممکن حس می‌کنم، می‌ذارم ناراحتی برای مدتی توی وجودم بمونه، ناامیدی رو در کنار امید قبول می‌کنم، باید بلند بخندم و نمی‌تونم جلوی گریه رو بگیرم. نمی‌تونم وانمود کنم که چیزها اهمیت ندارن. نمی‌تونم برای هر حسی که دارم یه نسخه‌ی قابل‌قبول و بی‌خطر پیدا کنم. ترجیح می‌دم این‌طور باشه تا این‌که انقدر از خودم محافظت کنم که در نهایت چیزی برای محافظت کردن ازش باقی نمونه. شاید این شکلی همه چیز در زندگیم خیلی زیادی از حد بشه؛ زیادی وجود داشته باشم، تحمل کردنم هم زیادی سخت باشه. ولی دوست ندارم برای ثابت کردن قوی بودنم، وانمود کنم چیزی رو احساس نمی‌کنم. این‌که اگر چیزی برام مهم بود، بتونم خیلی ساده بگم: «آره، مهم بود. دوستش داشتم. دلم می‌خواست بمونه. ناراحتم کرد که نموند. و حالا، با وجود همه‌ی این‌ها، دارم ادامه می‌دم.» اصلا انسان بودن رو چطور می‌شه کنار بی‌تفاوتی گذاشت؟

منم همینطور واقعا جدیدن مردی خیلی مرد رفتار میکنه

بفرمایید کرنر میل کنید💞 https://t.me/thecornercrew

https://t.me/anyliveshere/21875 مثلا من خودمو برای مردی پرت میکنم تو دریا ولی اینکه جدیدا شلوارش رو باسنشه یکم دوست نداشتنیه🦦

https://t.me/anyliveshere/21928 اقا این مال کجاعه اسمش یا اگه ایو هست چنلش رو بگید ممنان

ولی فرصت خوشحالی نداشتم

من و استادم با هم شوک شدیم وقتی کتابو ورق زد و گفت وای آخرین آهنگ کتابته

اره

با منی؟