𝐁𝐚𝐬𝐭𝐞𝐭 | رشد فردی

چقد حال ندارم پیام جواب بدم

پس با تردید و ترس وارد مسیرت نشو جوری قدم بردار که انگار قراره از همینه چیزی که داری، شاهکار خودتو بسازی

بپرس اگه قرار باشه از همین مسیری که دارم، یه زندگی خیلی خوب برای خودم بسازم، چه کارایی میتونم انجام بدم؟ جوری تلاش کن که انگار موفقیت قراره نتیجه طبیعی تلاشته. خلاقیتت رو وارد مسیر کن بخدا خیلی تاثیر داره. برو تلاش کن و مهارت به خودت اضافه کن. آدم های جدید ببین. تجربه کن. و اگر یک روز فهمیدی مسیرت باید عوض بشه، با آگاهی عوضش کن، نه از روی حسرت و مقایسه

پس اگ بخوام از تجربه خودم فقط یه چیز بهت بگم، اینه: به مسیری که الان توش هستی احترام بذار، ولی خودت رو بهش محدود نکن

تفریحمم داشتم برم دوستامو بیارم اینجا شهادت بدن که هر شبم باهاشون بیرون بودم😂

تاحالا دو تا امتحان سه واحدی تو یه روز دادی؟ همش محاسباتی

۲۴ واحد سخته؟ بخدا وقتی برداشتم اصلا به سختیش فکر نکردم اصلا با مغزم این مدلی کلنجار نرفتم فقط اینطور فک میکردم چطور برنامه ریزی کنم از پسش بربیام

همه کارو همزمان انجام دادم و تا سطح خفنی رسوندم دانشگاهمم زودی تموم کردم

صنایع خوندم کی گفته نمیتونم هنر کار کنم

مهندسی صنایع خوندم ولی کی گفته نمیتونم کامپیوتر هم بخونم؟

علاقت چیز دیگه ای بود؟ شرایط طوری نیست که تغییر رشته بدی؟ شرایط طوری نیست که برگردی دوباره بخونی؟ شرایط هیچجوره نمیزاره به اون علاقت برسی؟ علاقتو در کنار رشته ای که داری دنبال کن

و یه چیز خیلییی مهم

استعدادهایی تو خودم پیدا کردم که قبلش نمیشناختم. اساتیدم چیزهایی در من دیدن که خودم نمیدیدم. فهمیدم چطور میتونم خلاقیت خودم رو وارد کار کنم و حتی الان برای آینده ام مسیرهایی دارم که چند سال پیش اصلا تصورشون رو نمیکردم و چیکار میتونم باهاشون بکنم اصلا قصد ندارم از پلنام بگم🌝 خیلی از برنامه هام رو کامل برای کسی تعریف نمیکنم؛ چون ترجیح میدم بعضی چیزها رو چراغ خاموش بسازم و وقتی نتیجه اش رسید، نشونش بدم.

اما امروز که ۲۰ سالمه، دانشگاه رو تموم کردم و تازه دارم خیلی واضح تر میفهمم چی میخوام و یه برنامه توپ برای آیندم چیدم. به گذشته که نگاه میکنم دیگه اون اتفاق رو یک شکست نمیبینم

۱۷ سالم بود رفتم دانشگاه حتی نمیدونستم مهندسی صنایع دقیقا چیه شب هایی بود که بابت اینکه چرا دوباره کنکور ندادم گریه میکردم و مامانم نمیزاشت برگردم و ایندفعه جدی بخونم

بعدش مدتی خودم رو سرزنش میکردم شبا تو خوابگاه گریه میکردم درصورتی که خونواده های هم دانشگاهیام برای قبولی بچشون تو اون دانشگاه جشن میگرفتن

همین سوال باعث شد روند درس خوندنم افت کنه چون گیج شده بودم کنکور رو هم اون طور که میتونستم جدی نگرفتم و با اینکه رتبه بدی نیاوردم، به دانشگاه هایی که اون زمان فکر میکردم باید برسم نرسیدم به نسبت دانشگاه خوبی قبول شدم اما از چیزی که انتظار داشتم پائین تر بود درست عین چیزی که تو تجربه میکنی

خودخوان درس میخوندم و کسی هم نبود که مسیر رو برام مشخص کنه. رسیدم به دوازدهم و بعد یه سوال خیلی جدی توی ذهنم شکل گرفت: اصلا «بهترین بودن» برا من ینی چی؟ من خودم چی میخوام؟ من دقیقا کی ام

خوب گوش کن الان این اشتباه من بود دیگه؟ بهترین باشم توی چی اصا؟