روح هزاران زن در یک بدن

دلم برای احساسی تنگ شده که تجربه کردنش رو یادم نمیاد… برای حسی که پیش از تولد داشتم؛ حسِ واقعی و لطیفِ نیستی و نبودنی که هنوز وزن دنیا رو نمی‌دونست و نام‌ها و زمان‌ و خاطرات به اون نفوذ نکرده بود. :)

دنیا همیشه برای من زیادی سر و صدا داره…

و این دلتنگی که غم نیست… یادِ حضور و بودنِ یک چیز عزیزه:) چیزی که بوده، نفس کشیده، و حالا جای خالیش از خودِ حضورش توی سینه‌ی بلندتر صدا می‌ده.. مثل کمانچه که یه نت رو ول نمی‌کنه.. می‌کشه و می‌کشه و منم که دلتنگم و دلتنگم و دلتنگم….

اگه هرجایی رفتی، خیالت رو جا بذار عزیزقلبم

و من تنها نمیرم:)

من چرا هر شب می‌شکنم؟ من که درِ تمامِ پنجره‌های قلبم را بسته‌ام پس این اندوه از کجا راهش را بلد است؟ می‌گوید: من اندوهِ خویش را ندانم… این گریه‌ی بی‌بهانه از توست ای عشق. شاید برای همین است که با هر نمِ اشک چیزی درونم ترک می‌خورد؛ آهسته، بی‌صدا؛ آن‌قدر بی‌صدا که فرو ریختنش را هم کسی نمی‌بیند اما چنان فرو می‌ریزد که تنها آن‌چه از من می‌ماند بویِ یادِ توست که همیشه درونم پرسه می‌زند. اما تو، عزیزکم، چقدر خوب که اینجایی. شاید این خیالِ ترک‌خورده و تصویرِ چهره‌ی مبهمِ نازنینت در پسِ ذهنم این شب‌های آشفته را تا سحری که دلش نمی‌خواهد بیاید بکشد؛ یا فقط کنارم دراز بکشد،بخوابد، تمامِ مرا در بر بگیرد و با هم انتظار بکشیم تا تمام شویم. ح‌ا