Cabin 13

نمیدونم بندازمش گردن کمالگرایی یا اینکه آدمیزاد کلا همین شکلیه و رضایت داشتن از زندگی خیلی نسبیه و اصلا صفر و صدی نیست‌. چیزهای خیلی زیادی دارم که ازشون لذت ببرم و همزمان چیزهای زیادی هستن که اعصابمو خرد کنن.

نمیدونم چطوری این احساسی که به طور کلی و حدودی از وضعیت کنونی زندگیم راضیم ولی همزمان خیلی وقتا اعصابم متشنج میشه و حالم به هم میریزه چون احساس نارضایتی میکنم رو توضیح بدم

من اصلا اجتماعی نیستم، اما از حضور در بخش‌های مختلف اجتماع و محیط‌هایی که میتونم آدم‌های زیاد و گوناگونی رو توشون ببینم خیلی خوشم میاد. و این خیلی عجیبه؛ چون من همیشه فکر میکردم خیلی جامعه‌گریزم و حالا از دیدن آدم‌ها و تفاوت‌هاشون و این حقیقت که هر کدوم زندگی و قصه خودشونو دارن لذت میبرم.

کاباره بود.

امروز وسط عکاسی بهمون یه مغازه نشون دادن و گفتن بریم اونجا و من اول تئوری توطئه داشتم که میخوان بکشونمون اون پشت برای مقاصد شوم. یکی از بچه‌ها در نهایت دلشو زد به دریا و رفتیم داخل. از یه در و راهروی باریک رد شدیم که درهای دنیای جدید به رومون باز شد.

Beautiful boy, 2018

من از ارتباطات طولانی خوشم میاد. اینکه بدونم چندین سال از زندگیم رو بودی و حضور داشتی و من تو رو بخشی از زندگیم میبینم خوشم میاد. از اینکه آدما بخشی از هم میشن خوشم میاد.

یکی تو توییتر گفته بود اگر شغلتون طوری باشه که مجبور باشید روزانه با آدم‌های زیادی مواجه شید دیگه اون ویدیوی ترند رضا پهلوی بچه مولوی دیگه به نظرتون عجیب نمیاد و واقعا حقیقت!

-

به هر حال همیشه یک سری مسائل در زندگی انسان حل نشده باقی میمونن.

واقعا از اکتبر متنفرم.

گاهی باید اجازه بدی بعضی احساسات فقط از وجودت عبور کنن. یک مدت حسشون می‌کنی، اما بعد رهاشون می‌کنی که برن. بهشون نمی‌چسبی، لازم نیست نگهشون داری، و بر اساس اون‌ها کاری نمی‌کنی. فقط یک مدتی اومدن به دیدنت، قرار نیست بمونن و لازم نیست معنی خاصی داشته باشن.

صداهای توی سرم الان: