Much ado about nothing

نمیشه که آدم با کوچکترین overstimulation‌ای روانی بشه.

بچه‌ها من جدی باید یک راه حلی برای این مشکل پیدا کنم.

بعضی وقتا واقعا زبونم بند میاد و فقط مثل مهران مدیری به یه گوشه خیره میشم.

چی بگم خانوما. چی بگم.

"It's all about representation."

از فردا صبح که چشمام رو باز کردم باید یک‌طوری برای دانشگاه لاکد این کنم که پاریس گلر هم اونطوری لاکد این نکرده باشه. با ما همراه باشین.

Home is where tea doesn't taste wierd.

قلبم وسط بلوار دانشجوئه و هر ثانیه یه ماشین داره از روش رد میشه.

اگر اجدادت تونستن با هزارجور پاندمی و تغییرات آب و هوایی خودشون رو وفق بدن و زنده بمونن تو هم میتونی سروصدای خوابگاه رو تحمل کنی.

This is a love letter to florence and the machine.

شما وقتی صداهای اطرافتون زیاد میشه گریه نمیکنید؟

Comfort is a slow death dressed as safety.

I'm never going to let any mf shame me for being emotionally expressive.

نمیدونم چطور بهتون بگم. هرچقدر هم که تو جمع بهم خوش بگذره بازم اگر تنها نباشم حس میکنم به خودم خیانت کردم. و به اون دختر ۱۴ ساله ای که من تنها و بهترین دوستش بودم.

One of the reasons why I'm kinda scared of human interactions is the possibility of losing myself in the process. That If I get too close to/involved with people, this deep connection I've developed with myself throughout all these years of loneliness will eventually weaken and fade. And then I have no identity without people around.

ولاگ میبینی که دنیات محدود به این تخت ۳ متری نشه و یادت بمونه زندگی های دیگه ای هم غیر از این وجود دارن.

من رو که دیگه نمیتونی گول بزنی دختر خانوم‌. من که میدونم تو اون سر چه خبره.

کاش یک نفر دست منو بگیره و از این جهنم ببره بیرون.

خانومای خوشگل سر حد و مرزهاشون با کسی شوخی ندارن.