مردی نشسته در ایوان؛

توی این هوای گرم این واقعا کیفید😇😉

یکی از دوستانم مدام از نویسندگان کُرد برایم تعریف می‌کند. بیشتر محور بحثش بختیار علی است؛ درمورد سبک نوشتاری‌اش، کتاب‌هایی که نوشته و رمان‌های معروفش؛ شهر موسیقی‌دان‌های سپید، آخرین انار دنیا و چندتای دیگر. بعدا متوجه شدم مترجم آثار بختیار علی، مریوان حلبچه‌ای است و بنده نیز افتخار آشنایی با ایشان دارم. با این اوصاف تصمیم بر این شد تا در دریای ادبیات کُرد هم شنا کنم.

با این شرایط، وقتش است که دست روی کلیدر بگذارم. البته اگر با انتشارات زریاب به تفاهم رسیدم.

خیالم راحت شده‌است، از کار و درآمد. درضمن وقت خیلی زیادی هم دارم و این مسئله باعث شده تا جسورانه‌تر به مطالعه و سینما وقت بگذارم. مدت‌ها بود که این‌طور خیالم راحت نبود و دائما استرس و اضطراب محاصره‌ام می‌کرد. ولی دائما یک‌سان نباشد حال دوران غم مخور.

روی‌هم‌رفته ام‌شب بعد از جستجوهای پی در پی و بی‌پایان، آدرسی یافتم که رمان کلیدر را دارد و قرار است باهم به تفاهم برسیم‌. از قیمتش که نگم بهتره... ولی جای کلیدر توی قفسه‌ی کتاب‌هایم خالی است.

برای همین قصد دارم مدتی را فقط ادبیات فارسی بخوانم و آثار نویسندگان فارسی‌زبان را مطالعه کنم. البته نویسندگان عرب نیز جایگاه خوبی دارند ولی چندتا نویسنده کُرد نیز می‌شناسم که واقعا آثار فاخر ادبی دارند.

اخیرا کتاب ناطورِ دشت را مطالعه کردم و تقریبا در فاصله‌ی زمانی کوتاه، از محمود دولت آبادی نیز کتاب خواندم و متوجه شدم چه تفاوت جالبی بین متن اصلی و متن ترجمه شده وجود دارد.

شاید از دلایلی که با ادبیات فارسی بیشتر میانه‌ی خوبی پیدا کردم این است که پای هیچ مترجمی وسط نیست و فقط واژه‌ها و جمله‌های خود نویسنده را می‌خوانم.

رمان ابله داستایوفسکی را باید با ترجمه‌ی سروش حبیبی می‌خواندم!

ارگ هرات از لنز گوشی من

پدر که مدام سرگرم حجره و کسب و کارش بودناگاه متوجه تحولی در خانه می‌شد؛ بچه‌ها به خصوص آیدا، رشد شان خیلی سریع بود. زود بزرگ می‌شدند. همچنان که خود او هرسال یک‌سال به عمرش اضافه می‌شد. اما آیدا سریع‌تر قد می‌کشید و زیبا می‌شد. پدر آن خوی سرکش و شلوغش را در طول زمان خُرد می‌کرد، در برابر تمام هیجانات روحی او می‌ایستاد، و از او دختری رام و آرام می‌ساخت. اما به تنهایی حریف نمی‌شد. از مادر کمک می‌گرفت و از او می‌خواست که آیدا را در آشپزخانه تربیت کند. گفته بود اگر می‌خواهد به او خیاطی بیاموزد در آشپزخانه. حتی اگر می‌خواهد گلسازی یادش بدهد در آشپزخانه. و ایدا در آشپزخانه نم می‌کشید و با تنهایی وحشت‌بار خو می‌گرفت. نه هم‌کلاسی داشت، نه برای کاری پا از خانه بیرون می‌گذاشت، و نه حتی کسی به خانه‌ی آن‌ها می‌آمد. رفته رفته از برادرها جدا افتاد... بعد‌ها دختری خودخور، صبور، درهم شکسته و غمگین از خانه پدر یک‌راست به خانه‌ی شوهر رفت اسمش آیدا بود. ص۹۰