هَسْتی‌ـشِناسی

نارنجی..🧡

گویی تمام گره‌های کور دور گلویم، یکی پس از دیگری باز شدند. هر آنچه که مرا به زمین می‌دوخت و سنگینی می‌کرد، حالا در حالِ گذشتن از کنارم است. من، این وزن‌های اضافی را به زمین سپردم؛ نه از روی شکست، که برای دوباره نفس کشیدن. حالا، در این سبک‌شدن بی‌انتها، تازه فهمیده‌ام که چقدر بزرگ‌تر از آن شکلی هستم که در میان آن همه بار، تصور می‌کردم.

زود اعتماد کردی؟ فدای سرت. دیر فهمیدی؟ فدای سرت. اشتباه کردی؟ فدای سرت. خراب کردی؟ فدای سرت. از پسش برنیومدی؟ فدای سرت. نشد؟ فدای سرت.

تو بگو حس می‌کردیم زنده‌ایم، مگر نه؟ نه همیشه اما گاهی حسش می‌کردیم، مگر نه؟

اما تو راوی نـــور باش، در وادی خاموش دلان.

روزها رفتند و من دیگر خود نمیدانم کدامینم آن من سرسخت مغرورم یا من مغلوب دیرینم؟...

فروغ فرخزاد