-مرگ در میان[اَبر]ها-

دلم میخواد یه روزی برسه که ذهنم از همه‌ی این فکر ها خالی باشه. روزی که بخاطر نشدن‌ها گریه نکنم،نبودنِ کسی آزارم نده،از کم آوردن ها حس شرمندگی نداشته باشم و هر شب نگران آینده‌ای نباشم که هنوز حتی نرسیده. فقط ذهنم آروم باشه.

آدما جا می‌مونن، تو فرودگاه،تو سیو مسیج،تو خیابون،تو خاطرآت.

واقعا اهنگ فرستادن قشنگترین نوع ارتباطه با ادما

من و دنیچ هر پنج دیقه یه بار:

چطور می‌توان برای کسی که قصد ماندن ندارد، از عشق و دوست داشتن گفت؟ عزیزم، کسی که تو را بخواهد، در تردید و سردرگمی رهایت نمی‌کند.

تراپی:ویسای دی‌دی. اونقدر رندوم از همه چی میگه،عاشقشم.

بعضی روزا که تموم میشه و شب بهش فکر میکنم میبینم تنها کاری که کردم منتظر بودن بود.

آن دختر، شعر بود؛ اما مردی که کنارش بود، سوادِ خواندن نداشت.

لحظات.

عاشق اینم به آدم‌ها کمک کنم. عاشق آدم‌هایی هستم که می‌ذارن من اونی باشم که بهشون کمک می‌کنه. دوست‌دارم بهت کمک فکری بدم، دوست‌دارم راهنماییت کنم، دوست‌دارم دردی ازت دوا کنم، دوست‌دارم به کارت بیام و مفید باشم. یه وقتی دلم می‌خواد بقیه هم بفهمن چیزی که بهشون یاد میدم چقدر مهم و ارزشمنده، دوست‌دارم بفهمن این توصیه و نصیحت از دل دردهای خود میاد؛ ولی قدم گذاشتم تو مسیرِ خورشید شدن. بتابم بی‌اونکه مهم باشه کسی قدر نور رو فهمیده یا نه.