مخرب

این بچه فقط دوتا دیگه ۳۰۰ میشه.

توصیه میکنم

ندیدمش.

منتها با سرایدار مدرسه شطرنج بازی میکرد

ناخودآگاه یاد سریال ملکه گامبی افتادم

می‌نشستیم روی نیمکت توی حیاط مدرسه. اون سیگار می‌کشید و من هم کتاب می‌خوندم. این وسط یک سری مکالمات تک کلمه‌ای رد و بدل می‌شد.

برای من پیرمرد سرایدار مدرسه.

ما داشتیم با کتاب و فلسفه لاس می‌زدیم

من گمون میکنم یک زمانی، وقتی کودک بودیم، دروازه‌های دوستی، زید و زید بازی، لاس‌ها و لوس‌ها و همچنین ماچ ها و بوس‌ها باز بوده و ما غفلت کردیم. دروازه بسته شد و ما تنها و بی‌ماچ موندیم و از بوس هم فقط یک کابوس به ما رسید.

میپریم تلوب تلوب آب بازی میکنیم

منتها چاه ما عمیق تره

ماهم به انتخاب خودمون در چاه افتادیم

گل گفتی ناشناس

آخه واقعا انگار از یک سنی به بعد دیگه همه دوست‌های خودشون رو دارن و تو می‌مونی و تنهایی‌ای که انتخابش کرده بودی. بعلاوه دوستی با افرادی که درکی ازت ندارن یا خیلی فازشون متفاوته هم بدتر به آدم حس تنهایی میده.

مثلا پیرمرد سر کوچه مون

یعنی بیشتر حرفام رو آدم های پیر میفهمن

میتونم حرف بزنم ولی حرفای مزخرف و ناپسندیده میزنم

صددرصد اونا

مشکل از ماست یا اونا؟