Sou⋆

و برای پروردگار، صبر کن. • مدثر (۸)

هشیاری‌ام شب را نشکافت، روشنی‌ام روشن نکرد؛ من تو را زیستم، شب تاب دوردست! رها کردم، تا ریزش نور، شب را بر رفتارم بلغزاند. بیداری‌ام سربسته ماند، من خواب گرد راه تماشا بودم. و همیشه کسی از باغ آمد، و مرا نوبرِ وحشت هدیه کرد. و همیشه خوشه چینی از راهم گذشت، و کنار من خوشهٔ راز از دستش لغزید. و همیشه من ماندم و تاریکِ بزرگ، من ماندم و همهمهٔ آفتاب. و از سفر آفتاب، سرشار از تاریکی نور آمده‌ام؛ سایه‌تر شده‌ام و سایه‌وار بر لب روشنی ایستاده‌ام. شب می‌شکافد، لبخند می‌شکُفد، زمین بیدار می‌شود. صبح از سفال آسمان می‌تراود و شاخهٔ شبانهٔ اندیشهٔ من بر پرتگاه زمان خم می‌شود. • سهراب سپهری

و تو تنهاترین «من» بودی، و تو نزدیک‌ترین «من» بودی، و تو رساترین «من» بودی. • سهراب سپهری

پُر از مرور.

چه شبِ سنگینی بود…

به حریم خلوت خود شبی، چه شود نهفته بخوانیم؛

نیست یک شادی که انجامش به غم پیوسته نیست • صائب تبریزی

اگه یه روزی بفهمی چقدر زندگیم تاریکِ، میری؟

باباافضل کاشانی: بگسلم از تو، با که پیوندم؟ عطار: از زمین بگسل اگر بر آسمان می‌بایدت! 🤍