Sou⋆

«حقیقت این است که به من حساسیتی نامعقول و مسخره عطا شده است؛ آنچه برای دیگران خراشی جزئی وارد می‌آورد، مرا از هم می‌درد و پاره‌پاره می‌کند. چرا من برای شادی ساخته نشده‌ام، این‌چنین که برای رنج کشیدن! من در اعماق وجودم نوعی ملالِ موروثی، مزمن و برطرف‌نشدنی دارم که مرا از هر کار و تلاشی باز می‌دارد. زندگی برای من مثل یک مهمانی شلوغ است که من در گوشه‌ای از آن ایستاده‌ام، بی‌آنکه زبان دیگران را بفهمم یا آن‌ها زبان مرا متوجه شوند. من همه‌چیز را با شدت و حدتی بیمارگونه احساس می‌کنم؛ گویی پوست بدنم را کنده‌اند و کوچک‌ترین وزش باد، برایم شکنجه‌ای دردناک است.» •نامه‌‌ی گوستاو فلوبر به معشوقه‌اش لوئیز کوله

: لماذا أنا؟ - لأن الله إذا أحب عبدا إبتلاه. : چرا من؟ - زیرا خدا اگر بنده‌ای را دوست داشته باشد، او را مبتلا می‌کند…

2:02 🕊️ نیمه شب+شهر خلوت+صدای ضبط بلندتر از فکرام.

: گوش کنید! ببخشید اگر باز همچین چیزی بهتون میگم. ولی ببینید، نمی‌تونم فردا نیام اینجا. من رویاپرورم. اون اندازه از زندگی واقعی دورم که هم‌چو لحظه‌هایی چون این و چون الآن رو چنان کمیاب می‌دونم که نمی‌تونم تو رویاهام تکرارشون نکنم. من همه شب، همه هفته و سراسر سال رویاتون رو می‌بینم. فردا بی‌برگشت درست سر همین ساعت میام اینجا، درست اینجا، همین گله جا، و با یادآوری دیدار امشب خوشبخت می‌شم. دیگه اینجا برام عزیزه. • شب‌های روشن؛ داستایفسکی

اگر می‌توانستم تو را از سختی‌ها دور نگه می‌داشتم و اگر می‌توانستم کاری می‌کردم که هیچگاه ناامید نشوی… • پونه مقیمی

«اما قلب گاهی کورکورانه به دنبال رنج است.»

به چی نگاه می‌کنی؟ - امید.

گاهی شب‌ها در هزار توی ساخته‌های خودم گم می‌شوم؛

من استاد حرف زدن در سکوتم! کل زندگیم در سکوت حرف زده‌ام و در سکوت تراژدی‌های زیادی را با خودم زندگی کرده‌ام. •داستایفسکی

«ستاره‌ها می‌میرن اما نور، هرگز»

این مسیرِ گذر ستاره‌ی میراست؛ میرا یه ستاره‌ی پیر و پرنوره که در صورت فلکی نهنگ زندگی میکنه. چیزی که اونو با بقیه‌ی ستاره‌ها متمایز میکنه اینه که نیمی از سال رو با چشم میشه بهش نگاه کرد و باقی سال ناپدید میشه. و این رَدی از نور و غباره که از خودش به جا میزاره، به اندازه‌ی ۱۳ سال نوری.