Coconut diaries

کاش یکی بیاد بهم بگه با پایان‌نامه‌ام چه گوهی بخورم. که بعدش به حرفش گوش ندم و کار خودمو بکنم.

از اون روزاییه که ظهر بخوابی، بیدار شی احساس مرگ می‌کنی.

وای برای ایزدشهر هم. برای اون رولت‌های پسته‌ای شیرینی فروشی نزدیک ویلامون. برای کلینیکی که می‌رفتم و پرسنلش. برای شهرکتاب رویان. دلتنگ خطه مازندرانم.

دلم برای آمل تنگ شده، برای لیلی و برای حجم زیاد درخت زیر آسمون ابری.

جمعه ما

یکیتون ولی خوشش نیومد لفت داد:)))) شماها هم حس ناکافی بودن میدینا

خوشحالم که شنبه‌است فردا، داره از بیمارستان خوشم میاد. از رفت و برگشت با مورچه هم خوشم میاد. از اینکه هرروز صبح قرار نیست به چی پوشیدن فکر کنم هم خیلی بیشتر راضی‌ام.

صدای روز جمعه ما.

عصر یواش پنجشمبه.

دارم کاری رو انجام میدم که همه بهم می‌گفتن انجام ندم ولی خب کی قراره بعدا بابت حسرتی که از انجام ندادنش می‌خورم بهم جایزه بده؟

سوال امروز اینه که: ما واقعا همون‌چیزی هستیم که بقیه درموردمون میگن یا خودمونو به چیزی که بقیه میگن تبدیل کردیم درحالی که شخصیت متفاوتی داریم؟

سطح کورتیزولم به قدری بالاست که همینجوری دارم می‌لرزم ولی بالاخره یک قدم جلوتر رفتم😮‍💨

دوست دارم درموردش برم گم و گور شم.

تو زیبا شده بودی در همان لکه نور.

چقدر جالبه که ورژن‌های مختلف دوستام رو حین رابطه با آدم‌های مختلف دیدم و خودشون هم متناسب با رابطه، تغییر کردن!

از اینکه کمکی هم ندارم و تنهام دوست دارم یه گوشه برم گریه کنم.

ترسیده‌ام و استرسی‌ام و همیشه اینجور وقتا منفعل می‌شم ولی دقیقا منفعل بودن چیزیه که بیشتر به دردسرم می‌اندازه، حداقل تو این مورد.

هرلحظه ممکنه بخاطر اینکه نمی‌دونم با زندگیم چیکار کنم، برم تخصص بخونم.