Coconut diaries

تا یک قدمی گربه‌دار شدن رفتم، تو مرحله انتخاب اسمش بودم که خانومه مسیج داد میخواد به یک نفر دیگه واگذارش کنه و غمگینم.

دوستای ناز و بانمکی هم دارم، خدا حفظشون کنه.

عصر دیروز و من که باز سعی داشتم ناخن‌هامو به همه نشون بدم🍇

عصر دیروز و من که باز سعی داشتم ناخنامو نشون بدم به همه🍇

بنده همچنان توی این آهنگ گیر کردم.

به بعضی آدم‌ها که فکر می‌کنم ناخوداگاه لبخند روی لبم میاد.

آدم در هر دوره، نسخه‌ای از خودش را زندگی می‌کند که بعدتر دیگر به آن بازنمی‌گردد. شاید دلتنگی برای گذشته، در اصل دلتنگی برای یکی از همین نسخه‌های از دست‌رفته‌ی خودمان باشد. برای انسانی که هنوز جهان را به شکل دیگری می‌فهمید، آینده برایش بسته نشده بود و هنوز نمی‌دانست چه چیزهایی در مسیر تغییرش خواهند داد. ما از گذشته عبور نمی‌کنیم. فقط نسخه‌های قدیمی خودمان را پشت سر می‌گذاریم.

کاش من هم دفعه بعد که داشتم فداکاری می‌کردم سوسک بشم.

کاش هرکی به بقیه حس ناکافی بودن میده سوسک بشه.

تا خرتناق درگیر حس FOMO شدم.

صبح بخیر از بخش رادیو.

آوازی باش، پرواز اگر نه‌ای!

نمی‌دونم از جنگ بترسم، از طاعون بترسم، از اینا بترسم، از چی بترسم!

مسخره‌ترین جشن روز دامپزشک رو توی دانشگاه داشتیم. هرسال بدتر از پارسال.

قرار شد من نگم دیگه بذارید این دهن بسته بمونه:))))))

https://t.me/coconutdiaries/5550 کجااا😃

برای باورِ بودن.

بعد اینو صرفا چون جالب بود برام میگم نه به دید قومیت‌ستیزی، ولی بچه‌های یه شهر خاص خیلییی زیاد سیاست دارن و خوب تیکه کنایه میندازن:))))

تنها چیزی که من خوب دارم تو بیمارستان یاد می‌گیرم تیکه و کنایه انداختنه:))))))