Coconut diaries

با اینکه خیلی زیاد فنِ ایدن بودم ولی این دوتا کنار هم خیلیییی نازن😭

یعنی چی که تا یه ترقه می‌زنن نت دچار اختلال می‌شه؟ خب یا یهو قطع کنین یا ول کنین دیگه! درک نمی‌کنم!

همچنان من همون کفشدوزک تنهایی‌ام که دوستام صدام می‌زدن، توی همه این چندسال هم بودم.

از همه بدم میاد. شب به خیر.

نمیتونم بگم چه حس خوبیه وقتی یکی برام ی چیز کوچیک میگیره و میگه دیدمش یاد تو افتادم.

من و ناخنای جدیدم که بلینگ بلینگ برق می‌زنن ولی توی عکس معلوم نمی‌شه✨✨✨

من می‌دونم کش موهای من پا دارن و شبا که می‌خوابم یواشکی فرار می‌کنن، ولی نمی‌تونم ثابتش کنم!

امروز خودمو بغل کردم و فکر کردم که: مهم نیست بقیه چیکار می‌کنن و چه آسیبی بهت می‌زنن، من خودم مراقبتم، من نمی‌ذارم اذیت بشی!

ببینید کی فردا نوبت ناخن و شیتان پیتانِ مادر دختری داره🧚🏻‍♀️

اوضاع خیلی بده، حتی سکس اند د سیتی هم حالمو خوب نمی‌کنه!

منو ببر سوییس استیک بخوریم و بهم بگو همه‌چیز درست می‌شه.

همچنان دارم اتاق جدید رو می‌چینم، فرشی که گرفته بودم حس کردم کوچیکه و فردا عوض می‌شه، تابلوها رو زدم به دیوار، پرده هنوز نصب نشده ولی تا همینجای کار رو هم دوست دارم، حتی بیشتر از اتاق قبلی.

امروزم رو کلا در حالت مه مغزی و دپرس گذروندم.

کاش انقدری پول داشتم که یه تراپیست خونگی واسه خودم استخدام کنم با ساعت کاری ۹ تا ۵ عصر.

دارم برای یه هدفی پس‌انداز می‌کنم، هم شوقشو دارم و هم امیدوارم زود بتونم بهش برسم. این بمونه از هفته اولی که شروع کردم.

زندگی آدما میز رستوران نیست که رزروش کنید، اگه می‌خواید جاتون حفظ بشه باید توش حضور داشته باشید، اونقدری که وجودتون احساس بشه.

می‌خوام برگردم به این روز و اون هوای فوق العاده و فال‌های تاروتی که با چت‌جی‌پی‌تی توی مستی برای هم می‌گرفتیم!

انقدر وضعیت قمر در عقربه که حتی شاعرم در وصف این موقعیتم چیزی نگفته.

اخیرا دچار استرس سی سالگی شدم، در اواسط ۲۶ سالگی.