کماکان.

و بعد بهش گفتم: «ولی من عادت ندارم خورشیدِ کسی باشم»

و مداد سیاه پخش شده زیر چشم

خب اشکالی نداره‌ چون ناراحت بودن بهم میاد

من بچسبم به همون دوربین کاش

خدایا

نیم فاصله نذاشتم باز

😂😂😂😂😂😂

آیلین صفر وسواس یک

2

این کلمه‌ی "عزیزم" هم چه‌ کارا که با آدم نمی‌کنه

دارم دیوونه میشم

من چرا چه و کار رو چسبوندم

این کلمه‌ی "عزیزم" هم چه‌کارا که با آدم نمی‌کنه

قرار بود بخشی از داستان جدیده باشه، ولی فکرنکنم بشه داخل اون جاش داد

یکم متفاوت،‌ فکرکنم

روز ها می‌گذرند و ما تنها درمانده تر از پیش می‌شویم. شهر ها دیگر جوابِ ما را نمی‌دهند، کجای این "جهان" ایستاده‌ای؟ هنوز هم سیگارت را با همان فندک قدیمی‌ات روشن می‌کنی؟ سرد که می‌شود بیشتر می‌کشی... گرما را هم دوست نداری. یعنی حتی در دل زمستان هم، بخاری خانه‌ات خاموش است. سرما اگر خوردی، پرستاری بالا سرت هست؟ نقاشی چطور، هنوز نقاشی می‌کنی؟ راستش را بخواهی، چند سالی می‌شود که چیزی نکشیدم. رنگ ها را دیگر نمی‌شناسم. تنها چیزی که می‌شناسم، جوهر مشکی خودکارم است و فونت‌های کسل‌کننده‌ی لپ‌تاپ. تو اما ای‌کاش که هنوز در رنگ ها غرق باشی عزیزم، نه در سیاهی جوهر. هاله‌ی ماه

دیروز به مامانم گفتم "وای مامان معدم خیلی بهتره اصلا درد ندارم" و الان دقیقا بخاطر همین معدمه که هنوز بیدارم اجی وایسا تعریفم تموم شه چرا انقدر‌ بی‌جنبه‌ای حالا