کماکان.

آقا ما که باخت دادیم مبارک رتبه برتر

یه آقایی هست میگه این سوالا میاد بیا اونارو بخونیم🗣

مهدی ظهور کن

نباید میذاشتم شب امتحان

یادش بخیر یه روزایی هم بود ما عکس می‌گرفتیم

و همچنان ۱۲ درس دینی باقی‌ مونده

ولی راستش رو بخواید این که خودم رو مقصر بدونم همیشه واسم آسون‌تر بوده تا کسایی که دوستشون دارم رو

من تقریباً کل زندگیم رو نگران این بودم که با حرفام سوءتفاهم درست کنم. یعنی خب، می‌کردم. همیشه منظورم چیز دیگه‌ای بود، ولی جور دیگه‌ای برداشت می‌شد. بعدش از یه جایی به بعد، ساکت‌تر شدم. حتی توی جمع دوستام. ولی خودشون همش گله می‌کردن که چرا ساکتی. چرا هیچی نمی‌گی. و تا شروع به حرف زدن می‌کردم، بازم جبهه گیری‌ها شروع می‌شد. راستش خیلی کسی رو مقصر نمی‌دونم. چون دیدگاه‌ها هیچوقت شبیه به هم نیستن. ولی بازم آزاردهنده‌اس. همیشه‌ی خدا‌. این‌ که نتونی خودت رو بیان و ابراز کنی. می‌مونی خودت و یه دفتر رندوم. احساس تنهایی، اونم وقتی که دورت همیشه شلوغ بوده. خجالت‌زدگی و حماقت. توهم و اغراق.

That "بی‌احساس" look, they say

میشه حواسمو پرت کنید؟ اصلا واسم فرقی نداره‌ حتی اگه بخوای رندوم‌ترین سوال دنیا رو بپرسی یا درمورد قورباغه‌های درختی صحبت کنی

همیشه‌ی خدا

تقصیر خودمه

بد نیست