"خونه

وسط این همه بدبختی استودیو کومان هم جمع شده، گریه دارم.

یه عالمه ویدیومسیج گرفتم برا نیکی، متاسفانه نت امان نمیده سند بشن براش.

زنده‌م.

احتمالا کسی جز من و زهرا داره اینجارو نمی‌خونه، کی‌به‌کیه. *بعداً نوشت: حتی زهرام آفه.

هروقت خواستم هرکاریو شروع کنم، نت رو قطع کردن.

ماهِ امشب هم خاطره شد.

چقدر من امروز غر دارم.

جدی‌جدی ۳۲ روزه جنگه؟ امان از بختت ایرانی، امان از بختت.

چرا غم یجوری چسبیده به گلوم انگار یکیو از دست دادم؟

ببخشیدا واقعاً ببخشیدا. ولی از سگ‌ کمترم اگه بازم بهش بها بدم.

تموم.

-

لحظات امن؛

من کلاً از اون آدمام که از همه‌چی عکس میگیرم؛ از لحظه‌های الکی، از دورهمی‌های ساده، از آدمایی که شاید خودشون هم نفهمن چقدر اون لحظه برام مهمن. بیشتر برای خودم. چون میدونم خیلی از این لحظه‌ها یه روزی فقط میشن خاطره. شاید همون موقع نفهمم چقدر قشنگن، ولی وقتی بعداً عکساشونو میبینم، تازه میفهمم چی داشته از کنارم رد میشده. و اینجوری یه‌روز که دلم برای یه شخص،یه‌مکان، یا یه‌لحظه تنگ شد، حداقل یه‌راهی داشته باشم برگردم و دوباره نگاهش کنم.

امروز؛

هرگاه ساکت میشویم، همیشه آرام نیستیم، گاهی دیگر چیزی برایِ گفتن نداریم.

در حقیقت رستگاری در "mute " موندن و " private‌ " بودنه.

-

زیرِ بارون.

بارون دوباره ماه رو بوسید؛🩶