نابسامان

نگاه نگرانم رو دیدی، پر از تصویر تو. صدای ضعیفم رو شنیدی، پر از آواز تو. گام‌های لرزانم رو دنبال کردی، پر از شوق تو. اما پنهان شدی، همچون نسیم کوچکی میان گندم‌های طلایی. پس دویدم، که می‌ترسیدم هیچ‌وقت پیدات نکنم. داد زدم، که امیدوار بودم بشنوی. خشمگین شدم، که به نظرم منصفانه نبود. و آخرش گریه کردم، چون دیگه نمی‌دونستم چیکار کنم. و فقط اون موقع بود که آشکار شدی: در مهتاب نقره‌ای، در نغمه‌ی چکاوک، در خاک نرم.