جادوگری میانِ راهروهای هاگوارتز؛🪄

درود بر کسی که برای اولین بار کتاب نوشت؛ کسی که با همین کار به‌ظاهر ساده، این امکان رو بهمون داد که حتی برای دو ساعت هم که شده، از این دنیا بیرون بزنیم و توی دنیای دیگه‌ای زندگی کنیم.

همین حرکت زن ستیزیه.😇

داشتن کتابخونه پراز کتابهای خونده شده برام حس قدرته اما داشتن کتابخونه‌ی پر از کتابهای نخونده، حس خوشبختیه!𓍢ִ໋📖 ࣪𖤐

کاش روزی برسد که دختر بودن، شجاعت نخواهد؛ که هر دختری آزادانه رویا ببافد، زندگی کند و خودش باشد.

روز خانومای مهربون و تلاشگر و شرقیِ غمگین و اسیر در خاورمیانه مبارک🎊🎀

کاش می‌شد به معده‌م، سرم، حتی پاهام بگم که وقتی من ناراحتم، لازم نیست شماها هم غصه بخورین و شروع کنین به درد گرفتن.

کاش می‌شد به معده‌م، سرم، حتی پاهام بگم که وقتی من ناراحتم، لازم نیست شماها هم غصه بخورین و شروع کنین به درد گرفتن.

منم احمق یا کودن اصلا متوجه نمیشم.

حالا اومدم درباره یچزی حرف زدم میای تو چنلت غیر مستقیم مسخره می‌کنی؟

من دارم در مورد یه موضوعی حرف میزنم بعد میای دقیقا همین حرفی که دربارش صحبت میکردم غیر مستقیم مسخره می‌کنی؟

تو یه چیزی شک داشتم الان مطمئن شدم.

خب، زندگی توی نیمهٔ اولش حسابی باهام نامهربون بوده. می‌شه به نیمهٔ دوم زندگی امیدوار بود؟ می‌شه منم موفق به کامبک زدن بشم؟

خب، همون شب، یکی از هوادارای لیورپول، توی همون نیمهٔ اول، وقتی دید تیم محبوبش سه هیچ عقبه، تصمیم گرفت خودکشی کنه. بله، اون دیگه زنده نموند تا پایان بازی رو ببینه. خبر نداشت که لیورپول برمی‌گرده؛ خبر نداشت که تیم محبوبش قراره بعد از ۲۱ سال، پنجمین جام اروپاییش رو بالای سر ببره.

آقا، شاید بگی خب، چه ربطی داره؟

آقا، سال ۲۰۰۵، فینال لیگ قهرمانان اروپا بین لیورپول و میلان برگزار می‌شه. میلان توی نیمهٔ اول موفق می‌شه سه هیچ از لیورپول جلو بیفته؛ انگار داستان از همین‌جا تموم شده. لیورپول توی نیمهٔ دوم، فقط در شش دقیقه، سه گل به ثمر می‌رسونه و بازی رو به تساوی می‌کشونه. بازی به ضربات پنالتی می‌رسه و در نهایت، لیورپول قهرمان اروپا می‌شه.

تو این مورد تنها کاری که میتونم بکنم اینکه انیمیشن کوکو یبار دیگه ببینم.😭

دوست دارم نوشته هامو ضبط کنم اینجا بذارم و بعد اینجا رو فقط بدم به آدم هایی که بی نهایت دوستشون دارم. چون به قول فروغ در نهایت: "تنها صداست که می ماند." و راست هم می گفت حالا دیگه هیچ تصویری از آدم هایی که شاید یه زمانی خیلی دوستشون داشتم ندارم. اما سمفونیِ قشنگِ صداشون تا ابد توی گوشم میمونه برای یادآورِ روزهایی که شاید هرگز دوباره تکرار نشن.

خدا را شکر که خدایم را از کسی به ارث نبرده‌ام و آزادم که هر طور دوست دارم، او را بشناسم. خدای من مهربان و دلسوز و بخشنده و عاقل و فهیم است و... شوخ‌طبع است.

بابا لنگ دراز