𝐬𝐞𝐥𝐟 𝐥𝐨𝐯𝐞

هروقت اشتیاق زیادی به انجام کاری پیدا میکنم یاد حرف یکی از دوستام میفتم که میگفت: امیدوارم عطشی که واسه انجام کارت داری بادوام باشه و هر بادی خاموشش نکنه و اتفاقا برعکس، باعث بشه که هرچه بیشتر شعله‌ور تر بشه

وقتی ماه داره نگاهت میکنه:))

بهش میگم از تو بعید بود یادت بمونه، میگه پارسال خیلی ناراحت بودم چرا یادم نبود، همون موقع یاداوری گذاشتم تو گوشیم برای همچین روزی :))))

کل تبریک و کادو و سوپرایز کردنای رفیقام یک طرف تبریک پدرم یک طرف :)))) ۷ مرداد ۱۴۰۵

گمان میکنند با ترس و خفقان میشود این هیولا را رام کرد، غافل از اینکه با هر قطره خون آن را حریص‌تر میکنند

روزِ از دست‌ رفته رو نمیشه با از دست دادنِ شب جبران کرد

یوقتایی هم باید بگی من میدونم این کاری که میخوای انجام بدی از دوست داشتنم میاد خب؟ ولی اگه واقعا دوستم داری، لطفا انجامش نده دوست داشتن و محبت واقعی یه وقتایی هم خودش رو توی انجام ندادن نشون میده، حتی وقتی اون انجام ندادن بر خلاف میل تو باشه

مباحثه 🗣 اگر کسی تو را قضاوت نمی‌کرد، چند درصد از شخصیت فعلی‌ات باقی می‌ماند؟ –اگر کسی تو را نمی‌دید، هنوز لباس‌هایت را با همین دقت انتخاب می‌کردی؟ –هنوز همان رشته را می‌خواندی؟ –هنوز مؤدب بودی؟ –هنوز دنبال پول، شهرت یا موفقیت می‌رفتی؟ –هنوز در شبکه‌های اجتماعی چیزی پست می‌کردی؟ شاید بخش زیادی از شخصیت ما محصول واکنش و پاسخ به نگاه دیگران باشد. انسان موجودی عمیقاً اجتماعی و پویاست. من فکر می‌کنم بخش زیادی از چیزی که «من» می‌نامیم، بدون نگاه دیگران اصلاً شکل نمی‌گرفت...

از نظرات‌ شما صمیمانه استقبال می‌کنم

به شدت معتقدم که خیلی از روابط شاید در لحظه منفعت مستقیمی برامون نداشته باشن اما ارزش واقعی بعضی ارتباطها سال‌ها بعد خودش رو نشون میده و این حاصل سال‌ها ساختن، حفظ کردن و ارزش قائل شدن برای ارتباط هاییه که شاید در زمان شکل گرفتنشون هیچ سودی نداشتن. شاید منفعت طلبانه بنظر برسه اما منفعت‌طلبی یعنی فقط وقتی سراغ ادمها بری که بهشون نیاز داری، اما وقتی سال‌ها برای تداوم یک ارتباط تلاش کردی حقته که ثمره‌ی طبیعی همون رابطه رو ببینی

به شخصه تا الان با وجود تمام پندهای گران‌مایه‌ی اطرافیانم، دومی رو ترجیح دادم و راضی هستم حقیقتا لذتی که تو انجام دادنش هست تو پند گرفتنش نیست

باید یه لیست تهیه کنیم از کارهایی که هیچکس نبود بهمون بگه اشتباهه، اما ما انجامشون دادیم و بعدش فهمیدیم که اشتباه بودن. پایینش هم بنویسیم: خواه از سخنم پند گیر، خواه از تجربه‌ات عبرت گیر

از هر جمله‌ ایکه ادم رو محکوم به شرایط و ناتوان ببینه متنفرم

چرا هرچی جلوتر میرم جواب سوال اینکه وقتی بزرگ شدم میخوام چیکاره بشم سخت‌تر میشه؟ چون اینجا دیگه فقط بحث خواستن و نخواستن تو مطرح نیست، یهو میبینی تموم اون هفت‌ خان رستمی که فکر میکردی باید تنهایی طی کنی، به شرایط و چیزهای غیرقابل‌کنترلی گره خورده که سهم تو خیلی وقتها، فقط تماشا کردنشونه

روزای اخر بیست سالگیمه دلم میخواد داد بزنم و بگم من هنوزمممم بیست سالمه دلم نمیخواد بیست سالگیم تموم بشه تو بیست سالگیم به اندازه بیست سال از زندگیم زندگی کردم کاش میتونستم همینجا استوپ کنم و تا ابد تو بیست سالگیم زندگی کنم :)

امروز اولین حقوق ناچیزم و گرفتم و عمیقا بابتش خوشحالم^^

برای دختری که منتظر سربازش بود...💔

میگفت تجربه کردن یه چیزه و فهم کردن اون تجربه چیز دیگه ما هممون در عمل کلی تجربه‌های مختلف داریم اما اون درک و فهمی که انتظار میره از تجربه‌‌هامون بدست اورده باشیم رو ممکنه نداشته باشیم

اینکه وقتی یکی میپرسه ازم ناراحت که نشدی؟ و من میگم نه بابا بچه شدی یاد بچگی‌هام میفتم وقتایی که خیلی خرابکاری میکردم، مادرم منو نیشگون میگرفت و منم واسه اینکه وانمود کنم برام مهم نبوده میگفتم دردم نیومددد تا حرصشو بیشتر دربیارم حالا با این تفاوت که الان با بی‌تفاوت نشون دادن خودم نسبت به یه سری مسائل میخوام نشون بدم که احساس کنترل بیشتری رو خودم دارم و بیدی نیستم که به این بادا بلرزم

نمیفهمم چرا وقتی کسی چیزی رو میدونه باید وانمود کنه که نمیدونه؟ چون متواضع تر بنظر بیاد؟ چون عقل کل بنظر نرسه؟ من تا چیزی که میدونم رو به ابراز نکنم چطور میخوام متوجه نواقصی که در دونستنم بود رو متوجه بشم؟ اصلا تا به زبون نیارمش و به چالش نکشم چطور اون فروتنی که از ندونستن میاد رو بدست بیارم؟