وهْمین

از مصادیق اون مدل شتر دو ساله‌ در حکمرانی این شرایطی هست که درش قرار داریم. الان طبق اون نامهٔ رهبر، که رئیس جمهور قبول تعهد کرده از نتیجه مذاکرات و تفاهم‌نامه، الان همه چی رفت رو هوا، دور از انتظار هم نبود، ولی نتیجه رو باید از کی مطالبه کرد؟ رهبر؟ رهبر که گفت نظر دیگه‌ای داشتم، رئیس‌جمهور هم تعهد داد. رئیس‌جمهور؟ گفت که رهبر اجازه داد، توی شعام هم همه موافق بودن، چارهٔ دیگه‌ای هم نبود. قالیباف؟ استغفرالله، رعیت رو چه به مطالبه اصلا؟! فعلا مصاحبهٔ درخشان قلعه‌نویی رو ببینیم تا ببینیم خدا چی می‌خواد.

این حدیث امام علی که: مثل شتر دو ساله باشید، خیلی جدی گرفته شده ولی اشتباهی، اون برا فتنه بود نه حکمرانی.

این یعنی داستان.

اگه بغضِ من به خونه‌ت برسه باید از شهرِ خودت سفر کنی تو اسیرِ عشق وُ امیّد نشو تو نباید مثِ من خطر کنی! اگه اشکامو برات پست کنم می‌شه دریارو تماشا بکنی! من یه جوری گم شدم توی خودم نمی‌تونی منو پیدا بکنی

یه اشتباهی رو باید اصلاح کنم. اونم اینه که این بیت از یاغی‌تبار نیست و یاغی‌تبار از فرخی یزدی توی شعرش تضمین کرده. با تچکر.

زندگی کردن من، مُردن تدریجی بود آنچه جان کَند تنم، عمر حسابش کردند

علی‌اکبر یاغی‌تبار

امروز درسو یکم شل کردم، خانواده هم قم بودن، رفتم خونه مامان بزرگم، رو همه تجربیات آشپزیم، پختن نونم اضافه شد.

چند تا پست بی‌ربط گذاشتم احساس می‌کنم به وقت و شعور ممبر توهین شده. اغفال شدیم، خدا از سر تقصیرات‌مون بگذره. دیگه فقط شعر شعر شعر.

ضایع شدیم🙏

من میگم حرف زدن به ما نیومده، همون شعرمون رو بخونیم بهتره، برا همینه. یه بار بعد مدتی اومدیم حرف بزنیم، مصر داره آرژانتین رو حذف می‌کنه همه فوتبالی شدن گم شدیم. مگه تو این دوره زمونه هنوز کسی هست وقتش رو اینجوری هدر بده؟

منطق و اعتدال وقتی کاربرد داره که آگاهی‌ و سوادی هم شکل گرفته باشه، که درباره شکل گرفتنش مطمئن نیستم.

منطق و اعتدال و حد وسط شدن «جن» و طیف کثیری از هم‌وطنان فهیم‌مون «بسم‌الله».

آدمی را عقل باید در بدن ور نه جان در کالبد دارد حمار

سعدی

کی بازم آزاد میشه و میتونیم به مملکت فحش بدیم؟ خسته شدم از اینهمه ادب.

نکتهٔ دارک و ناجالب ماجرا اینه که جوگیری کوتاه‌مدتی درباره شرایط و صحبت‌ها و تغییرها و ایده‌ها در اعزه شکل میگیره و از چند روز دیگه همون آشه و همون کاسه.

به چشمِ عقلِ من این خلق، پادشاهان‌اند که سایه بر سر ایشان فکنده‌ای چو همای

سعدی

به چشمِ عقلِ من این خلق، پادشاهان‌اند که سایه بر سر ایشان فکنده‌ای چو همای

سعدی