Roud Media Collective
رفتن به کانال در Telegram
نشانیهای تماس با «رود»: https://t.me/roudcollective roudcollective@proton.me صفحهی اینستاگرام رود: https://www.instagram.com/roudcollective
نمایش بیشترإيران139 171دسته بندی مشخص نشده است
333
مشترکین
اطلاعاتی وجود ندارد24 ساعت
+37 روز
+230 روز
در حال بارگیری داده...
کانالهای مشابه
هیچ دادهای
مشکلی وجود دارد؟ لطفاً صفحه را تازه کنید یا با مدیر پشتیبانی ما تماس بگیرید.
ابر برچسبها
اشارات ورودی و خروجی
---
---
---
---
---
---
جذب مشترکین
ژوئیه '26
ژوئیه '26
+8
در 3 کانالها
ژوئن '26
+10
در 6 کانالها
Get PRO
مه '26
+12
در 3 کانالها
Get PRO
آوریل '26
+25
در 6 کانالها
Get PRO
مارس '26
+36
در 4 کانالها
Get PRO
فوریه '26
+43
در 6 کانالها
Get PRO
ژانویه '26
+141
در 5 کانالها
Get PRO
دسامبر '250
در 2 کانالها
Get PRO
نوامبر '250
در 3 کانالها
Get PRO
اکتبر '250
در 2 کانالها
Get PRO
سپتامبر '25
+24
در 3 کانالها
Get PRO
اوت '250
در 2 کانالها
Get PRO
ژوئیه '25
+68
در 0 کانالها
Get PRO
ژوئن '250
در 3 کانالها
Get PRO
مه '25
+13
در 0 کانالها
| تاریخ | رشد مشترکین | اشارات | کانالها | |
| 27 ژوئیه | 0 | |||
| 26 ژوئیه | +1 | |||
| 25 ژوئیه | 0 | |||
| 24 ژوئیه | +2 | |||
| 23 ژوئیه | +1 | |||
| 22 ژوئیه | 0 | |||
| 21 ژوئیه | 0 | |||
| 20 ژوئیه | +1 | |||
| 19 ژوئیه | 0 | |||
| 18 ژوئیه | +1 | |||
| 17 ژوئیه | 0 | |||
| 16 ژوئیه | 0 | |||
| 15 ژوئیه | 0 | |||
| 14 ژوئیه | 0 | |||
| 13 ژوئیه | 0 | |||
| 12 ژوئیه | +1 | |||
| 11 ژوئیه | 0 | |||
| 10 ژوئیه | 0 | |||
| 09 ژوئیه | 0 | |||
| 08 ژوئیه | 0 | |||
| 07 ژوئیه | 0 | |||
| 06 ژوئیه | 0 | |||
| 05 ژوئیه | 0 | |||
| 04 ژوئیه | 0 | |||
| 03 ژوئیه | +1 | |||
| 02 ژوئیه | 0 | |||
| 01 ژوئیه | 0 |
پستهای کانال
Repost from ديدبان آزار
میدان جنگ و اجرای مردانگی هژمونیک؛
بدن زنانهشده وطن
نویسنده: ساناز عظیمیپور
🟠 نظامیگری و جنگ را شاید بتوان یکی از مشروعیتیافتهترین اشکال سیاسی خشونت مردسالارانه دانست. جایی که در آن نابودی و کشتار به امری خودخواسته، سازمانیافته و آیینمند تبدیل میشود.
🟠 هر میدان جنگی، همزمان، صحنهای عمومی برای تولید و اجرای مردانگی هژمونیک و (باز)تثبیت نظم جنسیتی در جامعه است. در میانه جنگ، سوژه مردانه در هیئت مرد/سرباز و «محافظ» دوباره و دوباره ساخته میشود. سوژهای که این بار نهتنها حق، بلکه وظیفه تصمیمگیری و حفاظت از بدن زنانهشده (مام)میهن را پیدا میکند.
🟠 آنچه پیت هگست، وزیر دفاع ایالات متحده، در قالب سیاست افزایش آمادگی جسمانی و «بالا بردن تستوسترون» نیروهای نظامی مطرح میکند و سپس با لحنی تمسخرآمیز به زنان مستقر در پایگاههای نظامی و زنان آسیا هشدار میدهد که باید مراقب این مردان باشند، صرفاً یک شوخی زنستیزانه نیست. بلکه بازنمایی سوژه مرد/سرباز و زن/وطن در منطق جنگیاند. هشدار هگست به زنان، در واقع، یکی از واقعیتهای تکرارشونده جنگ را عریان میکند: اینکه خشونت نظامی همواره خشونتی جنسیتمحور است. برای همین است که اعمال خشونت جنسی در جنگها نه انحرافی اتفاقی از جنگ، بلکه قاعدهای از منطق تصرف، تحقیر و سلطه جنگی است.
🟠 در این نظم، نقش زنان نیز همزمان ساخته و تثبیت میشود: در مقام زایندگان و مراقبتکنندگان از نسل آینده سربازان، حافظان فرهنگ ملی و تجسم بدنمند خود وطن. بدنهایی که مرزهای اخلاقی، فرهنگی و «ناموسی» جامعه را تعیین میکنند. اتفاقی نیست که در بسیاری از زبانها وطن در هیئت «مادر» تصور میشود. در منطق نظامیگری، وطن به نسخه گسترشیافته بدن زنانهای بدل میشود که نیازمند حفاظت است. بنابراین، آنچه در جنگ از آن دفاع شود، نه حق زندگی بلکه «ناموس» هتکحرمتشد ملت نیز هست. «تجاوز» نظامی به خاک در سطح نمادین، همچون تعرض به بدن زنانهشده وطن فهمیده میشود و دفاع از سرزمین، هیئت دفاع مردانه از ناموس را به خود میگیرد.
🟠 نظامیگری اما فقط از تصورات موجود درباره مردانگی استفاده نمیکند؛ بلکه از طریق زبان، استعاره، مناسک و سازماندهی بدنها، خود مردانگی را نیز تولید میکند. تعبیرهایی چون «تجاوز به خاک»، «فتح سرزمین» یا دستهبندی جامعه به خائنین و غیرخائنین آن افق معنایی جنسیتی جدید را ترسیم میکنند. افقی که از میدان نبرد فراتر رفته و وارد زبان، تخیل سیاسی و افق معنایی جامعه میشود. از همین رو، شاید بتوان یکی از مهمترین و در عین حال دشوارترین وظایف فمینیستی در زمانه جنگ را مخالفت بیقیدوشرط با منطق نظامیگری دانست.
در اینستاگرام
@harasswatch
| 2 | ۴. ضدنظامیگری در فورد، فولکسواگن و ZF: اعضای IG Metall علیه تولیدات جنگی
(بخشی از مقالهی میشائل کونیگ در روزنامه junge Welt)
https://www.jungewelt.de/artikel/519863.antimilitarismus-bei-ford-vw-zf-ig-metaller-gegen-kriegsproduktion.html
«بعد از نمایندگان اتحادیه در شرکت فورد، همکاران در شرکت ZF هانوفر و چند کارخانه فولکسواگن نیز بیانیههای ضد نظامیگری تصویب کردند. انتقاد آنها متوجه هیئت مدیرهی اتحادیه نیز هست.
در اتحادیهی IG Metall مقاومت فزایندهای علیه نظامیسازی سریع صنعت خودرو در آلمان در حال شکلگیری است. پس از مصوبهی نمایندگان اتحادیه در کارخانههای فورد کلن تحت عنوان «نه به اقتصاد جنگی – ما فرزندانمان را برای جنگها نمیدهیم» در اواخر ژانویهی ۲۰۲۶، در اواسط مارس همکاران شرکت قطعهسازی ZF هانوفر با بیانیهی «کار ما برای زندگی است، نه برای جنگ» همراه شدند. این بیانیه به امضای اورکان فیرات (رئیس بدنه نمایندگان) و ینس شفر (رئیس شورای کارگری) رسیده است. در نهایت، فلزکارانی از کارخانههای مختلف فولکسواگن نیز در ماه مارس قطعنامهای را علیه «بازسازی و تبدیل به اقتصاد جنگی» به تصویب رساندند. (...)
در شرکت قطعهسازی ZF در هانوفر، در قطعنامه نمایندگان پرسنل آمده است که تولید نظامی یک »استراتژی پایدار نیست«. این اقدام منابعی را که برای تغییر ساختار حملونقل، خودروهای برقی و نوآوریهای غیرنظامی مورد نیاز است بلعیده و از بین میبرد. از این رو، کارگران از مدیریت شرکت خواستار »طرحهای تغییر کاربری: تدوین برنامههایی برای انتقال بخشهای وابسته به تسلیحات به بخشهای غیرنظامی، بدون از دست رفتن مشاغل« هستند. علاوه بر این، دولت فدرال باید از هزینههای تسلیحاتی »در ارقام سرسامآور« دست بکشد…»
---------------------------------------------
همچنین نگاه کنید به مقالهی:
«کارخانهی آتی اُزنابروک»: حملونقل عمومی به جای تانک – برای یک آیندهی غیرنظامی در سایت فولکسواگن اُزنابروک!
https://www.labournet.de/?p=230942
-------------------------------
@roudcollective | 136 |
| 3 | سرمایهداران و جنگطلبان در ویلاهای امنیتی خود پناه گرفتهاند و جنگ را مانند یک سریال نتفلیکس یا بازی فوتبال از فاصلهای امن تماشا میکنند و پولهای غیرقابل تصوری از آن به جیب میزنند. قرار است دیگران در نبرد برای عناصر کمیاب و سایر مواد خام بمیرند؛ چین و روسیه در یک سو، و ما در سوی دیگر.
آیا قرار است بهزودی در فولکسواگن تسلیحاتی تولید شود که با آنها کارگران سابق کارخانه فولکسواگن در کالوگای روسیه کشته شوند، یا تجهیزاتی آماده شوند تا همکاران ما در چین به قتل برسند؟ ما نمیدانیم. اما آنچه میدانیم این است: برای حاکمان و ثروتمندان مهم نیست، مهم این است که بشود سود برد. چه کسی تصمیم میگیرد که آیا ما بهزودی در فولکسواگن مرگ تولید کنیم یا نه؟ ما، یعنی پرسنل کارخانه، مطمئناً تصمیمگیرنده نیستیم. و درست مشکل همینجاست. در ماده ۲ اساسنامه IG Metall پس از جنگ جهانی دوم، عمومیسازی (ملیسازی) صنایع بهعنوان یک هدف به ثبت رسید. یک دلیل آن این بود که ما خودمان باید تصمیم بگیریم چه چیزی و تحت چه شرایطی تولید شود. تحولات اخیر بهوضوح نشان میدهد که عمومیسازی بنگاههای اقتصادی یک موعد در آینده نیست، بلکه اگر نمیخواهیم وارد آخرالزمان شویم، وظیفهای مربوط به زمان حال است.
ما کارگران فولکسواگن از همه دعوت میکنیم: در برابر تولید تسلیحات و مرگ مقاومت کنید. زمین مادری و میهن ما بینالمللی است!
کنستانتین آنتیوشین، کارگر فولکسواگن کاسل؛ خضیر بوداک، کارگر فولکسواگن کاسل؛ میکائیل استفان ورنر، کارگر فولکسواگن ولفسبورگ؛ سون شرام، شرکت زاکسن GmbH (کارخانه شیشهای)؛ تورستن دونرمایر، کارگر فولکسواگن کاسل؛ نیکولای گراف، کارگر فولکسواگن کاسل؛ لارس هیرسکورن، برانشوایگ»
متن مربوط به ویدیو از labournet.tv دربارهی جمعآوری امضا
------------------------------------------
۴. ضدنظامیگری در فورد، فولکسواگن و ZF: اعضای IG Metall علیه تولیدات جنگی
(بخشی از مقالهی میشائل کونیگ در روزنامه junge Welt)
https://www.jungewelt.de/artikel/519863.antimilitarismus-bei-ford-vw-zf-ig-metaller-gegen-kriegsproduktion.html
«بعد از نمایندگان اتحادیه در شرکت فورد، همکاران در شرکت ZF هانوفر و چند کارخانه فولکسواگن نیز بیانیههای ضد نظامیگری تصویب کردند. انتقاد آنها متوجه هیئت مدیرهی اتحادیه نیز هست.
در اتحادیهی IG Metall مقاومت فزایندهای علیه نظامیسازی سریع صنعت خودرو در آلمان در حال شکلگیری است. پس از مصوبهی نمایندگان اتحادیه در کارخانههای فورد کلن تحت عنوان «نه به اقتصاد جنگی – ما فرزندانمان را برای جنگها نمیدهیم» در اواخر ژانویهی ۲۰۲۶، در اواسط مارس همکاران شرکت قطعهسازی ZF هانوفر با بیانیهی «کار ما برای زندگی است، نه برای جنگ» همراه شدند. این بیانیه به امضای اورکان فیرات (رئیس بدنه نمایندگان) و ینس شفر (رئیس شورای کارگری) رسیده است. در نهایت، فلزکارانی از کارخانههای مختلف فولکسواگن نیز در ماه مارس قطعنامهای را علیه «بازسازی و تبدیل به اقتصاد جنگی» به تصویب رساندند. (...)
در شرکت قطعهسازی ZF در هانوفر، در قطعنامه نمایندگان پرسنل آمده است که تولید نظامی یک »استراتژی پایدار نیست«. این اقدام منابعی را که برای تغییر ساختار حملونقل، خودروهای برقی و نوآوریهای غیرنظامی مورد نیاز است بلعیده و از بین میبرد. از این رو، کارگران از مدیریت شرکت خواستار »طرحهای تغییر کاربری: تدوین برنامههایی برای انتقال بخشهای وابسته به تسلیحات به بخشهای غیرنظامی، بدون از دست رفتن مشاغل« هستند. علاوه بر این، دولت فدرال باید از هزینههای تسلیحاتی »در ارقام سرسامآور« دست بکشد…»
---------------------------------------------
همچنین نگاه کنید به مقالهی: «کارخانهی آتی اُزنابروک»: حملونقل عمومی به جای تانک – برای یک آیندهی غیرنظامی در سایت فولکسواگن اُزنابروک!
https://www.labournet.de/?p=230942 | 120 |
| 4 | تاتس: شما در حال جمعآوری امضا علیه این اقدام هستید و اکنون با کارگرانی از سایتهای مختلف فولکسواگن مانند ولفسبورگ، زالتسگیتر، برانشوایگ، تسویکاو و درسدن شبکهای برپا کردهاید. فضای عمومی در میان پرسنل چگونه است؟
ساریکایا: توأم با احتیاط. هنگام جمعآوری امضا بلافاصله این پرسش مطرح میشود که: پس همکاران ما چه کار دیگری باید بکنند؟ اگر تجهیزات نظامی تولید نکنند، دیگر اصلاً شغلی نخواهند داشت. یا اینکه: اگر روسیه حمله کند، ما باید بتوانیم از خودمان دفاع کنیم. اینها دلایلی است که چرا خیلیها بیشتر موافق این اقدام (تبدیل خط تولید) هستند. اما در گفتگوهای فردی، وقتی توضیح میدهیم که بررسیهای امنیتی وجود دارد و افراد تنها پس از قبولی در آن مجاز به کار خواهند بود، نظر همکاران تغییر میکند. زیرا این خطر بزرگ وجود دارد که آنها باز هم بیکار شوند.
تاتس: چرا شما مخالف این بازسازی و تغییر کاربری هستید؟
ساریکایا: چون ما خطراتی را متوجه همکاران میبینیم. از یک سو، فشارهای اخلاقی و روانی برای کسانی که نمیخواهند سلاح تولید کنند و تحت فشار هستند. از سوی دیگر: سایتی که در آن سلاح تولید میشود، در صورت بروز مناقشه، یک هدف اولیه محسوب میشود. در دو جنگ جهانی گذشته، شهر کاسل به ویرانه تبدیل شد.
ما معتقدیم که - در این روند - حق مشارکت و تصمیمگیری شورای کارگری محدود خواهد شد. ما بر این باوریم که در جریان بررسیهای امنیتی توسط سازمان اطلاعات و امنیت داخلی (Verfassungsschutz)، اطلاعات شخصی و سیاسی بسیار زیادی از افراد جمعآوری میشود. و در جایی که یک کارخانه بهطور کامل تغییر کاربری دهد، تعدیل نیرو و اخراج رخ خواهد داد. (...)
تاتس: اما استدلال مقابل این است: ساخت تسلیحات، مشاغل را تضمین میکند.
ساریکایا: ولی این چطور میتواند کارساز باشد؟ اگر جنگی نباشد یا اگر انبارها به دلیل کمبودن جنگها پر شوند، چه کار خواهیم کرد؟ آیا این بدان معناست که ما باید درگیر جنگها شویم تا همچنان شاغل بمانیم؟ این محصولات پس از تولید نابود میشوند؛ آنها هیچ شغل دیگری ایجاد نمیکنند و وارد هیچ چرخه ارزشآفرینی نمیشوند…»
----------------------------------------------------
۳. ما نمیخواهیم مرگ تولید کنیم:
متن سخنان سه کارگر فولکسواگن درباره ابتکارعملشان علیه تبدیل کارخانه به صنعت تسلیحات. [برگرفته از ویدئو]
https://www.labournet.tv/de/videos/keinen_tod
آیا بهزودی صنعت خودروسازی در فولکسواگن نیز به صنعت تسلیحات تبدیل میشود؟ احزاب سبزها، سوسیال دمکرات (SPD) و دمکرات مسیحی (CDU) بر سر یک بودجهی ویژهی نظامی توافق کردهاند. این بودجهی ویژه را نمیتوان با چند مورد کاهش در حقوق پایهی شهروندی تأمین کرد: کاهش مستمری بازنشستگی، حذف یک روز تعطیل رسمی، افزایش مالیات بر ارزش افزوده و غیره. ایدههای کاهش بودجه هیچ مرزی نمیشناسند، جز اینکه ثروتمندان از تأمین مالی تسلیحات معاف هستند. حس و حال «تب طلا» میان حاکمان و نوکرانشان شکل گرفته و آنها ایدههای مرگباری دربارهی اینکه با پولهای ما چه کنند در سر دارند. هرچه باشد، از این راه میتوان پول درآورد. آیا در یک دنیای هستهای و مسلح – که امکان نابودی تمام حیات این سیاره تنها در هفت دقیقه را فراهم میکند – ادامهی افزایش تسلیحات منطقی است؟ برای آرمین پاپرگر (مدیرعامل راینمتال) و اولیویر بلومه (مدیرعامل فولکسواگن) بله، زیرا در اینجا میتوان روی دوش مردم سودهایی در ابعاد غیرقابل تصور بهدست آورد.
به گفتهی مدیرعامل فولکسواگن، اولیویر بلومه، در آخرین کنفرانس سرمایهگذاران، او میخواهد این گروه صنعتی عهدهدار وظایف نظامی شود (نشریه Auto, Motor Sport، ۱۳ مارس ۲۰۲۵). آرمین پاپرگر، مدیرعامل راینمتال، کارخانه فولکسواگن در اُزنابروک را برای تولید تجهیزات نظامی «بسیار مناسب» توصیف کرده است. پیش از آن، اولیویر بلومه تمایل خود را برای تغییر کاربری این کارخانه ابراز کرده بود (شبکه NDR، ۱۴ مارس ۲۰۲۵).
تولید تسلیحات به عنوان بهترین ماشین بازتوزیع ثروت
بودجهی ویژه برای تجهیزات جنگی هیچ ارزش مصرفی مفیدی ندارد. در بهترین حالت، تجهیزات جنگی آنقدر گوشهای میمانند تا بپوسند. در بدترین حالت، ویرانی و مرگ بههمراه میآورند. با این بودجهی ویژه تسلیحاتی چه نیازهای مهمی را که نمیشد برآورده ساخت! حقوق بازنشستگی که هر کس بتواند با آن زندگی کند، خدمات درمانی خوب، کاهش ساعات کاری با حفظ کامل دستمزد، و تغییر کاربری هوشمندانه تولید به سمت محصولاتی که بهنفع همه باشند، مانند توسعهی حملونقل عمومی. | 327 |
| 5 | ۲۲ ژوئیه ۲۰۲۶
ابتکارعمل فعالان اتحادیهای علیه تسلیحات و جنگ:
(کارگران، نمایندگان اتحادیه و اعضای شورای کارگری IG Metall از کارخانههای مختلف فولکسواگن از ماه مه ۲۰۲۶ کارزاری را بهنام: «نه به تغییر کاربری در جهت اقتصاد جنگی!» آغاز کردهاند.)
۱. طومار جمعآوری امضا علیه بازسازی و تغییر کاربری صنایع خودروسازی بهسمت اقتصاد جنگی:
ما، کارکنان حقوقبگیر و کارگران عضو اتحادیهی «ای.گ.متال» (IGM) در فولکسواگن، با نگرانی شدید به روند نظامیسازی مجدد در سراسر جهان و افزایش روزافزون جنگها مینگریم. در آلمان از همین حالا جستجو برای یافتن نخستین کارخانهها جهت تغییر کاربری به تولیدات نظامی آغاز شده است.
کسانی که با این اقدام به ما وعدهی شغل میدهند، بهطرز فریبکارانهای تلاش میکنند از نگرانیهای معیشتی و شغلیِ کارگران صنعت خودرو سوءاستفاده کنند. افزایش تسلیحات، تضمینکنندهی صلح نیست، بلکه زمینهساز جنگهاست. اگر دولت «وضعیت اضطراری» اعلام کند، حق اعتصاب محدود میشود، کار اجباری به میان میآید و دستوراتی برای افزایش بیرویهی ساعت کاری صادر خواهد شد.
در صورت وقوع جنگ، طبق «قانون تامین نیروی کار» (ASG)، انجام کار اجباری تحت تهدیدِ زندان برای شاغلان تمامی مشاغل اضافه میشود. در سنگرهای سراسر جهان، انسانهایی مثل ما و شما نه برای ارزشهای والاتر، بلکه برای منافع سرمایهداران بزرگ جان میبازند.
صنعت تسلیحات از سودهای سرسامآور خود غرق در شادی است. احیای مجدد سربازی اجباری در دست آمادهسازی است تا در آینده ما و فرزندانمان را به جنگها بفرستند. هماکنون با جنگ در خاورمیانه، قیمت بنزین شدیدا بالا رفته است و از همین حالا سخن از تورم بالاتر به میان میآید.
ما با این روند همراهی نمیکنیم!
تسلیح مجدد و اقتصاد جنگی برخلاف منافع همکاران و خانوادههای ما بوده و با اهداف سندیکایی ما مغایرت دارد. بياييد بر شعار خود مبنی بر «مبارزه برای هر یک از مشاغل» تاکید ورزیم و فعالانه برای هدفمان یعنی «صلح، خلع سلاح و تفاهم میان ملل» تلاش کنیم (اساسنامه ای.گ. متال، ذیل مادهی ۲ «وظایف و اهداف ای.گ. متال»). و ما از هیئتمدیرهی ای.گ. متال، شورای کارگری و همهی اعضا میخواهیم با ما همراه شوند:
نه به تغییر کاربری درجهت اقتصاد جنگی!
[این طومار در تاریخ دوم مه ۲۰۲۶ در سایت openPetition خطاب به هیئت مدیرهی گروه فولکسواگن، هیئت نظارت فولکسواگن AG و هیئت مدیره IG-Metall منتشر شد و همزمان گردآوری امضاها آغاز شد.]
---------------------------------------------
۲. مصاحبه با یکی از کارگران عضو اتحادیهی ای.گ.متال در کارگران فولکسواگن
مصاحبه رونیا مورگنتالر در تاریخ ۲۲ ژوئیه ۲۰۲۶ در روزنامهی تاتس (taz) با نامق ساریکایا، کارگر فولکسواگن در کاسل. ساریکایا ۲۷ سال سابقهی کار دارد و نمایندهی اتحادیهی IG Metall است. او همچنین در فدراسیون انجمنهای کارگری دمکراتیک (DIDF) فعالیت میکند – سازمانی کارگری که مبارزه مشترک کارگران آلمانی و خارجی را سازماندهی میکند. نامق ساریکایا میگوید در میان پرسنل، افراد زیادی موافق ورود به صنعت تسلیحات هستند. اما او علیه این اقدام فعالیت میکند.
https://taz.de/Gewerkschafter-ueber-VW-Ruestungsplaene/!6197839/
روزنامه تاتس: آقای ساریکایا، شما عضو ابتکارعملی از سوی کارگران فولکسواگن هستید که مخالف ورود کارفرمایتان به صنعت تسلیحات هستند. این موضوع کی وارد دستور کار شما شد؟
نامق ساریکایا: در جریان آخرین مذاکرات پیمان دستهجمعی کار، زمانی که گفته شد ما دیگر نمیتوانیم پس از سال ۲۰۲۷ برای کارخانهی اُزنابروک سفارش تأمین کنیم. مدت کوتاهی پس از آن، این خبر منتشر شد که شرکت تسلیحاتی راینمتال (Rheinmetall) برای همکاری با فولکسواگن ابراز تمایل کرده است. از همان زمان ما شروع به فکر کردن کردیم. زیرا طبق بررسیهایی که همکاران در واحد توسعهی اتحادیه در اُزنابروک انجام دادهاند، در آن کارخانه میتوان اتوبوس و قطار شهری نیز تولید کرد. (...)
اولیویر بلومه، مدیرعامل فولکسواگن بهوضوح اعلام کرده است که آنها بازدهی ۸ تا ۱۰ درصدی میخواهند، در حالی که این بازدهی در بخش خودرو در حال حاضر ۲ تا ۳ درصد است. این مقدار برای آنها کافی نیست. بههمین دلیل، فولکسواگن میخواهد وارد صنعت تسلیحات شود و این موضوع فقط محدود به کارخانهی اُزنابروک نیست. در ولفسبورگ یک "دفتر دفاع گروهی" (Group Defence Office) تأسیس شده تا بررسی کند چه چیزی در کدام کارخانه قابل تولید است. پورشه دو میلیارد یورو در بخش نظامی سرمایهگذاری کرده، در استارتآپها مشارکت دارد و وارد حوزهی نظارت ماهوارهای و لجستیک شده است. فولکسواگن نیز تلاش میکند حضور خود را در این زمینه گسترش دهد. | 269 |
| 6 |  بدون متن... | 235 |
| 7 |  هشتمین روز اعتصاب غذای زندانیان قزلحصار در اعتراض به اعدامها
اعتصاب غذای زندانیان واحد ۲ زندان قزلحصار در اعتراض به اعدامها و انتقال زندانیان محکوم به اعدام به سلولهای انفرادی، امروز وارد نهمین روز خود شد.
ویدئوی منتشرشده مربوط به دیروز، هشتمین روز اعتصاب غذای زندانیان قزلحصار است. بنا بر گزارش هرانا، این اعتصاب از دوشنبه ۲۲ تیرماه ۱۴۰۵ آغاز شده است. در ویدئوهایی که از داخل زندان منتشر شده، زندانیان با در دست داشتن پلاکاردهایی با شعار «نه به اعدام» از اعتصاب حدود ۱۵۰۰ زندانی در این واحد خبر دادهاند.
کمپین «سهشنبههای نه به اعدام» نیز در همین رابطه نوشته است:
«زندانیان این بند تماماً محکوم به اعدام و عمدتا با اتهام مواد مخدر میباشند. بر همگان روشن است که واردکننده و تولیدکننده مواد مخدر در ایران سران حکومت و سرداران سپاه پاسداران میباشند و برای سرپوش گذاشتن بر این خیانت آشکار، افرادی که از روی فقر و ناداری در دام مواد مخدر افتاده اند را همه روزه به چوبههای دار میسپارند.»
زندانیان معترض خواهان توقف اجرای احکام اعدام و لغو این مجازات غیرانسانیاند.
@RadioZamaneh | رادیوزمانه | 70 |
| 8 |  ويديويى از تجمع ضد جنگ جلوى سفارت آمريكا؛ تورنتو، هفدهم جولاى
کانال #اقدام_ضدجنگ_و_نظامیگری
https://t.me/notowarnotomilitarism/425 | 98 |
| 9 | https://www.youtube.com/live/TBRSEj7DbXw | 118 |
| 10 | نه به جنگ، نه به رنج مردم ایران
از نیمهشب تا سپیدهدم، ارتش آمریکا پهنهای از جنوب ایران تا سمنان را زیر آتش گرفت. موشکها در اطراف بیمارستانی فرود آمدند و بیماران و کارکنان ناچار به تخلیه شدند. خوابگاه سربازان جوان ویران شد؛ هفت تن کشته شدند و یازده تن زخمی شدند. در جنوب، زیرساختها یکی پس از دیگری نابود میشوند و شهرها و بندرها به جهنمی از آتش، دود و ویرانی بدل شدهاند.
دیشب، در سراسر تهران، صدای ضدهوایی میپیچید و مردم، هراسان و بیخواب، در انتظار آغاز دوبارهٔ حملات بودند.
من از شما دوستان و رفقای خارج از کشور که نه «مقاومتی» هستید تا بر آتش جنگ بدمید و نه مدافعان خونریزِ جنگطلبی و «تغییر رژیم» با خشم میپرسم:
چرا آنچه از دستتان برمیآید انجام نمیدهید؟ چرا علیه جنگ و این کشتار به خیابان نمیآیید؟ چرا همراه دوستان و نیروهای ضدجنگ در اروپا و آمریکا تظاهرات و کارزارهای اعتراضی برپا نمیکنید؟ چرا خاموش ماندهاید؟ چرا منفعلانه به مرگ مردم ایران مینگرید؟
دهها گروه و جمع و حلقهٔ هماندیشی ساختهاید؛ برای چه؟ برای آنکه فقط روی کاغذ بحث کنید و بار دیگر ثابت کنید که امپریالیسم و صهیونیسم پشت این فاجعهاند؟ دانستن کافی نیست. تحلیل، هنگامی که به عمل نمیانجامد، به شکلی از سکوت بدل میشود.
چرا ساکتید؟ چرا فریاد نمیزنید؟
ایران در حال سوختن است. جنوب ایران در خون و آتش فرو رفته است. نگویید شمارمان اندک است. نگویید خسته و فرسودهایم. نگویید دیگر توانی نمانده است.
در برابر این خونریزی ددمنشانه برخیزید.
نه به جنگ.
نه به کشتار.
نه به ویرانی ایران.
نه به رنج مردم ایران. | 121 |
| 11 | تفاهم بدون مردم، قدرت بدون آینده
سیاوش شهابی ـ قدرت واقعی ایران در این نیست که هر چند سال یک بار دشمن را از هزینه جنگ بترساند. قدرت واقعی در جامعهای است که بتواند از پایین سیاست بسازد. روابط بین المللی با اعتماد و احترام متقابل بسازد. اما تا وقتی این جامعه سرکوب شود، تصمیم درباره ایران جای دیگری گرفته خواهد شد. و تا وقتی مبارزه طبقاتی از روایت ایران حذف شود، هر تفاهمی فقط نام محترمانهتری برای تعویق بحران خواهد بود.
https://www.radiozamaneh.com/894088/
@RadioZamaneh | رادیو زمانه | 154 |
| 12 | ادامه از پست قبلی
همبستگی ما نباید فقط در حرف باقی بماند. همبستگی یعنی مقابله با اخراج پناهجویان؛ یعنی ایستادن در برابر سیاستهای نژادپرستانه؛ یعنی رساندن صدای زنان افغانستان به گوش جهان و حمایت از مبارزات آنها.
ما طبعا نمیتوانیم به جای آنها مبارزه کنیم. اما میتوانیم کاری کنیم که آنها تنها نمانند. سرزمین افغانستان برای بسیاری از انسانهای اینجا دور نیست. در آنجا خانوادهها، دوستان، فرزندان، والدین و عزیزان آنها زندگی میکنند.
ما خشم آنها را میبینیم؛ غم آنها را میبینیم؛ امید آنها را میبینیم؛ و در کنار آنها ایستادهایم؛ نه فقط امروز؛ بلکه هر روز.
برای جهانی بدون جنگ، نژادپرستی، سرکوب و مردسالاری.
زنده باد همبستگی بینالمللی. ژن، ژیان، ئازادی
-------------------------
@roudcollective | 386 |
| 13 | همبستگی ما نباید فقط در حرف باقی بماند. همبستگی یعنی مقابله با اخراج پناهجویان؛ یعنی ایستادن در برابر سیاستهای نژادپرستانه؛ یعنی رساندن صدای زنان افغانستان به گوش جهان و حمایت از مبارزات آنها.
ما طبعا نمیتوانیم به جای آنها مبارزه کنیم. اما میتوانیم کاری کنیم که آنها تنها نمانند. سرزمین افغانستان برای بسیاری از انسانهای اینجا دور نیست. در آنجا خانوادهها، دوستان، فرزندان، والدین و عزیزان آنها زندگی میکنند.
ما خشم آنها را میبینیم؛ غم آنها را میبینیم؛ امید آنها را میبینیم؛ و در کنار آنها ایستادهایم؛ نه فقط امروز؛ بلکه هر روز.
برای جهانی بدون جنگ، نژادپرستی، سرکوب و مردسالاری.
زنده باد همبستگی بینالمللی. ژن، ژیان، ئازادی
-------------------------
@roudcollective | 1 |
| 14 | متن مشترک سخنرانی «آ.کا. ازول» گوتینگن (AK Asyl Göttingen) و «کلکتیو رود» در تجمع ۱۲ ژوئیه، در همبستگی با زنان افغانستان
دوستان و رفقای عزیز،
برای شروع، بیایید به اوت ۲۰۲۱ برگردیم:
دولتهای غربی نیروهای خود را از افغانستان خارج کردند و جان و سرنوشت میلیونها انسان را دوباره به حاکمیت طالبان سپردند.
ما تصاویر کابل را فراموش نکردهایم: مردمی که با ناامیدی به سوی فرودگاه میدویدند. خانوادههایی که تلاش میکردند جایی در یک هواپیما پیدا کنند. انسانهایی که به هواپیماهای در حال پرواز آویزان شدند و جان خود را از دست دادند.
در حالی که مردم برای زندهماندن مبارزه میکردند، نخبگان سیاسی آلمان بیشتر نگران مسئله دیگری بودند: در برنامهی خبری تاگسشاو، اینگو زامپرونی از آرمین لاشت (نامزد وقت حزب دموکرات مسیحی برای مقام صدراعظمی) پرسید: «آیا ممکن است «تابستان مهاجرت ۲۰۱۵» دوباره تکرار شود؟» نفس این سؤال نشان داد که برای بسیاری از سیاستمداران آن زمانِ آلمان، مسئلهی اصلی نه زندگی انسانهایی که از جنگ و سرکوب فرار میکردند، بلکه این بود که چگونه میتوان از ورود پناهجویان جلوگیری کرد.
بسیاری از مردم به کشورهای همسایه، مانند ایران و پاکستان، گریختند؛ حال آنکه در آنجا نیز امنیتی در انتظارشان نبود. درعوض، آنها با مرزگذارهای نژادپرستانه، اخراج و طردشدن روبهرو شدند.
در حالی که میلیونها انسان برای آینده خود میجنگیدند، هیچکس نمیخواست مسئولیت بپذیرد: نه مسئولیت بیست سال جنگ و حضور نظامی ناتو در افغانستان؛ نه مسئولیت سیاسی دولتهای غربی؛ و نه مسئولیت این فاجعه که افغانستان در پایان دوباره به طالبان سپرده شد.
تقریباً پنج سال بعد از آن رویداد، میلیونها زن و دختر در افغانستان کماکان تحت یک نظام سرکوب زندگی میکنند. دولت طالبان زنان را قدمبهقدم از زندگی عمومی حذف کرده است. دختران اجازهی ادامه تحصیل ندارند؛ زنان از دانشگاهها محروم شدهاند؛ بسیاری از مشاغل را از دست دادهاند؛ و آزادی رفتوآمد آنها به شدت محدود شده است. کسانی که در برابر این وضعیت مقاومت میکنند، خطر بازداشت، شکنجه یا ناپدید شدن را میپذیرند.
اما تاریخ افغانستان فقط تاریخ سرکوب نیست، بلکه همچنین تاریخ مقاومت است: زنان افغانستان با وجود تمام خطرها همچنان به خیابان میآیند؛ آنها بهطور مخفیانه مدرسه برپا میکنند؛ فضاهای امن میسازند؛ و جنایتها را ثبت میکنند.
آنها فریاد میزنند: «نان، کار، آزادی»
این زنان به ما نشان میدهند که هیچ حکومت، هیچ گروه مسلح و هیچ خشونتی نمیتواند آرزوی آزادی را بهطور کامل نابود کند.
ما امروز اینجا ایستادهایم تا همبستگی خود را با آنها اعلام کنیم. اما همبستگی فقط اعلام همدردی نیست. همبستگی یعنی شناختن علتها و شرایط سیاسیای که این سرکوب را ممکن کردهاند. طالبان مسئول مستقیم محروم کردن زنان افغانستان از حقوق انسانیشان هستند. اما طالبان جدا از تاریخ این کشور به وجود نیامدهاند. افغانستان دههها صحنهی جنگها و رقابتهای قدرتها بوده است:
بیست سال جنگ با نام دموکراسی و حقوق زنان توجیه شد. اما زمانی که منافع قدرتهای بزرگ تغییر کرد، میلیونها انسان بهحال خود رها شدند.
دولت آلمان نیز بخشی از این سیاست بود. امروز دوباره شاهد سیاست عادیسازی رابطه با طالبان هستیم. به نام «واقعگرایی سیاسی»، ارتباطات دیپلماتیک برقرار میشود، در حالی که زنان افغانستان همچنان از ابتداییترین حقوق خود محروم هستند.
ما نباید این رویه را بپذیریم. کسی که واقعاً از حقوق زنان دفاع میکند، نمیتواند همزمان با حکومتی همکاری کند که زنان را بهطور سیستماتیک سرکوب میکند.
همزمان، در اروپا شاهد آن هستیم که پناهجویان افغانستان هدف سیاستهای نژادپرستانه قرار میگیرند. انسانهایی که از جنگ، تعقیب و طالبان فرار کردهاند، نه بهعنوان انسانهایی دارای حقوق، بلکه به عنوان «مشکل» دیده میشوند.
ما باید در برابر این سیاست مقاومت کنیم. مبارزه علیه سرکوب زنان در افغانستان و مبارزه علیه نژادپرستی از هم جدا نیستند. زیرا هر جا که انسانها در اثر جنگ، ملیگرایی، بنیادگرایی مذهبی یا نابرابری اجتماعی از حقوق خود محروم میشوند، منطق یکی است: کنترل، حذف و سلطه.
زنان افغانستان فقط علیه طالبان مبارزه نمیکنند. آنها برای زندگیِ با کرامت مبارزه میکنند. برای آموزش، برای کار، برای حق تعیین سرنوشت، و برای آزادی تصمیمگرفتن درباره زندگی خودشان. | 379 |
| 15 |  بدون متن... | 300 |
| 16 | فایل پیدیاف کتابچه
@Feminists4jina | 146 |
| 17 |  🔴 لغو بی قید و شرط مجازات اعدام و تخیل عدالت دگرگونساز
آيا تصور ایرانی بدون زندان و اعدام تصوری خام و دور از دسترس است؟ حتی در ايران امروز و تحت نظام ديكتاتوری جمهوری اسلامی، با وجود سركوب و جلوگيری از سازماندهی مستقل، نمونههایی از تجارب جمعی وجود دارد كه راههای تازهای را پيش پاي ما میگذارند، نه تنها براي لغو اعدام، بلكه در به پرسش كشيدن اصل مجازات به عنوان تنها راه رسيدن به عدالت و مسئوليتپذيری.
ما در شبکه فمینیستها برای ژینا کتابچهای نوشتهایم با عنوان:
فمینیسم علیه اعدام: لغو بی قید و شرط مجازات اعدام و تخیل عدالت دگرگونساز
لینک وبسایت
@Feminists4jina | 161 |
| 18 | وقتی ژئوپلیتیک جای اقتصاد سیاسی را میگیرد
مهرداد خامنهای ـ ژئوپلیتیک ضروری است اما جای اقتصاد سیاسی را نمیگیرد. شاید مهمترین وظیفه چپ در قرن بیستویکم نه بازگشت به اردوگاههای قدیم بلکه بازیابی همان نقطه عزیمت فراموششده باشد. نقطهای که مارکس بیش از یک قرن و نیم پیش بر آن تأکید کرد: تاریخ را پیش از آنکه دولتها بسازند، انسانها میسازند. هرچند نه در شرایطی که خود برگزیده باشند. در جهانی که هر روز بیش از پیش با زبان قدرتهای بزرگ سخن گفته میشود شاید رادیکالترین کار بازگرداندن صدای جامعه به مرکز تحلیل باشد. زیرا بدون این صدا نقد امپریالیسم نیز میتواند به روایتی دیگر از همان جهانی بدل شود که در پی نقد آن است.
https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/893838/&rhash=0ceb6994783a68
@RadioZamaneh | رادیو زمانه | 138 |
| 19 | ⬆️ادامهی متن بالا: تهران به شهر مرگ تبدیل شده. تجمعات شبانه حامیان حکومت که مدتها است ادامه دارد، به دستههای عزاداری عاشورا و تاسوعا پیوند خورد و حالا همه چیز آماده نمایش نهایی است. هر شب در این شهر صدای عزاداری و نوحه و رجزخوانی از دور و نزدیک شنیده میشود و شهر در آستانه تعطیلی چند روزه، تیرهتر و ناامنتر از هر وقت دیگری به نظر میرسد.
اخبار تلویزیون و رسانههای نزدیک به حکومت پر است از جزئیات مربوط به تشریفات مراسمی که حکومت چند ماه انتظارش را میکشید. ایستهای بازرسی چند برابر شدهاند و بیتوجه به ترافیکی که در خیابانها و میدانها شکل میگیرد ماشینها را متوقف میکنند. در خیابانها و اتوبان نزدیک به مصلی و در میدانهایی مثل انقلاب و آزادی وضعیت به شکل آشفتهای غیرعادی است. لاین تندروی اتوبان را مسدود کردهاند و در حول و حوش میدانهای انقلاب و آزادی کسانی در حال کندن یا جابجایی گاردریلها و موانع وسط خیابان هستند. هرچه در توان دارند به کار گرفتهاند تا جمعیتی هرچه بیشتر را به تهران بیاورند. به برخی ادارهها و نهادهای دولتیِ شهرهای پیرامونی تهران دستور دادهاند که هرکدام تعدادی از کارکنانشان را به تهران بفرستند.
از میان مردمی که هر روز بیشتر در فقر و بدبختی فرو میروند، هیچ کس نمیداند چه هزینهای صرف در خیابان نگه داشتن حامیان حکومت شده است. جمع میشوند و پرچم تکان میدهند و شام میخورند و میروند تا فردا؛ تا این گونه اعتماد به نفس از دست رفته بازیابی شود. هزینه مراسم سه روزه تشییع در تهران هم نامعلوم است. آتشبس موقت هرچه که باشد و به هرکجا که ختم شود، فرصت نمایش نهایی را به وجود آورد و حالا تهران آماده لشکرکشی خیابانی است.
@hydramediairan | 150 |
| 20 |  درون - برنامهی هفتم
لشگرکشی خیابانی
درون، روایتها و گزارشهایی از داخل ایران است.
#تشییع #ایست_بازرسی #مصلی #جنگ #ایران
متن:
ساعت از یازده شب گذشته و سیاهوپوشان هنوز در خیاباناند. چند چهارراه آن طرفتر، جلوی ورودی اصلی مصلی تهران، تعداد زیادی کامیون صف کشیدهاند تا شبانه وارد مصلی شوند. احتمالا بار کامیونها، وسایل مورد نیاز برای ساخت چیزی است که قرار است به اسم تشییع به نمایش درآید. مصلی را در حالی آماده تشییع میکنند که تمام بناها و ساختمانهای ویران شده در جنگ هنوز ویران و دستنخورده باقی ماندهاند.
ادامه⬇️
@hydramediairan | 125 |
