هیدرا

نیروی واقعی تغییر در ایران در میان زنان، کارگران، معلمان، دانشجویان، فعالان مدنی و ملیت‌های مختلف قرار دارد؛ همان نیروهایی که در سال‌های اخیر بارها مطالبات خود را با وجود هزینه‌های سنگین مطرح کرده‌اند. از این منظر، آینده ایران نه از طریق قدرت‌های خارجی و نه از طریق ساختار حاکم، بلکه از دل سازمان‌یابی جامعه مدنی شکل خواهد گرفت. در مرکز استراتژی تغییر رژیم غرب، اغلب چهره‌هایی قرار دارند که در خارج از کشور پرورش یافته و سپس به عنوان رهبران جدید سیاسی معرفی می‌شوند. در مورد ایران، این چهره رضا پهلوی، پسر شاه سرنگون‌شده در انقلاب 1357 است. تشدید نظامی علیه ایران، صحنه‌ای برای معرفی بین‌المللی این پروژه است، همراه با توجه رسانه‌ای و حمایت سیاسی از آمریکا و اروپا. در حالی که رضا پهلوی در رسانه‌های غربی اغلب به عنوان تقریبا تنها گزینه ممکن معرفی می‌شود، در داخل ایران این پروژه بسیار حاشیه‌ای‌تر از چیزی است که حضور رسانه‌ای آن نشان می‌دهد. بازیابی امروز جایگاه رضا پهلوی، الگویی آشنا از نفوذ غرب را تکرار می‌کند که در آن زمان به شاه قدرت بخشید – چراکه او در جنگ سرد به عنوان حاکمی قابل اعتماد، ضدکمونیست و غرب‌گرا محسوب می‌شد. بدبینی تاریخی در تبدیل او به «جایگزین دموکراتیک» هشداردهنده است. دقیقا بازگشت همان سلسله‌ای که میلیون‌ها نفر در سال 1357 بر ضد آن قیام کردند، امروز به عنوان پیشرفت دموکراتیک فروخته می‌شود.   سلطنت‌طلبان و آیت‌الله‌ها، در اصل نقطه مقابل یکدیگر نیستند. هر دو شکل‌های متفاوتی از حکومت خودکامه را برای سرکوب مبارزات رهایی‌بخش نمایندگی می‌کنند؛ برخی قدرت خود را با دین، و برخی دیگر با نسب و ناسیونالیسم مشروعیت می‌بخشند. آنچه آنها را متحد می‌کند، دشمنی با چپ‌ها، عدالت‌خواهان اجتماعی و چشم‌انداز چندملیتی ایران است. سرکوب فردا، امروز به عنوان «آزادی ضروری» فروخته می‌شود. انترناسیونالیسم از پایین رویکردی است که بر همبستگی میان مردم، اتحادیه‌های کارگری، سازمان‌های مدنی و جنبش‌های آزادی‌خواه در کشورهای مختلف تأکید دارد، نه بر مداخله دولت‌ها و رقابت‌های ژئوپلیتیکی. اگر قرار است تغییری پایدار در ایران رخ دهد، این تغییر باید بر پایه مطالبات و کنش جمعی شهروندان ایرانی استوار باشد، نه بر نتیجه جنگ یا رقابت قدرت‌های منطقه‌ای و جهانی.