Learn Cast

چرا نازیسم، سوسیالیسم بود و چرا سوسیالیسم تمامیت خواه است؟ سخنرانی جرج رایشمن ارائه شده در موسسه لودویگ فون میزس - ۲۰۰۵ @Learn_Cast

مهم این است که از ابتدا بپذیرید علم، ذاتا نمی‌تواند دفاعی منسجم و صحیح از اراده آزاد و مالکیت خصوصی داشته باشد. این موضوع باید از حوزه اخلاق بررسی شود، و دستگاه های اخلاقی نیز می‌توانند از روش های علمی استفاده کنند. علم در این حوزه خدمتکار است، نه حاکم. می‌تواند هشدار دهد که فلان سیاست خلاف شواهد تجربی است، یا فلان نظام اخلاقی با طبیعت انسانی سازگارتر است (که همین نیز ابطال پذیر و مورد سوال است)، اما نمی‌تواند مبنای نهایی مشروعیت اراده آزاد یا مالکیت خصوصی را تأمین کند. اگر علم را به عنوان تنها مرجع قبول کنیم، به راحتی به علم‌گرایی می‌رسیم که خودش یک ایدئولوژی شبه‌علمی است.

عناوین زرد موضوعات چرک دگماتیسم در روش علمی و دگم بودن بر سر‌ خود علم 🤣🤣

اونجایی فهمیدم آنارکوکاپیتال ها ول معطلن که خودشونو با کمونیستا مقایسه میکنن. باز‌ گلی به جمال دوستان ایرانی، بحثاشون و دغدغه هاشون خیلی بهتره. اینا میخوان با کمونیستا متحد بشن برای براندازی تمامی دولتهای جهان اولش هی خودمو گول میزدم که دارن ترول میکنن یا یه موج زودگذره، ولی اینا دیگه ... 🤣 (عکس تزئینی است)

هر نظریه‌ای مرزی دارد؛ تفاوت فقط در این است که این مرز کجا و چگونه خود را نشان می‌دهد. ناتمامی همیشه به یک معنا نیست: گاهی از دل خود صورت‌بندی برمی‌خیزد، گاهی از پیچیدگی واقعیت، و گاهی از ابهام تفسیر. هیچ نظریه‌ای همه‌چیز را یک‌جا و برای همیشه در اختیار نمی‌گیرد؛ هر دستگاهی در نقطه‌ای به سکوت، بازنگری، یا گسترش می‌رسد. قدرت یک نظریه فقط در آن چیزی نیست که توضیح می‌دهد، در مرزهایی هم هست که آشکار می‌کند. مسئله فقط این نیست که نظریه‌ها چه می‌گویند، این است که کجا دیگر از گفتن بازمی‌مانند.

هر نظریه‌ای را که بتوان به صورت صوری و نظام‌مند درآورد و آن را به سطح حساب اولیه پئانو (یا معادل آن) برساند، قضایای ناتمامی گودل بر آن اعمال می‌شود. بنابراین، اگر بخواهیم چیزی را تبیین‌پذیر کنیم و آن را به یک نظریه منسجم تبدیل نماییم، ناچاریم آن را صوری‌سازی کنیم. وقتی این نظریه به یک سیستم صوری (formal system) تبدیل شود، قضایای گودل در آن برقرار خواهد بود. در این صورت، با دو حالت مواجه هستیم: اگر حساب پئانو (یا قدرت معادل آن) در سیستم برقرار باشد، ناتمامی گودل جلوی تکمیل و تمامیت آن را می‌گیرد؛ یعنی سیستم قادر نخواهد بود همه جملات درست حوزه خودش را اثبات کند و همواره جملات undecidable (تصمیم‌ناپذیر) وجود خواهند داشت. اما اگر حساب پایه برقرار نباشد، سیستم آن‌قدر ضعیف است که تقریباً همه چیز را می‌تواند «تبیین» کند (یا حداقل با آن سازگار باشد)، ولی در عمل چیزی عمیق و معنادار را تبیین نمی‌کند، زیرا فاقد قدرت لازم برای بیان و استدلال درباره ساختارهای غنی ریاضی و علمی است. به این ترتیب، یک دیلمای اساسی شکل می‌گیرد: یا سیستم به اندازه کافی قوی است (و بنابراین ناتمام)، یا ضعیف است (و بنابراین فاقد قدرت تبیینی واقعی). این محدودیت ذاتی نشان می‌دهد که هیچ سیستم صوری واحدی نمی‌تواند همزمان کاملاً قدرتمند، منسجم و تمامیت‌بخش باشد.

هر تئوری را که بتوان صوری و نظام مند کرد و حساب اولیه پنائو رو پاس کنه، قضایای گودل هم براش صادقه

my.science.gov.ir از این سایت، باید ابتدا احراز هویت کنید، بعد سابقه‌تون بررسی میشه، اگر توسط نهاد های مربوطه مورد تایید بودید، میتونید نقد های خودتون رو به علم گرایی بنویسید، اگر‌ مورد تایید بود، شما در حد و اندازه ای میشید که بخواید برای علم، حد و مرز تعیین کنید.

ببخشید چه کسی در جایگاهیه که بخواد برای علم حد و مرز تعیین کنه؟ کاهنان معبد؟ حوزه های علمیه دانشگاهی؟ افرادی که مورد تایید شما هستند؟ اساتید و مرشدان مورد تایید شما؟

🤯😨

🤯🤯