باگ نویس فعلی، کشاورز آینده

دلیل اینکه محتوا زیاد نمیذارم این مدت اینه که در حال حاضر چیزایی که باید حل میشدن، تا حدی بخش زیادیشون بخاطر یک موضوع هستن اونم گرفتن اختیارات رفتاری در مقابل اضطراب و استرس توسط کودک درونه که هنوز که هنوزه دارم دست و پنجه نرم میکنم باهاش و نمیدونم چیکار کنم

اسم کانالو باید بزارم باگ نویس فعلی، کشاورز آینده و ارشیو پست های دانیال🗿

آدمی که به خودش اجازه می‌ده تلاش‌های نامرئی آدم‌ها برای ادامه دادن و وصل بودن به زندگی رو مسخره کنه یا بی‌ارزش جلوه بده، احتمالاً آدمیه که از خودش خشمگینه، اما نمی‌تونه با ریشه‌ی این خشم مستقیماً روبرو بشه. پس رو می‌آره به تخریب دیگران.

ترسناک تر از روبرو شدن با یه آدم بد توی زندگی، توی آیینه باهاش روبرو شدنه.

هر بار که نیاز واقعی‌ت رو نادیده می‌گیری تا دیگران راضی باشن، یه ترَک کوچیک توی رابطه‌ات با خودت می‌افته. این ترک‌ها اولش نامرئی‌ان، ولی به مرور، اعتمادت به خودت رو می‌شکنن و تبدیل به بحران هویتی می‌شن.

موجودی حسابمم مثل باتری گوشیم زود به زود خالی میشه و چیزی نگه نمی‌داره

کون زنبور عسل از زندگی من نورانی تره

سخت ترین کار ممکن همچیزو میخوام امتحان کنم😩

آدم گاهی باید بپذیره که همه‌ی ظرفیت‌هاش قرار نیست استفاده بشن. قرار نیست هر استعداد به شغل تبدیل بشه، هر علاقه به پروژه، و هر رؤیا به واقعیت. انسان با تمام امکان‌هاش زندگی نمی‌کنه؛ با انتخاب‌هایی زندگی می‌کنه که از بین اون امکان‌ها انجام می‌ده.

وقتی انتخاب رو عقب می‌ندازیم انگار داریم از مسئولیت احساسش فرار می‌کنیم، نه لزوماً از اشتباه بودن انتخاب.

هرقدر فاصله‌ی بین چیزی که هستیم با چیزی که به دیگران نشون می‌دیم بیشتر باشه، ایجاد صمیمیت برامون سخت‌تر میشه.

وقتی انتخاب رو عقب می‌ندازیم انگار داریم از مسئولیت احساسش فرار می‌کنیم، نه لزوماً از اشتباه بودن انتخاب.

عه من

بعضی تصمیم‌ها رو اون‌قدر بررسی می‌کنیم که دیگه مسئله، انتخاب درست نیست؛ مسئله، فرار از مسئولیت انتخابه.