Code 200

https://t.me/NameshunraSedaBezan تا هرجایی که میتونین اطلاع رسانی و پخشش کنین

اینکه بیشتر دارم از رها صحبت میکنم هم عذاب وجدان میده بهم چون هزاران نفر دیگه هم بودن ولی من فقط میتونم چند نفرشون رو بشناسم، از چند نفرشون بگم، اسم چند نفرشون رو حفظ کنم و یادم بمونه باز هم همون جمله همیشگی که نمی‌خواستم منم از اون دسته آدم‌هایی بشم که بعد از رفتن کسی، تازه براش عزیز میشن...

#poster @peymantaheripoor

ایرانی ها کسایی بودن که حتی از جنگ و تحریم و کرونا و گرونی جوک میساختن و می‌خندیدن چیکار کردین که دیگه حس لبخند زدن هم براشون نمونده؟

نمیتونم بخوابم، نمیتونم نقاشی کنم، نمیتونم بنویسم، نمیتونم گریه کنم، نمیتونم عصبانی بشم، نمیتونم تمرکز کنم، حتی دیگه توان غمگین بودن هم ندارم، حس میکنم برای خسته بودن از این وضعیت هم خسته‌ام، هوای دورم خفه کننده‌اس و هر روز برام غیرقابل تحمل تر از دیروزه چرا این حس پوچی و ناامیدی تموم نمیشه؟

جهت یادآوری

من اونقدری ممبر ندارم ولی یه لحظه اومدم لست سین چند نفرتونو رندوم چک کردم و دیدم زده within a month امیدوارم حالتون خوب باشه و مشکل از اینترنت باشه یا مربوط به درسی چیزی 🫠🫠

ای کاش همه ی کسایی که رفتن یه چنل و دیلی می‌داشتن تا مثل رها، بخش کوچیکی از نور وجودشون رو پیدا می‌کردیم و میشناختیمشون تا بیشتر با ابعاد شخصیت های قشنگشون آشنا می‌شدیم اینکه چقدر همشون بوی زندگی میدادن، چقدر درخشان بودن و البته هنوزم نورشون رو میشه دید؛ از توی خاطرات دوستانشون، از هر خبری که ازشون میرسه، از اثراتی که از خودشون به جا گذاشتن. ای کاش همشون رو میشد شناخت...

اینکه اینقدر دیر این جور آدما رو شناختم و الان تازه دارم میشناسمشون و توی هر چنلی دنبال اینم که یه اطلاعاتی ازشون بدست بیارم و بیشتر بشناسمشون، منو خجالت زده می‌کنه از اینکه الان که نیستند، من مثل هر آدم دیگه ای می‌خوام بشناسمشون و قبلش اصلا نمی‌دونستم که هستن و وجود دارن خودم قبلش از جماعتی که بعد اینکه کسی از جمع می‌ره تازه براش عزیز میشه، خوشم نمیومد و نقدشون می‌کردم ولی الان خودمم همین طوری شدم و این برام یه درد جداگانه داره چون می‌بینم هر کدومشون چقدر آدم های جالبی بودند و چقدر واقعا دوست داشتم بشناسمشون و باهاشون حتی دوست باشم اما نشد...

اگه روز آزادی من نبودم ، تو بجای من قشنگ برقص و خوشحالی کن .

• سپهرِ من کجایی بابا؟ [پدر سپهر ابراهیمی] • خامنه‌ای الان حکومت کن. [مادر دانیال دیانی] • یک لحظه وصل شده‌م و فقط می‌‌خوام بنویسم زن، زندگی، آزادی. برای همیشه. [رها بهلولی پور] • اگر آزاد شد خوشحالی کن به جای من. [امید نوروزی] • به رونیکا چی بگم؟ بچه‌ام ۸ سالشه. رامین پاشو. رامین چهار روز دیگه تولدمه. [همسر جاویدنام گمنام] • اگرم هر بلایی سرم اومد میخوام خبرش مثل بمب بترکه تا بشم الگو بقیه هم نسلی هام. [میلاد حسن‌زاده] • مبین مامان، اومدم مامان. من روت پتو می‌ذاشتم تا یخ نکنی مبین جان. [مادر مبین قنبری] • سکوت شما یعنی حمایت از ظلم و ظالم. [نوید افکاری] • من هم فرزند کسی هستم. [پویا بختیاری] • ما اگه پول داشتیم اسلحه بخریم خب می‌رفتیم نون می‌خریدیم. [معترض ناشناس] • مردم یک کشور چه انتظاری می‌تونن از کشور خودشون داشته باشن؟ رفاه، رفاه، رفاه. [سارینا اسماعیل زاده] • شما خودتون هم می‌دونید با آبان نابود شدید و این آبان ادامه داره. [مادر پژمان قلی‌پور] • سکوت ما خیانته. [امین بذرگر] • به رضا گفتم در شلوغی‌ها نرو. گفت بابا این‌ چه حرفی است می‌زنی، مهسا هم یک دانه بود. تا خون ریخته نشود انقلاب نمی‌شود. [پدر رضا شهپرنیا] مظاهرات سلمیه چرا تیر میندازی؟ تو که خاکتو نبردن، آبتو نبردن. [زن ناشناس خوزستانی] • خدایا ایستاده مردن را نصیبم کن که از نشسته زیستن در ذلت خسته‌ام. [محمد مختاری]

میلیون ها انسان ۱۲ دقیقه با پدری ناشناس گریستند.

این عکسی که من اون لحظه که پیداش کردم، عاشقش شدم و هزاران بار به هر روشی دلم میخواست تو چالشای مختلف دیده بشه، یه بخش خیلی کوچیک از عکسایی بود که از بازار رشت گرفته بودم هیچی... فقط با هر نشونه ای که دوباره یادش میوفتم، دوباره دلم میگیره :) نه تنها بازار رشت، هزاران شخص و مکان دیگه هستن که به تنهایی باعث عذاب کشیدنمون میشن

مردم ایران صحنه هایی رو زندگی میکنن که اینستاگرام از کاربراش سوال میکنه، آیا میخوای ببینی ؟!

چند ساعت بیشتر نیست به تلگرام وصل شدم ولی اندازه چندسال نیاز دارم که تمام این چیزایی که خوندم و دیدم رو هضم کنم ولی نمیشه واقعا نمیشه