Humint.

هزارتویی که انتها نداشت و مسیری که مقصد نداشت، و من همیشه از این مرموز بودن لذت می‌بردم. اینکه چیزهایی رو داشته باشی که کسی قادر به کشفشون نباشه چون هیچکس نمی‌تونه به عمقِ وجودت پی ببره. اما الآن رشته‌ی افکارم رو که جمع می‌کنم و جملاتم رو سر هم می‌کنم فقط به یک نقطه می‌رسم و تو رو می‌بینم که اونجا ایستادی. می‌دونم چشم‌هام رو که باز کنم، حتی قبل از اینکه به یاد بیارم کی‌ام، افکارم به سمت تو پر می‌زنن. می‌دونم که قبل از خواب، آخرین مقصدِ ذهنم قراره کجا باشه. اگه رویا ببینم، یعنی تو در کنارم بودی و اگه کابوس به سراغم بیاد، از تو دور افتاده بودم. دیگه حدسِ افکار من اونقدرها هم غیرممکن به نظر نمیاد ولی اینکه چرا و چطور به قلب من نازل شدی و چه چیزی از تو من رو تا این حد مات و مبهوتت کرده، چرا. این بار من فاش شدم و تو رازِ من شدی.