چـکـامـهـ زار 🌘📜

/اللهﷻ‌میفرماید/ ﴿وَإِن تُطِعْ أَكْثَرَ مَن فِي الْأَرْضِ يُضِلُّوكَ عَن سَبِيلِ اللَّهِ﴾ –و اگر از بیشتر مردمِ روی زمین پیروی کنی، تو را از راه الله منحرف می‏کنند• –خلاصه‌ی قصه‌ی آزادی!⤹ آزادی‌ای که از جیبِ کسی درمیاد که اصلاً با دنیات غریبه، همیشه بوی معامله می‌ده. معامله‌ای که سودش برای اونه و هزینه‌ش برای تو.طرفی که از ریشه با اعتقادت مشکل داره، وقتی می‌گه «آزادت می‌کنم» معمولاً دنبال باز کردن زنجیر نیست؛ دنبال باز کردن راه نفوذه.یعنی داره نقشه‌ی تخلیه می‌کشه، نه نجات.اول معناتو مسخره می‌کنه، بعد هویتتو نرم‌نرم می‌تراشه،بعد میگه ازش عبور کن و وقتی عبور کردی، تازه می‌فهمی از خودت عبور کردی.آخرش هم که چیزی ازت نموند، می‌گه: «دیدی آزاد شدی؟» این بازی قدیمیه؛بازیِ امروز و دیروز نیست. اول بهت می‌گن باورت زیادیه، بعد می‌گن غیرمنطقیه، بعد می‌گن مزاحمه،

–آخرش هم می‌رسن به این‌که باید دورش بندازی تا«نفس بکشی».یا به قول خودشون «سبک‌تر زندگی کنی».اینجا آزادی اسم رمزه؛ رمز عبور از تو، نه برای تو. قرار نیست تو آزاد باشی که خودت باشی؛ قراره شبیه اونا فکر کنی، شبیه اونا حرف بزنی، شبیه اونا زندگی کنی، بعد تازه اجازه داری اسمشو بذاری«انتخاب». واقعیتِ اصلیش اینه:هیچ‌کس از بیرون نمیاد هویتتو نجات بده.اگه کسی ادعا کرد، بدون قبلش تصمیم گرفته چی رو باید ازت بکنه. اون‌قدر که چیزی از خودت نمونه، اون‌وقت بهت می‌گن: «آزاد شدی» در حالی که فقط خالی شدی.⤹

⤺و همچنین مُرتد. 𝐿𝒾𝓃𝓀𝑒:𝒎𝒂𝒗𝒗𝒂

دقیقاً ان‌شاءالله...

آدم ها این روز ها افسرده نیستن آینده ندارن، و ذهن بدون تصور آینده واردِ سوگ میشود.

می‌نویسم... برای دختری که با قلمش قلب‌ها را به لرزه می‌اندازد... بانو سادات عزیز... در عین آشنایی، مرموز و در عین مرموزی آشنا... آهی دخترک محجبه حال و هوایت چگونه است؟ این روزهای طوفانی کابل با تو چگونه تا می‌کنند؟ نکند بادهای سرگردان شهر گیسوان افکارت را پریشان ساخته باشند؟ راستش را بخواهی، این روزها بیشتر از طوفان کابل‌طوفان ذهن خودم آزارم می‌دهد... سؤال‌هایی که هیچ ربطی به هم ندارند، در ذهنم جوانه می‌زنند و جواب‌هایی که از خودِ سؤال‌ها گم‌گشته‌ترند، می‌آیند و می‌روند؛ گویی کاروانی از ابرها که نه قصد باریدن دارند و نه قصد ماندن... می‌دانم واژه‌هایم در خورِ هیچ‌یک از عزیزانی که برای‌شان نامه نوشتم نیست. اما چه کنم؟ خواستن‌نوشتن، از هر منطقی نیرومندتر است.گاهی آدم نمی‌نویسد چون حرف مهمی دارد؛ می‌نویسد چون دلش طاقت‌خاموش ماندن ندارد. من نوشتن را نیمی از وجودِ خود می‌دانم... اگر غمگین باشم، می‌نویسم... اگر خوشحال باشم، می‌نویسم... اگر خشمگین باشم، می‌نویسم... و اگر هیچ حسی نداشته باشم، باز هم می‌نویسم... گویی قلمم زبان بخشی از روح من است که جز روی کاغذ سخن گفتن نمی‌داند. می‌دانی بانو؟ گاهی با خود می‌اندیشم چرا مرگِ غم‌ها این‌قدر دیر فرا می‌رسد اما خوشی‌ها همیشه شتاب‌زده‌اند... چرا اندوه ریشه می‌دواند و شادی چون پرنده‌ای مهاجر فقط اندکی بر شانه‌های ما می‌نشیند و می‌رود؟ شاید برای آن‌که غم آمده است تا چیزی به ما بیاموزد و شادی آمده است تا چیزی را به ما یادآوری کند... و انسان همیشه درس‌ها را دیرتر از خاطره‌ها فراموش می‌کند... #از_محال_به_دخت_چکامه_زار.....

ارزش ات بیشتر از این ها است همدم من.🫀❤️ باز هم تولدت خجسته باد برای مان.🦋

بی‌خبر آمد؛ با آن لباس سرخ، لبخند دلنشین و چالِ گونه‌هایش. در دستش کیکی بود که در طول راه کمی به‌هم ریخته بود و از همین بابت دلخور و قهر به نظر می‌رسید. پاهایش از راهی که پیموده بود زخمی شده بودند؛ با همان چپلک‌ها، مسافتی طولانی را تنها برای من آمده بود تا برایم کیک بگیرد. برای نخستین بار، کسی چنین کاری برایم می‌کرد. و آن هدیه‌ی دوست‌داشتنی، و آن شعر... عجب بر دلم نشست. بی‌اختیار گلی از گل‌های دلم شکفت. شاید چیزی بیش از حد نگفته باشم و شاید در چهره‌ام نیز پیدا نبوده باشد، اما در دلم غوغایی برپا شده بود؛ آن‌قدر خوشحال شده بودم که گمان نمی‌کنم شادی‌ای فراتر از آن وجود داشته باشد.

‏قلبش مثل یک گیاه حساس بود، با تابش آفتاب باز می‌شد و با یک تلنگر انگشت یا وزش نسیم جمع می‌شد و در خود فرو می‌رفت....:)))🤍

عه

مثلاً این کانال به مرز فروپاشی و سقوط رسیده 💔😂

دیگر تا عمر دارم مالکیت کانال کسی را نمی‌گیرم. برای شما نیز پیشنهاد می‌کنم همینکار را انجام دهید.

بزرگ ترین ایرادی که دارم، این است که به محض اینکه همراهم خوب برخورد می‌کنند یادم می‌رود قبلش چقدر اذیتم کردن.

خو اونم اگر شد که دیدی دوست صمیمی داره تو پای ته پس بکشششش وااا