آتشی زیرِ خاکستر

همیشه رژ وسیله بود برای زیبایی حالا شاید فشنگ است برای آزادی برای روایت دوباره زندگانی ...

قدر داشته هامون رو بیشتر بدونیم وطن ، خاک ، خانواده و دوستامون یک دقیقه دیگه توی این شهر معلوم نیست کی زنده اس کی مرده یادمون نره حرف هایی که داره خاک میخوره توی دلمون قرار نیست باهامون خاک بشن... در کشوری زیستیم که آرزو هایمان مردن، خواسته هایمان کشته شدن و سکوت بر لب هایمان زدند. این خون ها

آتشی زیرِ خاکستر

هستند، فراموش مان نشود.

ما همه تار و پودیم ، دار قالی باید محکم باشد.

ایران؟ کشوری به زیبایی یوسف به غم و اندوه پدرش و به خیانتکاری برادرانش

چشم‌هایم پایین می‌افتند هر بار نامت می‌آید؛ انگار حقیقتِ باختن جایی برای پنهان شدن ندارد.

آتشی زیرِ خاکستر

چشم‌هایم پایین می‌افتند هر بار نامت می‌آید؛ انگار حقیقتِ باختن جایی برای پنهان شدن ندارد.

آتشی زیرِ خاکستر

آدم‌برفی بودیم، با شالی از خاطره؛ گرمایی که باید نجات‌مان می‌داد نابودمان کرد.

آتشی زیرِ خاکستر

نه زمستان مقصر بود نه رفتنت؛ این حرارت پنهانِ دل بود که آرام ما را از بین برد.

آتشی زیرِ خاکستر

انگار در آن دور دست ها خون عشاق ریختن خون عاشقانی که در عشق شان بد آورده اند انگار آتشفشان هایی که از سردی سنگ شده اند و آخرین رنگ سرخ شان را از گلگون بودن گونه هاشان از دست داده اند بگذار داستان ما طعمی از گرمای عشق و لبخند سُرخَ ت داشته باشد.

آتشی زیرِ خاکستر

آنقدر آدم ها این روز ها تنها شده اند که نهایت در آینه تنهایی شان را به نمایش می‌گذارند . به این قوم دلشکسته خورده نگیر، ثبات ندیده اند.

آتشی زیرِ خاکستر

کدام آهنگ غمگین قلابی می‌شود تا ماهی غم درونمان آن را بگیرد و آخر از دست این گِل کننده رود احساسات مان خلاص شویم .

آتشی زیرِ خاکستر

آیا سنگر درستی برای این روزهای سخت انتخاب کردی؟

آتشی زیرِ خاکستر

اگه خدایم یک روح در این جان نهاد زمزمه آواز به این تن نهاد خلقت و جانش شد مادرم تو ، علت ترک برداشتنش...

آتشی زیرِ خاکستر

هر جا پرنده ای دیدی که با خود صلح را می آورد به یاد من بافت بدان که در سمت من جز آرامش هیچ وقت چیزی طلب نداری...

آتشی زیرِ خاکستر

ما پا به میدانی گذاشتیم که از همان آغاز، پایانش را می‌دانستیم… با این‌همه، خندیدیم، ساختیم، ماندیم. گام زدیم در مسیری که هر لحظه‌اش طعمی از رفتن داشت. و حالا که همه‌چیز گذشته، نمی‌دانم ما گذر کردیم، یا این روزها از ما گذشتند… تنها چیزی که مانده، خنده‌ای‌ست تلخ، شبیه یادگاری یک رؤیای ناتمام.

آتشی زیرِ خاکستر