حوالی‌غرب'

قلبمون له شده. زیر این همه درد و سختی و روز به روز دیدن چهره های که نمیشناختیم و... ما فقط جسمی زنده ایم و در واقع قلب و روحمون خیلی وقته که مرده...

بچه ها من دیگه نمیتونم جدی جدی نمیکشم دیگه واقعا بسه خدایا بسه دیگه!

﮼بمرم‌ من‌ بۆ ئه‌وانه‌ی‌ له‌به‌ر‌ مانی‌ ئیمه‌ مردن..

﮼بمرم‌ من‌ بۆ ئه‌وانه‌ی‌ له‌به‌ر‌ مانی‌ ئیمه‌ مردن..🖤

طلا 19.700:)

و ما هرگز فراموش نخواهیم کرد چه بر ما‌ گذشت.

من بمیرم برای دلاتون...🖤

به قول سهیل هیچی دیگه رنگی نیست. حتی سیاه و سفیدم نیست. همه چی سیاهه،سیاه شده. یه جوریی که حتی خودمونم دلمون نمیاد خودمونو از این منجلاب بکشیم بیرون.

من از کوردستان حرف می‌نویسم. از کوردستان.

من از کردستان می‌نویسم، از جایی که کوه‌ها بلندتر از حرف‌های نگفته‌اند. از میان آبادهای‌ها، کنار سیروان؛ آبی که می‌گذرد بی‌آن‌که بپرسد چه کسی مانده و چه کسی رفته. گاهی فکر می‌کنم ای کاش من هم مثل سیروان فقط بلد بودم عبور کنم.

از این به بعد و تا به همیشه خوب نیستم و نخواهم شد.چراکه چیزهای رو از سر گذروندم که از حد توان و جونمم فراتر بوده.

بخشی از این تاریخ از روی قلب و تن من رد شد و تا ابد توی ذهنم جا موند.

بخشی از من برای همیشه در این تاریخ جاموند.

به خدا که برای این وضعیت تا قیامت دل من گریه میخواد و بس!

‏چشماشونو میبینی؟ یکی از یکی مهربون تر

نوشت: «الهی بمیرم. الهی بمیرم. دیگه جمله‌ای جز این نیست که توصیفم کنه.»

میبینم همه چیز رو میبینم و از ته،ته،ته قلبم نمیخوام که باور کنم. هیچ کدوم از اتفاقات اخیر رو ابدا دلم‌ نمیخواد که باور کنم.

چنان مات مان برده گویی هرگز امید و عشقی در دل نداشته ایم. این همان مرگ تدریجی نیست؟