اشکان زارع

جواد مجابی [ دوشب کسالت‌بار در حافظیه در دوشب پی‌در‌پی دو برنامه موسیقی در حافظیه اجرا شد که هیچکدام به‌هدف خود که رضایت خاطر شنونده آگاه[منظورش چپ‌هاس] و مشتاق است نرسیدند. شب اول، برنامه موسیقی ایرانی در دو قسمت اجرا شد، نوازندگان، وابسته ی مرکز حفظ و اشاعه موسیقی بودند. در قسمت اول دو نوازنده شرکت داشتند که تار و نی می‌نواختند. نوازنده‌تار، غلامحسین بیگجه‌خانی باعث روسفیدی شب موسیقی ایرانی شد، با نواختن قطعاتی دلپذیر به شیوه استادان کهن که ضرب و دور اصیل و مطبوعی داشت توفیق آنرا یافت که لااقل برای دوستداران ایرانی موسیقی قطعاتی خوش‌آیند تدارک کند. قطعاتی که بیگجه‌خانی نواخت، متنوع و جذاب بود و بی‌وقفه و بی‌فاصله و پرشور نواخته میشد. بنظر من نواختن تار برای بیگجه‌خانی، چنان آسان و یگانه با ذاتش بود که او به شیوه خود با مایه‌ها و گوشه‌ جشن هنر برنامه‌ای اجرا کند، مگر اینکه ما توقع زیاد از جشن هنر داشته باشیم و فکرکنیم که برنامه‌هایش باید همه خوب باشد و یا دستکم برنامه‌های ایرانیش مایه سرشکستگی هنرمندان بومی نشود:] قوالی عزیز میان در شب بعد آقای عزیز‌میان و همکارانش از پاکستان شرکت جسته بودند، برنامه با شعاری در مدح مولا علی (ع) شروع شد که با کلارینت و دهلک همراه بود. صدای عزیز‌میان این مرد میانسال چاق و پرشور برای قوالی، شاید مناسبترین بود با شور و هیجان قطع‌نشدنی میخواند، یک لحظه آرام نداشت وقتی که نمی‌خواند سرش به چپ و راست می‌چرخید و با حرکت دستهایش ضرباهنگ شعر را تکرار میکرد و یا با ساز خود آنرا کمال می‌بخشید. قطعه اول و دوم که گذشت برنامه...