ملغمهٔ لاطائلات

ما مگه ابن‌السلام هستیم که انتظار دارید هنوز تو فکر یکی دیگه‌اید ما ازتون خوشمون بیاد؟

از دو گروه آدم‌ها خوشم نمیاد، اول آدم‌هایی که خاطرات یه نفر دیگه رو می‌کشن میبرن تو زندگی بعدیشون و دوم بقیه آدم‌ها.

«زنده شور» واقعا فیلم سرطانی بود. دلم می‌خواست بلند شم چار نفر از آدمایی که وسط فیلم اعدام پنج نفر، سر چیزای مسخره می‌خندیدن رو وسط سینما سلاخی کنم.

+ چی کارَشی؟ - نگرانشم.

پیش‌فرض آدما رو بذارید رو رفتارای پرتکرارشون، مگه اینکه تصمیم بگیرن خلافش عمل کنن و تغییر کنن.

وقتی میگم عصر کی میاد بریم سینما و پسرا میان PV:

وقتی معلمی و ۳۱شهریور دنبال موشکی تا مدرسه‌ها مجازی بشه:

خوشگلا یه صلوات می‌فرستید این قضیه ختم به خیر بشه.

صالح تو کانال فوتبالینوش نوشته: خبرنگار: برنامتون برای امسال چیه؟ مورینیو: شش گانه خبرنگار: چطوری؟ مورینیو: خوبم تو چطوری. وقتی اتود داستان لیلی و مجنون رو داشتم برای ارائه کلاس می‌نوشتم دو روز داشتم فکر می‌کردم این نمک رو چجوری سر کلاس بریزم که خب آخرشم گفتم حالا استاد میگن چه فرقی بین مجنون و بقیه آدم‌ها هست و نشون دادنش تو داستان چطوریه که باید بگم خوبم تو چطوری. خخخ :)))

+ چی کارَشی؟ - هیچ‌کسِ‌شم.

بخت خود ساییده‌ایم و سرمه‌دان پر کرده‌ایم:)

شما ممکنه با حیوانات و پسر روزنامه‌فروش مهربون باشید یا با هر غریبه‌ای که سر راهتون قرار می‌گیره. اما مهربانی با غریبه‌ها معیار شخصیت ما نیست؛ ملاک، مهربانی در خانه‌ است. غریبه‌ها گذشته‌مون رو نمی‌دونن، توی زخم‌هامون انگشت نمی‌کنن و ما رو با بخش‌هایی از خودمون که سال‌ها ازشون فرار کردیم، روبه‌رو نمی‌کنن. همسرمون می‌کنه، فرزندانمون می‌کنن. پس خونه، نزدیک‌ترین آینه‌ی شخصیت ماست. اگر بهترین نسخه‌ی خودمون رو برای غریبه‌ها نگه داشتیم اما نزدیک‌ترین آدم‌های زندگی‌مون سهمی جز بی‌حوصلگی و بی‌احترامی ندارن، این مهربونی نیست، ظاهرسازیه. معیار واقعی شخصیت ما لبخندی نیست که به غریبه‌ها می‌زنیم. لحنیه که با کسی داریم که دوست‌مون داره، صبریه که در برابر آشفتگی فرزندانمون نشون میدیم و نرمی‌ای که وقتی بخاطر غرورمون می‌خوایم فریاد بکشیم، نشون میدیم. ازدواج‌ها معمولا با یه خیانت بزرگ فرو نمی‌پاشن؛ با بی‌توجهی‌های کوچک، بی‌احترامی‌های روزانه و نشت تدریجی محبت، آروم‌ آروم فرسوده می‌شن. غریبه‌ها تصویری رو می‌بینن که از خودمون به دنیا نشون میدیم اما نزدیک‌ترین آدم‌ها ما رو وقتی می‌بینن که هیچ تماشاگری نیست. آدم‌ها رو از رفتارشون با کسانی که دوست‌شون دارن بشناسید، نه از لبخندشون به کسانی که اونا رو نمی‌شناسن. شخصیت واقعی ما، رفتاریه که با نزدیک‌ترین آدم‌های زندگی‌مون داریم، وقتی که دیگه نیازی به «خوب به نظر رسیدن» نداریم.

پاک کن از حافظه‌ات شور غزل‌های مرا شاعر مرده‌ام بخوان گور علایقم بگو

محمدعلی بهمنی

یه جمله‌ی ترند هست از محمود درویش، میگه همین مجازات تو را بس که من تو را دیگر آنطور که میدیدم نمیبینم. داشتم بهش فکر میکردم و میدیدم چقدر جامع و کامله. و شما اگه یکبار این جمله رو در ارتباط با شخص عزیزی که حالا آنچنان عزیز نیست درک کرده باشید میفهمید، این یه مجازات دوطرفه‌ست،هربار که شخصی اینطور براتون کمرنگ میشه با یادآوری جایگاه فعلیش دلتون میسوزه برای روزهایی که اینطور نمی‌گذشت.

نحوه استفاده صحیح از بچه:

وا! یعنی میخواید بگید ذوق نداره؟ :/ من هنوز میرم یواشکی تیله‌های صالح رو نگاه می‌کنم هفت‌پر هاش رو میدزدم :/

✦ نه بِرانم‌اش، نه در بَر کِشَم‌اش؛ غم است دیگر... چه بگویم از حریفی، که من‌اش نمی‌گُزینم؟ #حسین_منزوی

فَتَوَکَّل.